บทที่ 221 ปอดแหก

เพื่อที่จะให้ซุนโก่วต้านฟัง ! ผู้ชายคนหนึ่ง ปอดแหกจนกลายเป็นแบบนั้นแล้ว!

ดวงตาคู่นี้ของโจวคายจือแดงก่ำขึ้น เม้มริมฝีปากไม่กล่าววาจา นางเติมน้ำลงบนแป้งขาว จากนั้นนวดคลึงช้าๆ

โจวกุ้ยหลานหมุนเอี้ยวตัวหยิบเอาเนื้อที่หั่นเรียบร้อยแล้วออกมาจากด้านในตู้ จากนั้นหยิบเอาพวกซอสถั่วเหลืองแป้งข้าวโพดเทลงไปหมัก แล้วหมุนตัวอีกครั้งเพื่อไปเอาไข่ไก่ในตู้ออกมา

“ท่านแม่ ท่านล้วนไม่ได้ใช้เครื่องปรุงรสเหล่านี้ แต่ก่อนทำอาหารอย่างไรหรือเจ้าคะ?”โจวกุ้ยหลานเหลือบมองของที่อยู่ด้านในตู้ กล่าวสนทนาคุยกันกับเหล่าไท่ไท่

“ข้าทำอาหารไม่ต้องใช้ของเหล่านั้นหรอก”เหล่าไท่ไท่ตอบกลับโจวกุ้ยหลาน

“จะทำอย่างนั้นได้ยังไงเจ้าคะ? สิ่งเหล่านั้นที่ท่านทำ มันล้วนเป็นของที่ทำให้หมูกินนะเจ้าคะ”โจวกุ้ยหลานกล่าวขึ้น จากนั้นหยิบไข่ไก่ออกมาจำนวนหนึ่ง

เหล่าไท่ไท่ตลกขบขัน กล่าวว่า“อย่างนั้นพวกเจ้าก็คือลูกหมูน้อยแล้วล่ะ! ของที่หมูกินนี้ล้วนเลี้ยงป้อนพวกเจ้าจนเติบโต!”

“อย่างนั้นท่านเลี้ยงพวกเราเหมือนหมู เห็นพวกเราเป็นหมู ต่อไปชีวิตดีขึ้น อย่างไรเสียก็ต้องขบคิดว่าจะต้องทำอาหารยังไง ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้าหลานชายของท่านไม่ชอบกินอาหารที่ท่านทำนะ ข้าจะดูว่าท่านจะทำยังไง!”โจวกุ้ยหลานกระซิบกระซาบกล่าวขึ้น

ได้ยินคำว่าหลานคำนี้ขึ้นมา เหล่าไท่ไท่ก็รู้สึกว่ามีความสุขไม่น้อยเลย บทสนทนานี้ถูกโจวกุ้ยหลานพูดนอกเรื่องเรื่อยเปื่อย เมื่อพูดคุยสนทนากับโจวกุ้ยหลานไปๆมาๆ เลยไม่ได้จิตใจว้าวุ่นแล้ว

โจวคายจือที่อยู่ด้านข้างเหลือบมองดู ภายในใจก็รู้สึกอิจฉาชื่นชม

ทุกครั้งที่ท่านแม่คุยกับนางล้วนด่านางตะคอกนาง แต่เมื่อสนทนากับกุ้ยหลาน น้ำเสียงจะเบาสบายๆรื่นหูมาก

นางใช้แขนเสื้อปาดเช็ดซับน้ำตาของตัวเอง สูดหายใจเสียงจมูกดังฟุดฟิด แล้วนวดหมี่ก้อนต่อ

เมื่อหม้อกระทะร้อนแล้ว โจวกุ้ยหลานเลยเอาน้ำมันหมูถ้วยนั้น ตักลงไปในหม้อกระทะเพียงครึ่งช้อน

เหล่าไท่ไท่เหลือบเห็น ภายในใจรู้สึกสงสารเหลือเกิน! แต่เมื่อนึกถึงเด็กน้อยจำนวนหนึ่งที่อยู่ด้านนอก ที่ตลอดทั้งปีไม่ได้กินของดีเลย นางเลยอดทนอดกลั้นไม่กล่าวสิ่งใดออกมา

รอน้ำมันร้อน โจวกุ้ยหลานเลยเอาไข่ไก่ที่คลุกเคล้าเรียบร้อยแล้วเทลงไปในน้ำมัน กลิ่นหอมฉุยของไข่ไก่โชยออกมา จนถึงห้องโถง เด็กน้อยจำนวนหนี่งเลยพากันขยับปีกจมูก กลิ่นหอมนั้นทำให้พวกเขาน้ำลายไหล ทันใดนั้น พวกเขาก็รู้สึกว่าตัวเองหิวมากขึ้น

แม้แต่ซุนโก่วต้าน ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ ท้องก็ร้องจ๊อกๆตามมา

รอไข่ไก่ทอดเสร็จแล้ว โจวกุ้ยหลาน ช้อนขึ้นมา จากนั้นใช้กระบวยตักเอาน้ำใส่ลงในหม้อกระทะ ตามด้วยปิดฝาหม้อกระทะไว้

โจวคายจือทำงานคล่องแคล่วว่องไว ตอนนี้เส้นได้นวดเรียบร้อยแล้ว

“ท่านพี่ ข้าหั่นเอง?”โจวกุ้ยหลานกล่าวขึ้น แล้วเอื้อมมือไปรับ

“ไม่ต้องหรอก อีกประเดี๋ยวเดียวข้าก็ทำเสร็จแล้ว”โจวคายจือกล่าวขึ้น แล้วทำอย่างรวดเร็ว

ใช้ไม้นวดแป้งคลึงให้แป้งราบเรียบ แล้วรีบใช้มีดหั่นผักตัด

โจวกุ้ยหลานเหลือบเห็นเลยไม่เกรงใจมากแล้ว นางหมุนตัวหยิบผักกาดขาว ล้างแล้วใช้มือฉีกเป็นชิ้นละเอียดวางพักไว้รออยู่อีกด้าน

ก่อนน้ำเดือด บะหมี่ของโจวคายจือได้หั่นเรียบร้อยแล้ว

รอจนน้ำเดือด โจวกุ้ยหลานจึงนำเส้นบะหมี่เทลงไปต้มในหม้อกระทะ

เหล่าไท่ไท่ที่กำลังก่อไฟอยู่เหลือบมอง ก็สั่งกำชับโจวกุ้ยหลานว่า“ตอนนี้เอาเนื้อติดมันลงไปต้มได้ ไม่อย่างนั้นอีกประเดี๋ยวก็ต้มไม่สุกแล้ว”

“ข้าเตรียมจะเอาลงคือเนื้อแดงเจ้าค่ะ”โจวกุ้ยหลานปิดฝาหม้อกระทะเรียบร้อยแล้ว จากนั้นปัดผงแป้งสีขาวที่อยู่บนมือตัวเอง