บทที่ 223 ท่านก็นับว่าเป็นชายหรือ？

นางไม่เสียใจภายหลังหรือ? เมื่อสมัยนั้นนางถูกตาต้องใจกันกับซุนโก่วต้าน นางก็ยืนหยัดที่จะแต่งงานกับเขา เวลาต่อมาเหล่าไท่ไท่เลยให้นางแต่งออกไป แต่ใครจะรู้แม่สามีรู้สึกว่านางเป็นคนแทนที่จะขายได้เงิน กลับแถมเงินให้อีกด้วย ไม่ต้องการสินสอดทองหมั้นอะไรเลย ก็เลยไม่เห็นนางเป็นคน รอนางคลอดลูกออกมาสองคน แม่สามีก็ด่าทอตีนาง และยังบังคับซุนโก่วต้าน ซุนโก่วต้านกตัญญูกตเวทีต่อแม่ของเขา วันทั้งวันล้วนบอกให้นางอดทนอดกลั้น

วันเวลาแบบนี้ นางทนทุกข์ทรมานมาวันแล้ววันเล่า นางคิดว่าเมื่อไหร่ที่แม่สามีเสียชีวิต วันนั้นนางก็รอดพ้นแล้ว

“ฝีมือของนังแก่ที่บ้านของพวกเจ้า ทำให้หลานชายหลานสาวข้าหิวโซ ข้าสวีเหมยฮวาจะเอาชีวิตของพวกเขา! ไป ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ ไปที่บ้านตระกูลซุนของพวกเจ้า ข้าต้องการคำอธิบาย!”

เหล่าไท่ไท่ยังไม่หายโกรธ ตอนนี้เข้าไปดึงลากโจวคายจือหมายจะเดินออกไปข้างนอก

ซุนโก่วต้านที่อยู่ด้านข้างไม่พูดไม่จามาโดยตลอด เห็นเหตุการณ์แบบนี้เลยขลาดกลัว รีบสาวเท้าเดินไป ดึงแขนเหล่าไท่ไท่ แล้วเกลี้ยกล่อมว่า“ท่านแม่ นั่นคือท่านแม่ที่เลี้ยงดูข้ามา ข้า…..ข้าจะไม่กตัญญูได้อย่างไรขอรับ? ท่าน…..ท่านจะไปหาเรื่องตระกูลข้าในวันฉลองตรุษจีนได้อย่างไร?”

ความเดือดดาลของเหล่าไท่ไท่ที่มีอยู่ในใจยังไม่ได้รับการระบายออกมา ตอนนี้ตบไปที่หน้าของซุนโก่วต้านอีกครั้ง ซุนโก่วต้านคนนั้นถูกตบจนเซ่อ เหมือนกับถูกผู้ชายใช้หมัดต่อยศีรษะเลย คนทั้งคนเลยล้มไปทางด้านหลัง

เมื่อพวกเด็กๆที่อยู่ด้านหนึ่งเห็นเลยหวาดกลัว ภายในใจของต้าญาก็รู้สึกไม่ดี แต่นางยังคว้าจับต้าหู่กับเสี่ยวหู่ไว้ เพื่อไม่ให้พวกเขาไปข้างหน้า

เมื่อโจวกุ้ยหลานเห็น นางรู้สึกพึงพอใจในตัวของต้าญามาก เวลานี้สามารถแยกแยะผิดชอบชั่วดีได้ นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“เป็นพ่อแม่ที่ให้กำเนิดเลี้ยงดูเจ้าแล้วทำไมหรือ? เจ้ารู้กตัญญู พี่น้องเจ้าสามคนนั้นไม่กตัญญูหรือ? ตัวเจ้ากตัญญู แล้วทำไมจะต้องเอาภรรยากับลูกของเจ้าไปรับความลำบากยากเข็ญด้วย? ซุนโก่วต้าน ข้าจะบอกเจ้าให้นะ เรื่องของตระกูลซุนข้าไม่ยุ่ง แต่ถ้าทำให้ลูกสาวและหลานๆของข้าได้รับโทษรับทุกข์ ข้าสวีเหมยฮวาก็สามารถโวยวายจนตระกูลซุนของพวกเจ้าวุ่นวายไม่สงบได้! ขวางข้าอีก ข้าจะสั่งให้ต้าไห่เฆี่ยนเจ้าตาย!”

ซุนโก่วต้านถูกเหล่าไท่ไท่ด่าจนหน้าแดงก่ำ ตอนนี้ไม่กล้าพูดอะไรออกมาแล้ว

อย่างไรเสียนั่นก็คือท่านแม่ท่านพ่อของเขา เขาจะไม่กตัญญูได้ยังไง?

เมื่อโจวกุ้ยหลานเห็นท่าทางปอดแหกไร้น้ำยาของเขา ภายในใจหยามเหยียดว่าลูกชายติดแม่!

เหล่าไท่ไท่ดึงลากโจวคายจือหมายจะออกไปด้านนอก โจวคายจือนึกถึงพ่อสามีแม่สามีที่อยู่เรือน รู้สึกขลาดกลัว นางนั่งอยู่บนม้านั่งไม่ยอมลุก เพียงแค่อ้อนวอนว่า“ท่านแม่ ท่านปล่อยพวกเราไปเถอะนะเจ้าคะ ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้าข้าก็ใช้ชีวิตได้ยากลำบากแล้ว……”

“พี่ใหญ่ ท่านเหลวแหลกเสียจริง หรือว่าต้องรอให้ลูกของท่านทั้งห้าคนถูกทรมานตายก่อน ท่านถึงจะทะนุถนอมสงสารพวกเขา?”โจวกุ้ยหลานอยู่อีกด้านพูดสอดแทรกขึ้นมา

โจวคายจือชะงักงัน สายตาแฉลบมองไปทางโจวกุ้ยหลาน แล้วรีบส่ายหน้า กล่าวขึ้นว่า“ไม่มีทาง…..ไม่มีทาง อย่างไรเสียนี่ก็เป็นหลานชายหลานสาวของพวกเขา…..”

“อย่าไร้เดียงสา ถ้าเห็นเด็กเหล่านี้เป็นหลานชายหลานสาวของตัวเองจริงๆ จะไม่ให้พวกเขากินข้าวได้หรือ? ท่านหิวตายก็เป็นแค่ลูกสะใภ้ อย่างมากก็แค่สั่งให้ลูกชายตัวเองครองโสด เด็กเหล่านี้? ตายแล้วคนกินข้าวก็ลดน้อยลง พวกเขายังมีหลานชายหลานสาวตั้งมากมาย เพิ่มขึ้นมาหน่อยก็ถือว่าไม่มาก น้อยลงไปหน่อยก็ไม่ได้ถือว่าน้อยมาก”

ตอนนี้ยังไว้หน้าอะไร พวกเขาทำได้ ยังกลัวพวกเขาจะว่าหรือ?

โจวคายจือได้ยินสีหน้าก็ซีดเผือด พอคิดที่กุ้ยหลานกล่าวเมื่อสักครู่นี้ ใจของนางก็สั่นสะท้าน ไม่……ไม่ได้! ลูกของนางเป็นอะไรไปไม่ได้!

“ไม่….ไม่มีทาง ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าไม่มีทางทำอย่างนั้นกับลูกสาวลูกชายข้า! พวกเขาให้กำเนิดเลี้ยงดูข้า เพียงแค่พวกท่านพาพวกเราสามพี่น้องเผาถ่านด้วย เมื่อครอบครัวมีเงินก็กินอิ่มแล้ว!”

เมื่อครู่นี้ซุนโก่วต้านค่อนข้างกระสับกระส่าย แต่พอพูดถึงตอนท้าย สายตาก็เปล่งประกาย ดูฮึกเหิมมีชีวิตชีวา

“อะไรนะ?”มือของเหล่าไท่ไท่ชะงักหยุด หรือเมื่อครู่นี้นางหูตึง ฟังผิด?

โจวต้าไห่มองไปทางซุนโก่วต้านอย่างไม่อยากจะเชื่อ เมื่อครู่นี้พี่เขยใหญ่คนนี้พูดอะไรออกมาหรือ? ให้เอาครอบครัวใหญ่โตของพวกเขาเผาถ่านด้วยหรือ?

ทางด้านสวีฉางหลินที่ไม่ได้สนใจเรื่องราวทางด้านนี้เลยก็มองมาทางซุนโก่วต้าน