บทที่ 222 แม้แต่ความในใจเจ้ายังไม่กล้าพูดออกมา？

ได้ยินคำนี้ ซานญาดีใจมาก ส่วนเด็กคนอื่นต่างพากันยิ้มขึ้นมา

“ท่านแม่ พวกเราอาศัยอยู่ที่บ้านของท่านยายได้หรือไม่เจ้าคะ? บ้านของท่านยายมีของอร่อย ซานญากินอิ่ม…..”ซานญาเงยหน้าขึ้น มองโจวคายจือด้วยความเขินอาย ถามขึ้นมา

ส่วนเด็กคนอื่นที่โตขึ้นมาหน่อยก็เงยหน้ามองไปทางโจวคายจือ แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

โจวคายจือเผยอปาก ยืดคอขึ้น กลั่นกรองออกมาสองคำว่า“ไม่ได้”

เหล่าเด็กน้อยได้ยินเลยพากันก้มศีรษะลง เพิ่งจะมีความสุขอารมณ์ดีกันก็จบเห่แล้ว

โจวกุ้ยหลานเหลือบมองเหล่าเด็กน้อย ภายในใจรู้สึกไม่สู้ดีอยู่บ้าง

เมื่อเหลือบมองเหล่าเด็กน้อย เหมือนกับตอนที่นางเพิ่งเจอกับเจ้าก้อนน้อยเลย

คิดแล้ว นางจึงก้มหน้ามองไปทางเจ้าก้อนน้อย ก็ได้เห็นเขากินบะหมี่ของตัวเองอย่างเอร็ดอร่อย แต่หน้าขาวไม่น้อยเลย และเนื้อที่อยู่บนแก้มก็เยอะขึ้นไม่น้อย มองดูแล้วน่ารักมาก

โจวกุ้ยหลานเอื้อมมือไปลูบเจ้าก้อนน้อย แล้วมองไปทางเด็กๆที่ผอมโซ ภายในใจมีความเดือดดาลปะทุขึ้นมา นางโกรธโจวคายจือกับซุนโก่วต้าน

เจ้าก้อนน้อยไม่ใช่ลูกของนาง นางยังรักทะนุถนอมขนาดนี้ เด็กน้อยเหล่านี้เป็นลูกของโจวคายจือกับซุนโก่วต้านแท้ๆ เหตุใดพวกเขาถึงได้ให้เด็กๆใช้ชีวิตอย่างนี้ได้?

“ถ้าพวกเจ้าหิว ก็ไปเอาของกินกับพ่อแม่เจ้าได้”เหล่าไท่ไท่เหมือนทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว เลยพูดกับพวกเด็กๆ

“ท่านแม่ พวกเรามีของกินที่ไหนเจ้าคะ?”โจวคายจือกล่าวขึ้น ด้วยสีหน้าเศร้าโศก

เหล่าไท่ไท่เห็นท่าทางอย่างนี้ก็หงุดหงิด นางหันหน้าเหลือบไปมองซุนโก่วต้าน ภายในใจของซุนโก่วต้านก็หวาดกลัว รีบกล่าวขึ้นว่า“ท่านแม่กล่าวอะไร พวกเราฟังไว้ก็จบ”

“ฟังแล้วมีประโยชน์อะไร? เสบียงอาหารที่พวกเจ้าทำเลี้ยงชีพลูกพวกเจ้าไม่ได้หรือ?”เหล่าไท่ไท่หงุดหงิด ถ้าซุนโก่วต้านนี้เป็นลูกของนางแท้ๆนะ นางจะเอาไม้ตะบองฟาดจัดการเขาเลย!

โจวคายจือฟังแล้ว ได้แต่ก้มหน้าลง ดวงตาแดงก่ำ

โจวกุ้ยหลานเห็นแล้วก็หงุดหงิด มิน่าเล่าทุกครั้งที่เหล่าไท่ไท่เจอโจวคายจือก็เสียอารมณ์รำคาญ นางเองก็รำคาญ!

จู่ๆต้าญาก็ลุกขึ้น ยืดคอขึ้นมองเหล่าไท่ไท่ กล่าวขึ้นเสียงดังว่า“ท่านยาย เสบียงอาหารที่เรือนของพวกเราถูกท่านย่าเก็บไว้แล้ว ทุกวันนี้พวกเราทำงานหนักมาก แต่ได้กินเพียงน้อยนิด! น้องชายน้องสาวของข้าพากันหิวจนไม่ไหว พวกเราไปงมปลาที่บ่อน้ำด้านนอก ย่างกินเอง ก็ไม่รู้ถูกท่านย่าของข้ากินได้ยังไง ท่านย่ารีบมาหมายจะตีน้องชายน้องสาวข้า ข้าปกป้องไว้ นางก็ผลักข้าลงน้ำ ข้าเกือบจะจมน้ำตายแล้ว…..”

“ต้าญา！ เจ้าพูดเลอะเทอะอะไร? นั่นคือท่านย่านะ!”ซุนโก่วต้านตะคอกใส่ต้าญาด้วยความโมโห

“ท่านพี่เขย เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่เจ้าคะ?”โจวกุ้ยหลานกลั้นความเดือดดาลภายในใจไว้ กล่าวถามซุนโก่วต้านออกมา

“เป็นเรื่องจริง ข้าไม่ได้ป่วย ข้าสำลักน้ำ เป็นไข้สูง ข้าได้ยินท่านย่าของข้าพูดกับท่านแม่ของข้าว่าข้าคนไร้ประโยชน์คนหนึ่งตายไปก็ดี ไม่เปลืองเสบียงอาหารในเรือน แล้วมีพวกน้องสาวน้องชายของข้า ไร้ประโยชน์ มีสิ่งของก็ไม่นำไปมอบให้เขา!”

ตอนนี้ต้าญาเหมือนเห็นเหล่าไท่ไท่เป็นที่พึ่งพิง ไม่ว่าอะไรก็พูดออกมาหมด

เหล่าไท่ไท่สีหน้าอึมครึมขึ้นเรื่อยๆ ครั้งนี้โจวคายจือก็ไม่เอ่ยปากพูดออกมา ก้มหน้าก้มตา ดึงชุดของต้าญาไว้ เพื่อให้นางหยุดพูด

ซุนโก่วต้านจ้องเขม็งใส่ต้าญา“ถ้าเจ้ายังพูด! พูดอีกข้าจะตีเจ้า!”

“ทำไมหรือ? มีอะไรที่ไม่สามารถพูดออกมาได้หรือ? ซุนโก่วต้าน เจ้าปฏิบัติอย่างนี้ต่อหลานสาวของข้าหรือ? ”ตอนนี้เหล่าไท่ไท่ไม่อยากไว้หน้าซุนโก่วต้านแล้ว นางลุกขึ้นจ้องเขม็งใส่

ซุนโก่วต้านเผยอปากขึ้น ไม่กล้าพูดอะไรอีก

เวลานี้เหล่าไท่ไท่จ้องเขม็งใส่โจวคายจือ กล่าวขึ้นว่า“ครั้งก่อนเจ้ามายืมเงิน ก็เพราะเรื่องต้าญาถูกผลักตกน้ำหรือ?”