บทที่ 225 พวกเราออกมาใช้ชีวิตกันเอง

“ท่านยาย ข้าคิดมาแล้ว น้าพูดถูก พวกเราแยกเรือนออกมาอยู่กันเองถึงจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่เช่นนั้นถูกผลักลงน้ำครั้งต่อไปยังไม่รู้ว่าจะเป็นใครเลย ถ้าท่านพ่อท่านแม่ข้าไม่ยินยอมพร้อมใจ ข้าก็พาน้องสาวน้องชายออกมาใช้ชีวิตเองได้!”

“ต้าญา！ เจ้าพูดจาเลอะเทอะอะไรกัน? ”ซุนโก่วต้านตะคอกด้วยความโมโหอีกครั้ง

มีที่ไหนกันที่เด็กจะไม่ใช้ชีวิตอยู่กับพ่อแม่?พวกเขาที่เป็นเด็กทำอะไรได้?

“ข้าจะอยู่กับพี่สาวใหญ่ ข้าไม่อยากกลับไปที่เรือนแห่งนั้น!”เอ้อร์ญาที่ไม่พูดอะไรมาโดยตลอด วิ่งไปทางต้าญา แล้วกล่าวพูดขึ้น

ครั้งก่อนเป็นนางที่ดูแลพี่สาวใหญ่ คำพูดเหล่านั้นที่ท่านย่ากล่าวพูดออกมา นางก็จดจำไว้ในหัวใจ ก็ต่อให้หิวตาย นางก็ไม่อยากกลับไปอีก

ต้าหู่กับเสี่ยวหู่ก็เดินมาอยู่ข้างกายของต้าญา โดยไม่พูดอะไร แต่ความหมายนั้นชัดเจนมาก

ซานญาก็กระดิกเท้าอยากจะออกจากอ้อมแขนของแม่ตัวเอง โจวคายจือไร้หนทาง เลยได้ปล่อยนางลงบนพื้น ซานญาก้าวเท้าน้อยๆวิ่งไปทางต้าญา และใช้มือทั้งสองข้างโอบกอดเอวต้าญาไว้แน่น

“พวกเจ้า! พวกเจ้าอยากให้ข้ากับท่านแม่เจ้าโมโหใช่ไหม?”ซุนโก่วต้านโมโหตบลงที่ขาของตัวเองแรงๆ

“เห็นหรือยัง? ลูกของพวกเจ้าไม่อยากใช้ชีวิตร่วมอยู่กับพวกเจ้า ดูพวกเจ้าเสียสิ!”เหล่าไท่ไท่ชี้หน้าด่าทอทั้งสองคน ตามด้วยตบไหล่ของต้าญา“ต้าญา ต่อให้พวกเจ้าอยากออกมา ก็ยังไร้หนทางบันทึกสำมะโนครัว…..”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านยาย ข้าแต่งกับคนแก่ รอเขาสิ้นใจตายข้าก็เป็นหม้ายแล้ว จากนั้นข้าก็สามารถตั้งสำมะโนครัวเองได้”ต้าญากล่าว ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าคำพูดของตัวเองจะมีผลลัพธ์ที่ตามมาอย่างไร

“อะไรนะ? ต้าญา ไม่ได้! นั่นมันสามารถทำลายทั้งชีวิตเจ้าได้!ข้าไม่ตกลง เหตุใดเจ้าถึงไม่เชื่อฟังเลย?” โจวคายจือรีบลุกขึ้นยืน สาวเท้าเดินไปทางต้าญา

นี่เป็นลูกสาวคนโตของนาง นางอยากให้หาครอบครัวที่ดีคนที่ดีแต่งงานด้วย อนาคตจะได้ใช้ชีวิตอยู่ดีมีสุข……

“ท่านแม่ หากข้าไม่ทำเช่นนี้ ครอบครัวใครจะยินยอมให้ข้าแต่งแล้วพาน้องชายน้องสาวเข้าไปด้วยล่ะเจ้าคะ? แค่ทำให้น้องชายน้องสาวเติบโตได้ ข้าทำได้ทุกอย่าง!”ต้าญากล่าวพูดออกมา น้ำตาก็ไหลรินมากขึ้น

คำพูดนี้คล้ายดั่งมีดที่ค่อยๆกรีดลึกเข้าไปในหัวใจของโจวคายจือ นางปกป้องครอบครัวนี้ไว้เพื่ออะไร ไม่ใช่เพื่อเหล่าเด็กน้อยแล้วก็ผู้ชายคนนี้หรือ? แต่เมื่อลูกพูดคำนี้ออกมา นางจะไม่เสียใจได้อย่างไร?

“ไม่ได้ แม่จะใช้ชีวิตอยู่กับเจ้า แม่จะพาพวกเจ้าออกมาใช้ชีวิต!”โจวคายจือกล่าวพูด พร้อมกับกระโจนออกมา เอื้อมมือเข้ามาคว้าโอบกอดพวกเด็กๆ แล้วร่ำไห้ออกมา

ในที่สุดภายในใจของเหล่าไท่ไท่ก็นับว่าผ่อนคลายกังวลลงบ้างแล้ว ลูกสาวอะไรกัน ยังรู้จักที่จะแข็งแกร่งมีศักดิ์ศรีเพื่อลูก

“คายจือ เหตุใดเจ้าถึงเลอะเทอะไปกับลูกๆ? พวกเจ้าจะเลี้ยงดูตัวเองยังไง? ไม่มีเรือนไม่มีที่ดิน เจ้าอยากอดอยากไม่มีจะกินหรือ?”ซุนโก่วต้านขมวดคิ้วเป็นปมตะคอกด้วยความเดือดดาล

“ต่อให้อดอยากไม่มีจะกินก็ได้อยู่กับลูกๆ! ข้าทำร้ายลูกของข้าไม่ได้! ”โจวคายจือตอบกลับ ดวงตาก็ร้องไห้จนแดงก่ำ

นางอดทนมาตั้งหลายปี ลูกของนางผอมเกินไปแล้ว อีกอย่างลูกของครอบครัวพี่น้องมีเนื้อหนังมังสา นางทำเพื่ออะไร ไม่ใช่เพราะอยากจะปกป้องครอบครัวนี้ไว้หรือ?ตอนนี้ครอบครัวจะแตกแยกย้ายแล้ว แน่นอนนางจะต้องปกป้องลูกของตัวเองไว้อยู่แล้ว

“ทำไมถึงจะใช้ชีวิตไม่ได้ล่ะ? สามีตายแล้วข้าคนเดียวก็ไม่ใช่ว่าสามารถเลี้ยงดูพวกเขาไม่กี่คนนี้ได้หรือ? อย่างไร แย่กว่าครอบครัวพวกเจ้าหรือ? ซุนโก่วต้าน ถ้าเจ้ารู้สึกว่าท่านแม่ของเจ้าสำคัญกว่าลูกกว่าเมียเจ้า เจ้าก็กลับไปใช้ชีวิตกับพวกเขาเสีย พวกเจ้าหย่ากัน ต่อไปอนาคตเจ้าก็หาเมียที่ปรนนิบัติรับใช้ท่านแม่ของเจ้าเสีย!”

ตอนนี้เหล่าไท่ไท่โมโหมาก

คำพูดความรู้สึกนี้กักเก็บภายในใจนางมาสิบกว่าปีแล้ว คิดมาโดยตลอดว่าลูกสาวและหลานของตัวเองถ้ากลับมาแล้วไม่มีหนทางใช้ชีวิต นี่จะไม่ยอมให้ลูกสาวของตัวเองกับหลานถูกกลั่นแกล้งตลอดไปหรอก

“ใกล้จะตายแล้ว ข้าไม่คิดถึงชื่อเสียงแล้ว! ข้าจะดูว่าถึงตอนนั้นเจ้าอายคนหรือว่าตระกูลโจวของเราอับอายขายหน้า!”

ซุนโก่วต้านได้ยินเรื่องหย่า ภายในใจกระสับกระส่ายจนไม่ไหวแล้ว เลยรีบกล่าวขึ้นว่า“ท่านแม่ ท่านใจเย็น คายจือเป็นภรรยาของข้า ข้าไม่มีนางไม่ได้! แล้วพวกลูกๆ พวกเขาล้วนแซ่ซุนขอรับ！”