บทที่ 2 ตกหลุมพราง

ในผับหรูที่ผู้คนมากมายต่างมาหาความสุขและความสนุกกัน บริเวณด้านหน้าทางเข้าได้มีชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่พักใหญ่ ก่อนที่เท้าหนาจะเดินเข้ามาหาผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นเจ้าของผับในบริเวณด้านใน

“อ้าวคุณเทวา มีอะไรจะให้เจ๊รับใช้หรอคะ” หญิงสาววัยกลางคนในชุดสายเดี่ยวรัดรูปรีบเดินเข้ามาทักทายคนที่เพิ่งมาใหม่ทันทีเมื่อเห็นว่าเขาคือใคร

“น้ำหวาน”

“คะ? ”

“เด็กเสิร์ฟที่ชื่อน้ำหวาน เธอทำให้ฉันไม่พอใจ ไล่เธอออกซะ” เทวาเอ่ยบอกคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ท่าทางที่น่าเกรงขามเหล่านั้นทำให้เธอชะงักนิ่งอย่างทำอะไรไม่ถูก

“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ ถ้าเธอทำอะไรให้คุณเทวาไม่พอใจบอกเจ๊ได้เลยค่ะ เดี๋ยวเจ๊จะไปจัดการให้ แต่เด็กมันเพิ่งมาทำงานวันแรกให้โอกาสมันหน่อยนะคะ” หญิงสาวรีบเอ่ยขอร้องออกไป เพราะเธอเองก็รู้สึกสงสารและเอ็นดูน้ำหวานอยู่ไม่น้อย

“ไล่เธอออกซะ แล้วให้เธอมาหาฉัน” เทวายื่นคำขาดเพียงเท่านั้นแล้วเดินไปรอยังห้องรับรองทันทีโดยไม่หันมาสนใจหญิงสาวที่กำลังส่งสายตาอ้อนวอนเขาอยู่เลยแม้แต่น้อย

@ห้องรับรอง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามครั้งก่อนจะตามมาด้วยเสียงหวานที่คุ้นเคยของคนที่พวกเขาถูกใจตั้งแต่ครั้งแรก

“น้ำหวานเองค่ะ”

“เข้ามา” ร่างสูงที่นั่งอยู่เอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบหากแต่แววตากลับฉายออกมาถึงความพึงพอใจไม่น้อยที่สามารถทำให้เธอเดินตามเกมของเขาได้อย่างง่ายดาย

แกร๊ก~

สาวสวยคนเดิมเปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทางที่ประหม่าเล็กน้อย เนื่องจากทั้งห้องมีเพียงเธอและเขาแค่สองคนเท่านั้น อีกทั้งท่าทางของคนที่นั่งอยู่ก็ดูน่าเกรงขามไม่น้อย

“นั่งลงสิ”

“ค่ะ”

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบพักใหญ่อย่างไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา มีเพียงแค่ชายหนุ่มที่กำลังนั่งกระดกเหล้าเข้าปากอยู่เพียงเท่านั้น โดยมีหญิงสาวในชุดพนักงานเสิร์ฟนั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาอีกตัว

“ดื่มสิ” มือแกร่งยื่นแก้วเหล้าที่เพิ่งเทใหม่ให้หญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ซึ่งเธอก็รับมันมาด้วยความเกรงใจอย่างเลี่ยงไม่ได้

“เอ่อคือ...”

“ดิฉันทำอะไรให้คุณไม่พอใจรึเปล่าคะ เห็นเจ๊บอกวะ...” น้ำหวานเอ่ยถามชายหนุ่มไปตามตรงอย่างไม่อ้อมค้อมด้วยความกล้าๆ กลัวๆ เล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่จะได้ถามจบเสียงทุ้มก็เอ่ยแทรกเสียก่อน

“ดื่มให้หมด แล้วฉันจะบอก”

"..."

"ดื่ม"