เสียสละ (3)

หากมีอาวุธซูเนี่ยนเชื่อว่าเหตุการณ์ในความฝันของนางจะไม่เกิดขึ้น เมืองหลวงอาจจะไม่ยกทัพมาหรือถ้ายกทัพมาก็คงเอาชนะไม่ได้

“เจ้าแน่ใจหรือเนี่ยนเนี่ยน”

“แน่ใจเจ้าค่ะ”

ซูเนี่ยนมองหน้าบิดา

“แล้วสัญญาหมั้นหมายของเจ้าเล่า”

“ข้ายกให้”

“ยกให้งั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ ข้ายกให้นาง”

ในเมื่อซูเจินเจินอยากได้นัก ก็รับไป

บุตรสาวตัดสินใจแล้ว หากจะมีใครห้ามปรามก็คงเป็นบิดา ถึงอย่างนั้นซูหนานก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงนำเรื่องไปกราบทูลท่านอ๋อง เป็นท่านอ๋องมากกว่าที่หนักใจ ถึงขั้นให้องครักษ์ข้างพระองค์มาถามไถ่ว่านางสมัครใจจริงหรือถูกบังคับ

นี่ทำให้ซูหนานละอายใจไม่น้อย ความลำเอียงของเขาขนาดเจ้านายเหนือหัวยังรู้

“ข้าเต็มใจ” ซูเนี่ยนยืนยันในคำตอบของนาง

“แต่มีเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอร้องท่านอ๋อง”

จนกว่าจะถึงวันเดินทางเรื่องของนางห้ามแพร่งพราย

ซูเนี่ยนฝากให้องครักษ์เงาไปแจ้งความประสงค์

คนที่ไม่อยากให้รู้เป็นใครคิดว่าท่านอ๋องทรงทราบดี ไม่ใช่กังวลว่าเว่ยชิงชานจะมาห้ามนาง แต่ซูเนี่ยนอยากจะทรมานเขาเป็นครั้งสุดท้ายให้คิดว่าคนที่จะต้องจากไปเป็นซูเจินเจิน สตรีที่เขารัก

แม้จะมองจุดประสงค์ออก แต่ท่านอ๋องก็ยอมทำตามคำขอของนาง

ซูเนี่ยนนับเป็นว่าที่ลูกสะใภ้คนโปรดหากไม่ใช่เพราะบุตรชายของเขาควงคู่ซูเจินเจินไปไหนมาไหนจนคนเขาลือกันทั่ว ซูเนี่ยนจะตัดสินใจจากไปเช่นนี้หรือ นางไม่ใช่เพียงเสียสละ ยังต้องการหนีจากความขับข้องใจ ทั้ง ๆ ที่เป็นว่าที่พระชายาที่ถูกต้องกลับถูกทอดทิ้งไว้ด้านหลัง

“นำแหวนมิติของข้ามอบให้นางเป็นสินเดิม”

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!” แหวนมิตินับเป็นของที่หายากยิ่งนัก ในครอบครองของท่านอ๋องมีเพียงสองวงเท่านั้น