3 เป็นพี่น้องไม่ร้องนะจ๊ะ(100%)

“เรอะ พี่ก็บอกว่าให้รอยังไงเล่า แค่ให้รอพี่ทำงานอะ มันจะตายไหมมะลิ” เขาพูดออกมาอย่างหัวร้อน

เอาจริง เรื่องแค่นี้ต้องหัวร้อนด้วยเหรอ มาอารมณ์ไหน?

“แล้วนี่มึงจะหัวร้อนเพื่อ? อย่าบอกนะว่าหวงน้องสาวกับกูที่เป็นเพื่อนสนิทมึงเนี่ยนะ” พี่คิมถามแล้วมองหน้าพี่เมฆ

“กูไม่ได้หวง แต่ก็ควรจะบอกกันสักนิดดิ กูจะได้ไม่ต้องมาเป็น...” พี่เมฆชะงักไป

“เป็นอะไรวะ?”

“เป็นอะไรก็เรื่องของกูเหอะ ว่าแต่คุณสารวัตรคิมรีบไปเคลียร์งานที่โต๊ะคุณเถอะครับ ตอนนี้กองเต็มไปหมดแล้ว” พี่เมฆทำท่าผายมือใส่พี่คิม “เชิญครับ”

“เออๆ โยนงานยากๆ มาให้กูอีกสิท่า” พูดจบพี่คิมก็เดินไปอย่างไว เหมือนจะลืมว่ามะลิคนนี้ยืนหัวโด่อยู่ข้างๆ

“ไง ดื้อนักเหรอเราน่ะ แสดงว่าคงอยากจะถูกจับไปให้อยู่ในห้องที่มีแต่จิ้งจกสินะ” มองมาที่ฉันด้วยแววตาและน้ำเสียงที่ดุร้าย “มานี่ดิมะลิ ให้ไวด้วย”

“ไม่! วันนี้ลิจะไม่รักพี่เมฆเพราะพี่ใจร้ายและชอบดุ ลิจะรักพี่คิมหนึ่งวันเพราะพี่คิมใจดีมากๆ” เชิดหน้าแล้วเตรียมจะเดินออกมา แต่ก็ถูกพี่เมฆรั้งแขนไว้เสียก่อน

“นี่อย่าดื้อได้ปะ และที่สำคัญมะลิจะไปรักผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ชายตัวเองเนี่ยนะ”

“ทำไมอะ ก็ลิจะรักพี่คิมแบบพี่ชายไม่ได้หรือไง”

“ไม่ได้!”

“อย่างนั้นลิรักแบบผู้หญิงรักผู้ชายก็ได้ พี่เมฆเองก็มียัยแพรนั่น ส่วนลิยังไม่มีใคร ถ้าจะเปิดใจมีพี่คิมก็คงจะไม่เสียหายอะไรหรอกเนอะ” พูดแล้วยิ้มตาหยีใส่ “ทั้งหล่อทั้งใจดี แบบนี้ลิต้องรุกพี่คิมหนักๆ ซะแล้ว”

“แบบนี้ก็ไม่ได้! ห้ามเด็ดขาด!”

“เอ้า...แล้วสรุปลิจะรักได้แบบไหนกันเล่า” พยายามพูดยียวนกวนประสาทเพื่อปั่นหัวพี่เมฆ

“รักไม่ได้ทุกแบบ เพราะไอ้คิมเป็นเพื่อนสนิทของพี่ ห้ามไปรักมันเด็ดขาด!!” ขึงตาดุใส่ฉันเต็มพิกัด

“แล้วนี่พี่เมฆมีสิทธิ์อะไรมาห้ามลิฮะ ทีพี่ยังชอบยังรักยัยแพรได้เลย เพราะฉะนั้นก็อย่ามาห้าม!” พูดต่อต้านพลางขึงตาดุใส่เขากลับเช่นกัน

เชอะ! ทีตัวเองรักคนอื่นได้ แต่ดันมาห้ามเราไม่ให้รักใคร

“อย่ามาทำเป็นประชดประชันใส่พี่นะมะลิ ยัยเด็กขี้ดื้อ” เขายืนกอดอกแล้วมองมาแบบไม่กะพริบตา

“อย่ามาทำเป็นหวงก้าง ถ้าไม่ได้รักได้ชอบกันก็ถอยห่างออกไปนะจ๊ะ” กอดอกแล้วจ้องมองเขาเช่นกัน

เอาเซ่ ทำมาอีมะลิคนนี้ก็ทำกลับไม่โกงว้อย!

“มะลิ!”

“พี่เมฆ!”

เราสองคนต่างยืนกอดอกแล้วส่งสายตาฟาดฟันใส่กันแบบไม่มีใครยอมใคร คิดว่าอีมะลิคนสวยจะต้องยอมก้มหัวให้อีพี่

เมฆหน้าหล่อแต่นิสัยดุร้ายไปตลอดเรอะ ไม่มีทางหรอกน่า

“หึ! อย่ามาทำตัวต่อต้านใส่พี่นะ อย่าลืมสิว่าแม่สั่งให้พี่ควบคุมดูแลมะลิแทนแม่ในระหว่างที่ท่านไม่อยู่นะ”

“เอาจริงๆ พี่ไม่ต้องมาทำเป็นอยากควบคุมลิหรอกนะ เอาเวลาว่างๆ ไปตามควบคุมแฟนพี่เหอะ ป่านนี้คงจะควงผู้ชายไปเที่ยวไหนต่อไหนแล้วมั้ง”

“แล้ว?”

“เอ้า ก็นั่นเป็นแฟนพี่เมฆนะ”

“พี่กับแพร...เราเลิกกันแล้ว” พี่เมฆพูดแล้วก้มหน้าต่ำลงมองที่พื้น ก่อนจะเงยขึ้นมาอีกครั้ง

“เมื่อไหร่ แล้วเลิกเพราะอะไร?” ถามต่อด้วยความอยากรู้

“เพราะ...ไม่ใช่เรื่องจริงน่ะสิ เรายังคบกันอยู่”

“โถ่...กวนตีนว่ะ คนก็รอฟังข่าวดีไปเถอะ”

“นี่มะลิกล้าว่าพี่ขนาดนี้เชียวเรอะ!” กลับมาทำตาดุแล้วชี้หน้าคาดโทษใส่อีกครั้ง “แบบนี้ต้องโดนจับใส่กุญแจมือแล้วทำโทษด้วยการขังรวมกับเหล่าจิ้งจก”

“โว๊ะ...รำคาญ! ไปขู่เด็กอนุบาลปะ ทีหลังก็อย่ามาพูดให้ดีใจได้ไหมวะพี่ที่ว่าเลิกกับยัยนั่นแล้วอะ สำหรับพี่เมฆมันอาจจะตลก แต่สำหรับลิมันคือการทำร้ายจิตใจกันชัดๆ” พูดจบก็เดินชนไหล่เขาออกมาแล้วเดินเข้าไปภายในสถานีตำรวจ

.....

เดินเข้ามาแล้วนั่งลงที่โต๊ะประจำการของคุณพี่คิมพร้อมหน้าตาที่บ่งบอกได้ชัดว่าเสียอารมณ์และเซ็งสุดๆ ไอ้เราก็อุตส่าห์ดีใจแล้วเชียวนึกว่าสองคนนั้นจะเลิกกันจริงๆ ใจแป่วเลยพอบอกว่าเป็นเรื่องหลอก หมั่นไส้โว้ย!!

“เป็นอะไรไปน่ะเรา ทำหน้ายู่เชียว” พี่คิมละสายตาออกจากเอกสารแล้วใช้ฝ่ามือลูบที่ผมอย่างเบาๆ “ไอ้เมฆดุมาใช่ไหมล่ะ อย่าไปใส่ใจเลยไอ้เนี่ยมันปากหมา”

พรืด