องค์ชายสี่ฟื้นแล้ว (1)

เพราะร่างกายอ่อนล้าจากการเดินทางเมื่อมาถึงยังต้องเข้าพิธีแต่งงานตั้งแต่เช้าจรดเย็น ผสมกับความเครียดและความอ่อนแอทำให้ซูเนี่ยนเผลอหลับไปทั้งน้ำตาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ที่แย่กว่านั้นคือนางกอดเจ้าบ่าวแน่นใช้เสื้อเขาเป็นผ้าเช็ดน้ำตา พึ่งพาเขาในเวลานั้นแม้อีกฝ่ายจะไม่มีสติ แต่ที่นางกล้าทำก็เป็นเพราะว่าเขาไม่มีสติ

จนกระทั่งเช้าซูเนี่ยนถึงรู้สึกตัว ร่างบางขยับเล็กน้อยแล้วลืมตาช้า ๆ ไม่คิดว่าตัวเองจะนอนหลับโดยที่ซบอยู่บนตัวของคนอื่นแบบนี้

หญิงสาวรู้สึกอับอาย พอคิดจะลงไปนอนที่เตียงดี ๆ กลับขยับตัวไม่ได้

รอบเอวถูกโอบรัดด้วยแขนแกร่ง นางตกใจมากรีบเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะเห็นว่าผู้เป็นเจ้าบ่าวกำลังลืมตาและมองมาที่นางอยู่

“!”

ฟื้นแล้วงั้นหรือ? ไหนว่าใกล้ตาย

เมื่อวานใบหน้าเขาซีดเซียวมาก ลมหายใจก็แผ่วเบา

แต่ตอนนี้กลับตื่นขึ้นมาแล้ว

“ท่าน”

“เจ้าเป็นผู้ใด”

เขาถามเสียงแห้ง คงเพราะนอนหลับมานาน

ซูเนี่ยนไม่รู้จะพูดอะไรนางพึ่งตื่นก็ถูกทำให้ตกใจ ในขณะที่เขามองมาอย่างตั้งใจพึ่งรู้ว่าดวงตาของสตรีกลมโตเช่นนี้ นอกจากดวงตาที่โดดเด่นแล้วเขาก็ได้เห็นว่าตอนนี้หญิงสาวที่อยู่ใกล้ชิดสวมใส่ชุดแต่งงานอยู่ ตัวเขาก็เช่นกัน

“เจ้าเป็นชายาของข้าหรือ”

“ม ไม่ใช่” ในที่สุดซูเนี่ยนก็ตอบออกมาได้

“ไม่ใช่?”

“ไม่ใช่ไม่ใช่ ใช่”

ขนาดตัวนางเองยังไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไร “ท่านปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่”

“ตอบคำถามก่อน”

“...”

“เจ้าเป็นผู้ใด”