ยอมจากไป (1)

"ท่านพ่อให้คนไปตามข้าหรือเจ้าคะ" ซูเนี่ยนมาถึงที่ห้องโถง นอกจากบิดาและเว่ยชิงชานก็มีน้องสาวคนดีของนางอยู่ด้วย

ซูเจินเจินตอนนี้ใบหน้าเศร้าหมองดวงตาแดงก่ำ มีคู่หมั้นของนางนั่งอยู่เคียงข้าง ซูหนานมองภาพนี้แล้วขมวดคิ้วแม้จะรู้ดีว่าซูเนี่ยนตัดสินใจจะจากไป แต่ตอนนี้นางก็ยังเป็นพระคู่หมั้น

กำลังจะบอกให้ซูเจินเจินย้ายที่นั่ง ซูเนี่ยนก็นั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้ว

ในสายตาของนางนี่ไม่สำคัญเลย

ตลอดมาบิดามารดาไม่เคยใส่ใจ เห็นแก่ความสุขของบุตรสาวคนรองละเลยบุตรสาวคนโตแค่เพราะว่านางเข้มแข็ง มาเปลี่ยนแปลงตอนนี้มันไม่ทันแล้ว ใบหน้าของหญิงสาวเรียบเฉยไร้ความรู้สึก นี่ยิ่งทำให้ผู้เป็นพ่อละอายใจ

“ซื่อจื่ออยากจะพบเจ้า”

“ศิษย์พี่รองอยากพบข้าหรือเจ้าคะ”

ซูเนี่ยนหันไปมองเว่ยชิงชาน เขาดูลำบากใจที่จะพูด

หญิงสาวไม่เร่งรัดเพียงรออย่างสงบ ซูเนี่ยนก็เป็นเช่นนี้นางวางตัวนิ่ง ศิษย์พี่สี่เคยบอกให้นางเสแสร้งบ้างผู้ชายชอบผู้หญิงอ่อนแอ เขาจะได้ปกป้องได้ ซูเนี่ยนทำไม่ได้ นางฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เด็กติดตามท่านอาจารย์ออกเดินทาง ไม่รู้ศาสตร์ศิลป์ของสตรีนัก ไม่รู้จักออดอ้อนเหมือนน้องสาวที่ใครเห็นก็เอ็นดู

อาจเพราะว่านางมีนิสัยเช่นนี้ถึงมัดใจคู่หมั้นไม่ได้ และดูโตเกินกว่าจะให้พ่อแม่มาดูแลเอาใจใส่ ทำให้ห่างเหินกัน

“เรื่องอาณาจักรเฟิงหยวนเจ้ามีความคิดเช่นไร”

กว่าเว่ยชิงชานจะถามก็เสียเวลาไปตั้งนาน กลับกันซูเนี่ยนไม่เสียเวลาคิดเลย

นางตอบไปตามตรง “ไม่มีเจ้าค่ะ”

“ไม่มีเลยรึ”

“เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ข้ามิอาจก้าวก่าย ยิ่งไม่ควรคาดเดาความคิดของท่านอ๋อง”

เว่ยชิงชานพูดไม่ออก ทุกครั้งที่พูดคุยกับซูเนี่ยนมักเป็นเช่นนี้ นางเป็นคนฉลาดจนเหมือนว่าเขาเป็นคนโง่ที่ทำอะไรไม่คิด

“เจ้ากำลังต่อว่าข้า?”

“ซื่อจื่อเข้าใจผิดแล้วเพคะ”