ยอมจากไป (3)

นางก้มหน้าลงด้วยความตื่นตระหนก ซูหนานไม่ได้พูดอะไรอีกเพียงเดินจากมา ไม่นานคนของท่านอ๋องก็มาตามให้เขาไปดูศัสตราวุธที่ได้รับจากอาณาจักรเฟิงหยวน ทั้งหมดล้วนเป็นของชั้นดีที่จะช่วยให้เมืองถงหรงแข็งแกร่งขึ้น

กระนั้นแววตาของเจ้าสำนักฉือหงก็ไร้แววยินดี

เพราะอาวุธที่ได้รับนี้อาจจะแลกมาด้วยชีวิตของลูกสาวของเขา

“ไม่ใช่ของดีหรือ”

“ไม่พ่ะย่ะค่ะ ทั้งหมดล้วนเป็นของดีโดยเฉพาะกระบี่เล่มนี้ นี่คืออาวุธระดับจิตวิญญาณ”

อาวุธระดับจิตวิญญาณต่างจากอาวุธสามัญตรงที่มันมีจิตนึกคิด หากอยู่ในมือของผู้ฝึกกระบี่และมีพลังยุทธ์จะต้องสำแดงอานุภาพที่ร้ายกาจแน่

“อาวุธระดับจิตวิญญาณ” ท่านอ๋องหยิบกระบี่ขึ้นมาพิจารณา ไม่คิดว่าอาณาจักรเฟิงหยวนจะใจกว้างถึงเพียงนี้

โดยปกติอาวุธระดับจิตวิญญาณก็หายากอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงยุคล่มสลาย “ไม่รู้ว่านับเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี ที่พวกเขาใจกว้าง”

ดี ที่ได้อาวุธระดับนี้มาครอบครอง

ที่ไม่ดีคือ เหตุใดเขาถึงมอบอาวุธระดับนี้ให้

เป็นหลักประกันว่าซูเนี่ยนจะอยู่รอดปลอดภัย หรือเป็นของที่ถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้นกับนาง พวกเขาจะได้ไม่ทวงถาม

“ท่านพ่อ”

กระบี่ถูกลดลง ท่านอ๋องหันไปมองบุตรชายเล็กน้อยแต่ไม่ตรัสคำใด

เว่ยชิงชานคงรู้เรื่องที่ซูเนี่ยนจากไปแล้ว

“กระบี่เล่มนี้มอบให้เจ้าจัดการ”

ซูหนานมองท่านอ๋องห้า กระบี่ถูกยื่นมาตรงหน้าเขาไม่ใช่ซื่อจื่อ “เนี่ยนเอ๋อร์เคยกล่าวว่าศิษย์พี่ใหญ่ของนางเชี่ยวชาญวิชากระบี่ที่สุด”

“เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”

“กระบี่เล่มนี้ หากไม่ใช่เพราะนางก็คงไม่ได้มาครอบครอง เช่นนั้นก็สมควรมอบให้คนที่นางเห็นว่าเหมาะสม”