บทที่ 226 ท่านไปซื้อน้ำส้มสายชูเถอะ

“ไส้หมูก็ได้ แต่มันเตรียมค่อนข้างช้า”โจวกุ้ยหลานลูบใต้คางของตัวเอง แล้วคิดพิจารณา

“เกี๊ยวทอด!”เจ้าก้อนน้อยตะโกนขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

โจวกุ้ยหลานขมวดคิ้วเป็นปมอีกครั้ง“แต่พวกเรายังไม่ได้คลึงนวดแป้งเกี๊ยวเลย อันนี้ถ้าทำเสร็จ ก็ถือเป็นอาหารเย็นแล้ว”

เมื่อถูกปฏิเสธถึงสองครั้งเจ้าก้อนน้อย เลยสิ้นหวัง ดึงมือกลับ คอตก ไม่มีชีวิตชีวา

สวีฉางหลินที่อยู่ด้านข้างเลยพูดขึ้นว่า “ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน?”

“อันนี้ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้……แต่ที่เรือนไม่มีน้ำตาลกับน้ำส้มสายชู ต้องรอให้หิมะหยุดตกถึงไปซื้อในตำบลได้…..”โจวกุ้ยหลานลูบคาง มองของกินที่อยู่ห้องโถง แล้วคิดไตร่ตรอง

“ว่าแล้วข้านะอยากกินปลา แต่อากาศหนาวเหน็บขนาดนี้จะไปหาปลาที่ไหนล่ะ?”ไอ๋หยา ของกินที่เรือนมีไม่น้อย แต่เครื่องปรุงน้อย

เมื่อครู่คิดแค่อยากจะกลับ ลืมเอาพวกเครื่องปรุงรสกลับมาด้วยเลย…..

อืม ไม่ได้ก็ย่างเนื้อกิน? แต่ไม่มีน้ำผึ้ง รสชาติของเนื้อที่ย่างก็แย่ไม่น้อย…..

“พวกท่านหิวหรือไม่?”โจวกุ้ยหลานถามคนตัวโตคนตัวเล็กอีกครั้ง

ทั้งสองคนส่ายหน้า ก่อนหน้านี้ทุกคนกินบะหมี่ถ้วยใหญ่มา ตอนนี้อิ่มพุงกางแล้ว

“เอาอย่างนี้ไหม เดี๋ยวข้าจะทำหม้อไฟให้พวกท่านกิน? ต้มกินบนกระถางไฟ เป็นยังไง?”โจวกุ้ยหลานคิดแล้วถามทั้งสองคนขึ้น

เจ้าก้อนน้อยสีหน้าลังเล ไม่รู้ว่าหม้อไฟคืออะไร แต่สวีฉางหลินที่อยู่ด้านข้างหรี่ตาเล็กน้อย”เจ้ายังรู้จักหม้อไฟด้วยหรือ?”

โจวกุ้ยหลานตื่นตะลึง ทันทีด็นึดถึงว่าในความทรงจำของเจ้าของร่างว่าจะไม่มีหม้อไฟอยู่!

แต่ได้ฟังความหมายของสวีฉางหลิน คือยุคสมัยนี้มีหม้อไฟ………

“เอ่อยังไงล่ะ แม้จะไม่เคยกินเนื้อหมู แต่ก็เคยเห็นหมูวิ่ง? ข้าไม่ใช่ได้ยินเถ้าแก่ไป๋เล่าว่าพอถึงช่วงฤดูหนาวเขาจะต้องตั้งหม้อไฟหรือ ก็เลยถามเขาว่าอะไรคือหม้อไฟ”

สวีฉางหลินขมวดคิ้วเป็นปม ภายในใจอิจฉาตาร้อน กล่าวว่า“เจ้าเจอกับไป๋ยี่เซวียนตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ทุกครั้งที่ภรรยาของเขาไปในเมืองก็ไปกับเขา นางกับไป๋ยี่เซวียนพูดคุยอะไรกันเขาจำได้อย่างชัดเจน และไม่ได้ยินไป๋ยี่เซวียนพูดถึงหม้อไฟเลย

โจวกุ้ยหลานตื่นตะลึงอีกครั้ง เมื่อครู่นางก็แค่อยากจะพูดโกหกนอกเรื่องไปอย่างนั้นแหละ ตอนนี้ถึงนึกขึ้นได้ว่าสวีฉางหลินเป็นคนขี้หึง เลยฝังตัวเองทั้งเป็นแล้ว…..

โจวกุ้ยหลานจิตใจกระสับกระส่ายแล้ว แต่สีหน้ายังคงรักษารอยยิ้มไว้อยู่“ไอ๋หยา เรื่องนี้พูดไปแล้วมันยาว ต่อมาท่านไม่ใช่เผาถ่านอยู่ตลอดหรือ ไป๋ยี่เซวียนให้คนมาถามข้าเรื่องของขนมหัวไชเท้า เลยพูดเรื่องช่วงฤดูหนาวเขาจะทำหม้อไฟด้วย”

“ใครเป็นคนมาบอกหรือ?”สายตาเล็กยาวของสวีฉางหลินเต็มไปด้วยการหยั่งเชิง

เอ่อ…..

“คนในหมู่บ้าน ข้าก็เลยบอกว่าทำขนมหัวไชเท้าไม่ได้ ท่านสบายใจได้ ข้าไม่ได้พูดอะไรเยอะแยะเลย!”โจวกุ้ยหลานรีบแสดงความบริสุทธิ์ใจของตัวเอง

ไอ๋หยา พ่อคนขี้หวงนี้ฉลาดเกินไปแล้ว ไม่มีหนทางที่จะโกหกได้เลย!

แต่ทุกครั้งที่นางไปในเมือง ก็ไปด้วยกันกับเขา อันนี้ก็โกหกหลบหลีกไม่ได้……ถ้าเดาสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้เร็วกว่านี้ นางจะบอกว่าตอนเด็กได้ยินคนอื่นพูดกันอย่างแน่นอน……

สวีฉางหลินขมวดคิ้วเป็นปม“เจ้าติดต่อกับไป๋ยี่เซวียนแบบส่วนตัวด้วยหรือ? เหตุใดจะต้องทำลับหลังข้า?”

“ไม่ได้ทำลับหลังท่าน! ข้าไม่ได้ออกไปไหน! พอแล้วๆ เมื่อครู่ข้าพูดไปมั่ว เรื่องนี้ไม่ใช่ไป๋ยี่เซวียนบอกข้าหรอก ข้าก็แค่หาข้ออ้าง ถึงอย่างไรนะ ข้ารู้ได้ยังไงจะต้องบอกท่านไม่ได้อยู่แล้ว”

โจวกุ้ยหลานเทหมดหน้าตัก หน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้เลย

สวีฉางหลินมองพิจารณาโจวกุ้ยหลาน เมื่อเห็นนางมั่นอกมั่นใจ เลยมีความเชื่อใจภรรยาของตนเองขึ้นมาบ้าง

“ท่านแม่ เสี่ยวเทียนอยากกินหม้อไฟ”เจ้าก้อนน้อยดึงกางเกงของโจวกุ้ยหลาน เงยหน้ามองโจวกุ้ยหลานแล้วพูดกับนาง