บทที่ 17 ข้าจะฆ่าเจ้า

และแล้ว โจวเหล่าไท่ไท่ดึงโจวกุ้ยหลานหลบไปข้างหลัง ยกแขนขึ้นมาแล้วก็ฟาดตบไปที่ใบหน้าเฉียนต้ายา อย่างเสียงดังฟังชัด คนที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมดต่างก็ได้ยินอย่างชัดเจน

เฉียนต้ายาถูกตบจนมึน นางยังไม่ทันได้สติกลับมา ก็ถูกคว้าดึงจับผม จนปวดชาไปทั้งหัว จากนั้นร่างกายก็ถูกกระแทกอย่างแรง จนนางหกล้มลงกระแทกพื้นอย่างจัง ด้านหลังถูกโจวเหล่าไท่ไท่นั่งทับไว้ มือทั้งสองข้างถูกสวีเหมยฮวาเหยียบติดพื้น

โจวกุ้ยหลานมองดูภาพตรงหน้าอย่างพูดไม่ออก ท่านแม่เก่งมากเลย การกระทำนั้น ท่าทีนั้นอย่างกับเคยฝึกมาก่อน

เพียงแค่แป๊บเดียว ท่านแม่ก็ทับอยู่ตัวเฉียนต้ายาไว้ จนนางไม่สามารถขยับตัวได้ ทั่วทั้งร่างกายถูกดันแนบพื้น ถึงว่าท่านแม่บอกว่าจะเรียกร้องความยุติธรรมให้กับนาง จะให้นางถูกรังแกไม่ได้ ที่แท้สิ่งที่ท่านแม่พูดก็คือความจริงใจ....

“กล้าแตะต้องลูกสาวของข้า ไม่ลองไปสืบก่อนดูว่าข้าสวีเหมยฮวาเป็นคนยังไง”

พูดเสร็จ เหล่าไท่ไท่ก็ฟาดตบหน้าเฉียนต้ายาอีก

คนตระกูลเฉินคนอื่นที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็นิ่งอึ้ง ผู้ชายปกติจะตีผู้หญิงก็ไม่ง่ายขนาดนี้ สวีเหมยฮวาคนนี้ร้ายกาจกว่าผู้ชายแล้วยังไง?

คิดว่าเมื่อกี้หากตนเองเข้าไป ไม่แน่ว่าอาจจะถูกเหล่าไท่ไท่ตีไปด้วย พวกเขาจึงแอบดีใจ หากพวกเขาที่เป็นผู้ชายถูกคนแก่คนหนึ่งตี จะเป็นที่น่าอับอายยิ่งนัก

คนของตระกูลโจวทางนี้ต่างก็มองหน้ากัน สวีเหมยฮวาคนนี้ ยังคงมีความสามารถขนาดนี้ แก่แล้ว เหล่าไท่ไท่ยังเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในพวกชายชรา

“สวีเหมยฮวา เจ้ากล้าตีข้า ข้าจะฆ่าเจ้า”เฉียนต้ายาได้สติกลับมา ค่อยรู้สึกได้ว่าตนเองอับอายขายหน้าแค่ไหน นางเหมือนคนบ้า พูดก่นด่าสาปแช่งขึ้นมา

นางเฉียนต้ายา เป็นคนขวานผ่าซากอยู่ในหมู่บ้านมาตลอด เคยเสียเปรียบเสียเมื่อไหร่? ยายเฒ่าคนนี้ นางจะไม่ยอมให้นางได้สุขสบาย

สิ่งที่ตอบนางกลับมา ก็คือฝ่ามือโจวเหล่าไท่ไท่ที่ฟาดตบลงมาอีกครั้ง ความรุนแรงนั้นทำให้นางรู้สึกเหมือนฟันของตนเองถูกฟาดตบจนหลุดหมดแล้ว

“คิดอยากจะฆ่าข้า? ฆ่าสิ มาสิ ใครใช้ให้เจ้ารังแกลูกสาวของข้า” พูดพร้อมกับฟาดตบเฉียนต้ายาอีกครั้ง

เสียงร้องโอดอวยหลายที ในที่สุดก็ทำให้เฉินโหยวซวนที่ตกใจจนนิ่งอึ้งมีสติกลับมา เขาอยากลุกขึ้น แต่ร่างกายเจ็บปวด จึงนอนลงไปอีกครั้ง ทำได้เพียงพูดกับพวกคนตระกูลสวีว่า “พวกเจ้าไม่เห็นว่าท่านแม่ข้าถูกตีหรือ? รีบไปตีหญิงเฒ่านั่นสิ”