เสียสละ (2)

ซูเนี่ยนหาได้สนใจ จนกระทั่งเมืองหลวงยกทัพมาจริง ๆ หมายจะยึดครองเมืองถงหรงแย่งชิงเสบียงอาหาร ต่อให้เก่งกาจเพียงใดก็เพลี่ยงพล้ำได้ อีกฝ่ายมีอาวุธและไพร่พลมากกว่า เมื่อกำแพงถูกทำลายไม่ใช่แค่ทหารหลวงที่บุกเข้ามาได้แต่พวกซากศพก็มาด้วย

ท้ายที่สุดเมืองถงหรงก็ไม่อาจจะดำรงอยู่ได้อีกต่อไป

เมืองหลวงไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ พวกซากศพเพิ่มจำนวนขึ้น เป็นหายนะเลวร้าย

ซูเนี่ยนต่อสู้จนตัวตาย มองดูสวามีและครอบครัว ปกป้องน้องสาวไว้ด้านหลัง นางก็ตระหนักรู้ ต่อให้พยายามเพียงใด ก็ไม่มีทางเข้าไปอยู่ในใจของพวกเขาได้

แม้นว่านางจะตายตกไป พวกเขาก็ไม่หันมามอง

กระทั่งก่อนที่จะกลายเป็นซากศพ ก็เป็นสามีที่บั่นคอนางเพื่อหยุดไม่ให้นางทำร้ายผู้ใด

“ข้าจะไปพบท่านพ่อ”

ไม่ว่าฝันนั้นจะจริงหรือเท็จ ซูเนี่ยนก็ตัดสินใจแล้ว

ในเมื่อไม่มีใครรักนาง เช่นนั้นนางก็จะรักตัวเอง

ร่างระหงมุ่งหน้าตรงมาที่ห้องทำงานของซูหนาน เจ้าสำนักฉือหงคนปัจจุบันบิดาของนาง ภายในนั้นไม่ได้มีเพียงซูหนานแต่ยังมีเหล่าศิษย์พี่ ศิษย์พี่ใหญ่เจียงเทียนอี ศิษย์พี่สามกงเพ่ยจวิน ศิษย์พี่สี่เย่วหลิงอันและพี่ชายของนางซูจงหมิน สีหน้าของพวกเขาเคร่งเครียดมึนตึง

และนางรู้ว่าพวกเขาเครียดเรื่องอะไร

“เนี่ยนเนี่ยน”

“คารวะท่านพ่อ พี่ใหญ่ ศิษย์พี่ทั้งสาม” หญิงสาวยอบกายลงคารวะ

“เจ้ามาหาพ่อ มีเรื่องอะไรหรือ”

ปกติแล้วลูกสาวคนโตเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยพูด ไม่เหมือนซูเจินเจินที่ออดอ้อน หากว่าซูเนี่ยนมาหาแสดงว่าจะต้องมีเรื่องราวบางอย่างเกิดขึ้น “หรือว่าพวกซากศพจะรุกรานมาใกล้”

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ที่ข้ามาเพราะเรื่องของอาณาจักรเฟิงหยวน”

หลายคนนิ่งแล้วหันมามองนาง เรื่องนี้จะว่าเกี่ยวกับหญิงสาวก็เกี่ยว เพราะซูเนี่ยนคือคุณหนูตระกูลซู หากไม่ใช่เพราะว่ามีคู่หมั้นแล้วบางทีคนที่อาจจะถูกส่งตัวไปคงเป็นนาง

“ข้อเสนอของอาณาจักรเฟิงหยวน ข้าจะเป็นคนไปเองเจ้าค่ะ”