บทที่ 224 ผู้ชายต้องปกป้องลูกเมีย

โจวกุ้ยหลานมองสวีฉางหลินที่มาอยู่ตรงหน้าของนางตาปริบๆ ภายในใจรู้สึกดีใจ ตอนนี้เอามือทั้งสองข้างของตัวเองไขว้หลัง เดินไปข้างหน้าสองก้าว หัวเราะคิกคัก กล่าวขึ้นว่า“รู้หรือยัง ผู้ชายของข้าถึงเรียกว่าผู้ชายแท้!”

“โก่วต้าน！”โจวคายจือร้องขึ้นด้วยความตื่นตะลึง

“พี่สาวใหญ่ ผู้ชายจะต้องปกป้องลูกกับเมีย ผู้ชายของท่านปกป้องท่านตอนไหนหรือ? ”โจวกุ้ยหลานตบที่ไหล่ของสวีฉางหลิน แล้วหันมามองโจวคายจือ

สวีฉางหลินปล่อยซุนโก่วต้านลงถึงแม้รับรู้การบอกของภรรยาตนเอง สายตาของเขาอึมครึม “ท่านคิดจะทำอะไรภรรยาของข้าหรือ?”

ซุนโก่วต้านถูกบีบจนเปล่งเสียงในลำคอออกมาไม่ได้ มือและเท้าพยายามดิ้นรน ก็ไม่ได้มีเสียงออกมา

“ไอ๋หยาฉางหลิน เจ้าจะทำเขาตายแล้ว ปล่อยเขาลงมาก่อนเถอะ”เหล่าไท่ไท่เหลือบมองสีหน้าของซุนโก่วต้าน ก็ร้อนรนใจขึ้นมา

เหล่าเด็กน้อยก็หวาดกลัว ท่านพ่อของเขาถูกคนยกขึ้น ต้าญาที่มีความกล้าหาญ ตอนนี้ก็สีหน้าก็ซีดเผือดแล้ว

“พอแล้ว เขาก็ไม่ได้ทำอะไรข้า เจ้าปล่อยเขาลงก่อนเถอะ หลีกเลี่ยงที่จะทำให้ทุกคนเป็นกังวล”โจวกุ้ยหลานไร้หนทาง ทำได้เพียงเกลี้ยกล่อมสวีฉางหลิน

รอสักพักหนึ่งแล้ว สวีฉางหลิน ยังไม่ปล่อยมือ นางเลยอ้อนวอนข้างกกหูของเขาว่า“ท่านทำให้ทุกคนสบายใจเถอะ ถ้าเขาถูกท่านทำให้ตายขึ้นมาจริงๆ ท่านจะต้องไปเข้าคุก ท่านแข็งใจพอที่จะเห็นข้ากับเสี่ยวเทียนไม่มีที่พึ่งพิงได้หรือ?”

“ตายไม่ได้”สวีฉางหลินตอบแล้วปล่อยมือ

ซุนโก่วต้านคนทั้งคนหล่นลงมากองอยู่บนพื้น

โจวคายจือที่อยู่อีกด้านรีบลุกขึ้น วิ่งไปประคองเขา เด็กทั้งห้าคนก็วิ่งไปด้วย ทั้งหมดล้อมซุนโก่วต้านไว้

ซุนโก่วต้านไอแค๊กๆออกมา ใบหน้าแดงก่ำนั้นถึงค่อยๆอ่อนลง

“พี่เขยใหญ่ ท่านดูครอบครัวของท่านสิ เกิดเรื่องกับท่านเล็กน้อย พวกเขาก็ร้อนใจ ล้วนโอบล้อมท่านไว้ ข้ากลุ้มใจจริงๆ เหตุใดท่านถึงได้เหี้ยมโหดทำกับพวกเขาได้?”โจวกุ้ยหลานใช้มือข้างหนึ่งดึงสวีฉางหลิน นางกลัวเขาจะลงมืออีกครั้ง แต่ทว่าสายตากลับมองไปทางซุนโก่วต้านที่อยู่บนพื้น

ซุนโก่วต้านเกิดความรู้สึกหวาดกลัวในภายหลัง เมื่อครู่เขาหายใจไม่ออก ยังคิดว่าตัวเองจะตายแล้ว ตอนนี้ได้ฟังที่โจวกุ้ยหลานพูด เหลือบมองภรรยาและลูกๆที่อยู่ข้างเขา เกิดรู้สึกอบอุ่นใจ เขาเลยยื่นมือเอื้อมไปโอบพวกเขามาในอ้อมแขน

ช่วงปีนี้ เขาก็รู้ว่าท่านพ่อท่านแม่ของตัวเองไม่เห็นลูกกับเมียของตัวเองอยู่ในสายตา แต่นั่นก็เป็นพ่อแม่เขา เขาก็ควรที่จะกตัญญู ก็เลยอดทนอดกลั้นมาตลอด และก็ให้ภรรยากับลูกอดทนอดกลั้นด้วย……..

“คนที่เผาถ่านเป็นคือผู้ชายของข้า พวกท่านที่เป็นครอบครัวแบบนี้อย่าคิดที่จะมาร่วมวงครึกครื้นด้วยเลย ถ้าหากพวกท่านแยกบ้าน พวกเด็กๆกินไม่อิ่ม ข้ากับท่านแม่ก็ไม่มีทางให้ท่านหิวตาย พวกท่านสองคนที่เป็นผู้ใหญ่ทำงานเอง ยังจะเลี้ยงดูเด็กไม่กี่คนให้มีชีวิตรอดไม่ได้หรือ?”โจวกุ้ยหลานที่อดทนมาแสนนาน ตอนนี้พูดออกมาอย่างคล่องแคล่วแล้ว

“ใช่ ควรจะแยกบ้าน ลูกสาวและหลานของข้าออกมาใช้ชีวิตด้านนอก แค่ข้าสวีเหมยฮวามีชีวิตอยู่ ก็ไม่มีทางให้ครอบครัวพวกเจ้าอดตายหรอก!”เหล่าไท่ไท่ได้ยินเรื่องที่โจวกุ้ยหลานพูดว่าแยกเรือน ก็เลยรีบตอบรับทันที

ถ้าเกิดสามารถแยกเรือนได้ นางก็สามารถดูแลลูกสาวคนโตได้ ถ้าพวกเขาไม่แยกเรือน อยากจะให้นางสวีเหมยฮวาไปเลี้ยงดูครอบครัวนั้นนะหรือ? ไม่มีทาง !

โจวคายจือกับพวกเด็กๆได้ยินประโยคนี้ก็รู้สึกตื่นตะลึง นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่อยากจะเชื่อ แต่ตอนนี้ถูกพูดออกมา นั่นก็ไม่เหมือนกันแล้ว โดยเฉพาะต้าญา ภายในใจนึกถึงเรื่องแยกเรือน ตอนนี้ได้ดึงชุดของซุนโก่วต้านแล้วพูดว่า “ท่านพ่อ พวกเราแยกออกมาอยู่เถอะเจ้าค่ะ ข้าจะเพาะปลูกร่วมกับท่าน ปลูกธัญพืชเลี้ยงดูน้องๆเอง!”

“ท่านพ่อ ข้าอยากอาศัยอยู่กับท่านยาย……”น้ำเสียงเล็กๆของซานญากล่าวพูดขึ้น

ซุนโก่วต้านสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก หลังจากเขาลุกขึ้นนั่งอยู่บนพื้น มองสายตาที่เฝ้าปรารถนาของภรรยาและลูกๆ รู้สึกหงุดหงิดใจพูดขึ้นว่า“ท่านพ่อกับท่านแม่ยังอยู่ จะแยกบ้านได้อย่างไร?”