4 พี่น้องท้องชนกัน(ดังตับ!)(50%)

Chapter 04 : พี่น้องท้องชนกัน(ดังตับ!)NC+

19 : 00 น.

ตอนนี้ก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มเป๊ะๆ พี่เมฆยืนทำอาหารอยู่ภายในห้องครัว ส่วนฉันเองก็ยืนอยู่ห่างๆ อย่างกลัวๆ เพราะกลัวว่าอีพี่เมฆมันจะจับเอาไปขังรวมกับพวกเจ้าจิ้งจกที่น่าขยะแขยงน่ะสิ วันนี้ทำตัวต่อต้านและดื้อใส่เขาไปเยอะเสียด้วยเรา

“มะลิ ทำไมต้องยืนห่างพี่ขนาดนั้นฮะ” พี่เมฆพูดพลางใส่เครื่องปรุงรสลงในอาหารแล้วเหลือบสายตามามองฉันแว้บหนึ่ง

“ก็ยืนตรงนี้มันดูปลอดภัยนี่นา แม่ไม่อยู่ลิก็ไม่รู้ว่าจะโดนพี่เมฆกลั่นแกล้งอะไรบ้าง” ฉันพูดออกไปตรงๆ แบบไม่อ้อมค้อม

“นี่มะลิเห็นพี่เป็นคนขี้แกล้งขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ใช่ พี่น่ะตัวพ่อเลยแหละ”

“เดี๋ยวก็ไม่ทำให้กินเลยนิ ปล่อยให้อดซะดีม้าง”

“ไม่เป็นไร ลิมีพี่คิมอยู่ เดี๋ยวลิโทร.บอกให้พี่คิมมารับไปกินข้าวข้างนอกได้ ไม่ง้อพี่เมฆหรอก ชิชะ!”

“อะไรๆ ก็ไอ้คิมเนอะ ทำไมไม่ไปอยู่กับมันเลยอะ” เขาพูดประชดประชันก่อนจะมองมาด้วยสายตาค้อนๆ

“ไปอยู่ได้ใช่ปะ ถ้าอย่างนั้นลิขอไปเก็บเสื้อผ้าแป๊บ”

ว่าจบก็ทำท่าก็จะวิ่งขึ้นไปบนห้อง แต่อีพี่เมฆดันไวกว่า เขาเดินมาดักหน้าด้วยความเร็วแสงแล้วรั้งข้อมือฉันไว้แน่น แน่นชนิดที่ว่าสะบัดให้ตายก็คงจะไม่หลุด

“กวนเหรอเราอะ” ก้มหน้าลงมาใกล้ๆ “ไปจับจิ้งจกมาสักตัวสองตัวแล้วปล่อยให้มันมาไต่เล่นอยู่บนตัวเด็กดื้อแถวนี้ดีไหม”

“มะ...ไม่ดีเลยจ้าพี่เมฆจ๋า ลิจะไม่ดื้อ ไม่ซนแล้ว” ต้องยอมไอ้พี่เมฆแต่โดยดี เพราะรู้ว่ารอบนี้เขาคงจะทำจริงๆ

“หึ! ทีแบบนี้มาทำกลัวนะเราอะ ไปนู่นเลย ไปหั่นผักให้พี่หน่อย จะได้ทำเสร็จเร็วๆ แล้วรีบๆ กิน”

“ก็ได้ค่า” คอตกเดินไปที่เคาน์เตอร์ครัวอย่างว่าง่าย แล้วหยิบผักในถุงมาล้างก่อนจะหั่นตามที่พี่เมฆบอก

.....

เวลาผ่านไปได้สักพัก อาหารที่ช่วยกันทำ (ไม่สิ ที่ฉันช่วยหั่นผักเฉยๆ น่ะ) ก็ถูกนำมาจัดเรียงวางอยู่บนโต๊ะอาหาร เราสองคนก็ลากเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงกันคนละฝั่ง

ฉันไม่รีรอแล้วรีบตักเข้าปากอย่างไวเพราะหิวจนตาลายไปหมด วันทั้งวันได้กินแค่พิซซ่าที่พี่คิมพาไปกินแค่นั้นเอง แล้วกว่าอีพี่เมฆจะออกเวรก็ปาไปเกือบหกโมงเย็นละ ไหนจะแวะตลาดสดตอนเย็นซื้อของมาทำอาหารอีก

“อร่อยไหม” พี่เมฆถามขึ้น แล้วนั่งเอามือเท้าคางมองมาที่ฉัน สายตาคู่นั้นแฝงไปด้วยความเอ็นดู

แต่น่าเอ็นดูแบบน้องสาวอะนะ

เดี๋ยวก็จับดูเอ็นเสียเลยนิ อีลิคนนี้ยิ่งหื่นๆ อยู่

“อร่อย...มั้ง” ตอบกลับแบบกวนๆ แล้วเคี้ยวข้าวแก้มตุ่ย

“ตอบแบบนี้ไม่ต้องกินแล้ว ไม่ให้กิน” เขาดึงจานข้าวฉันไปวางไว้ฝั่งตนเอง “ถ้าตอบว่าอร่อยค่ะ จะให้กินต่อ”