ยอมจากไป (2)

โคมไฟสีแดงประดับประดาพร้อมเสียงดนตรีดังบรรเลงขับขาน นับจากยุคล่มสลายนี่เป็นครั้งแรกที่มีงานรื่นเริงที่ยิ่งใหญ่ในเมืองถงหรง เกี้ยวเจ้าสาวหรูหราบอกฐานะ สินเดิมลากยาวมองไม่เห็นทิศทางที่จากมา ขนมมงคลถูกแจกจ่าย เด็กน้อยวิ่งเล่นครื้นเครงส่งเสียงเจื้อยแจ้วสนุกสนานเกือบทุกคนมีความสุข ยกเว้นบิดาของเจ้าสาวที่ยืนนิ่งไม่พูดจา

มองดูขบวนเจ้าสาวที่ห่างไปจากสายตา

ซูเนี่ยนจากไปแล้ว

“ได้ยินว่าคนที่อยู่บนเกี้ยวเจ้าสาวเป็นคุณหนูใหญ่ซูเนี่ยน”

“จะเป็นคุณหนูใหญ่ได้อย่างไร นางมีสัญญาหมั้นหมายกับซื่อจื่อไม่ใช่หรือ”

“เจ้าไม่รู้เรื่องซื่อจื่อกับคุณหนูรองหรือ”

“นี่คงทำให้คุณหนูใหญ่เจ็บช้ำมากถึงได้จากไป”

“ข้าคิดว่าคุณหนูใหญ่ทำเพื่อบ้านเมือง ตลอดมาก็ได้นางที่คอยปกป้องพวกเราจากพวกซากศพ คุณหนูรองนอกจากเกาะแกะคู่หมั้นของพี่สาวก็ไม่ทำอะไรที่เป็นประโยชน์ ขนาดว่าสละตัวเองนางยังไม่ยินยอม”

“เห็นแก่ตัวเสียจริง ตระกูลซูก็ช่างกระไร”

“ถึงอย่างนั้นเก็บคุณหนูรองไว้ก็เป็นเรื่องดีเช่นกัน นางรู้วิชาแพทย์”

“ข้านับถือคุณหนูใหญ่ แดนใต้อันตรายเพียงใดทุกคนรู้ดี”

ไล่หลังขบวนเจ้าสาวนอกจากถ้อยคำสรรเสริญยกย่อง ก็เต็มไปด้วยข้อครหาว่ากล่าว

คนที่ควรจะจากไปเป็นซูเจินเจินมากกว่าแต่เพราะนางไม่ยอมเสียสละ อยากได้คู่หมั้นของพี่สาวจนเนื้อตัวสั่น ช่างเป็นสตรีที่ร้ายกาจ กลับกันบางคนก็เห็นด้วยเพราะซูเนี่ยนเก่งต่อสู้ ซูเจินเจินรู้วิชาแพทย์ ในยุคที่เต็มไปด้วยโรคภัยหมอย่อมสำคัญกว่า

คำคนก็เป็นเช่นนี้

ซูหนานเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ต่อให้ผู้พูดจะอยู่ห่างไปก็ยังได้ยินทุกถ้อยคำชัดเจน และตัวเขาก็ไม่สามารถแก้ต่างอะไรได้เลยเพียงกลับเข้ามาในจวน

ฟางอวี้พึ่งตื่นร่างกายของนางอ่อนแอเพราะเสียใจ มองดูสามีที่เดินมานั่งที่ข้างเตียงก็ใจคอไม่ดี

“ท่านพี่ข้าได้ยินเสียงประทัด”

“อืม”

“หรือว่า ลูกเรา...” คนเป็นแม่ใจแทบสลาย นางร้องไห้สะอึกสะอื้น ซูหนานมองภรรยาแล้วปลอบโยนนาง

“เจินเจินยังอยู่”