บทที่ 220 เจ้ามีประโยชน์อะไร!

"พวกเจ้าเดินทางกลับมายังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม? ข้าจะไปเตรียมอาหารกลางวันก่อน" เหล่าไท่ไท่หยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาเช็ดมือ และถามอย่างยิ้มๆ

"ท่านแม่นั่งก่อน เดี๋ยวน้องสาวรองมาค่อยทำกับข้าวก็ได้" โจวคายจือรีบบอกอย่างตื่นเต้น

พี่เขยใหญ่ซุนโก่วต้านยืนเช็ดมืออยู่ข้างๆ และพูดเอาใจเหล่าไท่ไท่"ท่านแม่ พวกข้ายังไม่หิว รออีกสักหน่อยเถอะ"

เหล่าไท่ไท่มองบรรดาหลานชายและหลานสาว" พวกเจ้าหิวหรือ?ยายเอาก๋วยเตี๋ยวให้พวกเจ้ากินก่อนดีไหม?"

หลานสาวคนเล็กสุดเงยหน้ามองแม่ของตน ส่วนเด็กคนอื่นๆ ต่างส่ายหน้ากันหมด หมายความว่ายังไม่หิว

พอพูดจบ ก็มีเสียงท้องร้องจ๊อกๆ ดังขึ้น

สีหน้าของเหล่าไท่ไท่เงียบลง"ยายทำบะหมี่ม้วนมือกับไข่ไก่คนละฟองให้พวกเจ้าแล้วกัน"

พูดพลางก็หันหลังเดินไป โจวกุ้ยหลานยืนขึ้น"ท่านแม่ ให้ข้าต้มดีกว่า"

โจวคายจือที่อยู่ข้างๆ รีบลุกขึ้นยืน "ท่านแม่ ไม่ต้องหรอก พวกข้าไม่หิว รอน่องสาวรองมาก่อนเถอะ... "

"เจ้ากับสามีเจ้าไม่หิว แต่หลานข้าหิวแล้ว! พวกเจ้าไม่กิน ข้าก็ไม่ต้มให้พวกเจ้าหรอก! "เหล่าไท่ไท่พูดพลางหันหลังเดินไปทางห้องครัว

โจวคายจือโดนแม่ของตัวเองต่อว่าขนาดนี้ จะนั่งก็ไม่กล้านั่ง จะยืนก็ไม่อยากยืน ได้แต่หยุดนิ่งไปสักพัก

โจวกุ้ยหลานกำชับเจ้าก้อนน้อยให้ไปนั่งผิงไฟกับสวีฉางหลิน แล้วก็เดินเข้าไปเรียกโจวคายจือ"พี่ใหญ่ พวกเราไปช่วยท่านแม่ทำกับข้าวกันเถอะ"

ตอนนี้โจวคายจือเองก็ทำอะไรไม่ถูก โจวกุ้ยหลานเรียกนางแบบนี้ นางเลยรีบตอบกลับและเดินตามโจวกุ้ยหลานเข้าครัวไป

เหล่าไท่ไท่จุดเตาไฟเสร็จแล้ว พอโจวกุ้ยหลานเดินเข้าไปในครัวแล้วก็ปิดประตูลง รีบดึงโจวคายจือและพูดกับเหล่าไท่ไท่อย่างยิิ้มๆ ว่า"ท่านแม่ ท่านก็ลำเอียงเกินไป ใส่ใจแต่ครอบครัวของพี่สาวใหญ่ ไม่เห็นถามครอบครัวพวกข้าบ้างว่าหิวไหม"

"เจ้าไม่ได้กินข้าวจนอิ่มค่อยออกจากบ้านหรือ? หรือว่า เจ้าจะโง่เหมือนพี่สาวคนโตของเจ้าที่หิวแล้วแต่ไม่พูดหรือ?"เหล่าไท่ไท่พูดพลาง ก็มองโจวคายจือด้วยสายตาอันดุดัน

บุตรสาวคนโตคนนี้ช่างน่าโมโหยิ่งนัก ตัวนางหิวไม่ว่า แต่ยังให้ลูกตัวเองหิวอีกด้วย

โจวคายจือรู้สึกตื่นเต้นจนเอามือไปจับที่ชายเสื้อของตน ยืนอยู่กลางห้องครัว และไม่กล้ามองหน้าเหล่าไท่ไท่

เมื่อเห็นท่าทีของนางเช่นนั้น เหล่าไท่ไท่ก็ยิ่งโกรธมากขึ้น

โจวกุ้ยหลานรีบขัดสายตาของเหล่าไท่ไท่และพูดว่า"ท่านแม่ ดูที่ท่านพูดสิ พี่สาวก็ไม่อยากเสียอาหารท่านไม่ใช่หรือ?เอาหล่ะเอาหล่ะ ตรุษจีนแล้ว ท่านจะมาด่าคนแบบนี้ได้ยังไง?"

ไม่ว่าจะไม่พอใจแค่ไหน แต่วันนี้เป็นวันตรุษจีน เหล่าไท่ไท่เลยจำเป็นต้องกลืนคำพูดลงคอไป

โจวกุ้ยหลานดึงโจวคายจือ" พี่ใหญ่พี่กลับมาทั้งทีก็ไม่ได้เป็นแขกเลย ข้าทำไม่ทัน เจ้าช่วยข้านวดแป้งหน่อยได้ไหม? "

"อ่ออ่อได้สิ!" โจวคายจือตอบ และรีบไปตักน้ำใส่อ่าง โจวกุ้ยหลานเดินไปล้างมือ และเทแป้งที่เหล่าไท่ไท่เอาออกมาลงบนเขียง

พอเห็นแป้งหมี่เทออกมามากขนาดนี้ โจวคายจือก็รีบบอกให้พอทันที

โจวกุ้ยหลานหัวเราะและบอกว่า" คนกินตั้งเยอะแยะ จะไปพอได้ไง?พวกข้าเองก็หิวล่ะ"

"จะไปพอได้ยังไง? พวกเจ้ายังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้า ยังจะมาบอกว่าพอแล้วพอแล้วอีกหรือ!" เหล่าไท่ไท่พูดใส่อารมณ์กับโจวคายจือ

โจวคายจือตอบกลับไปว่า"ท่านแม่.. ท่าน... ท่านรู้ได้ยังไงว่าพวกข้ายังไม่ได้กินข้าวกัน? "