บทที่ 227เรือนหลังนี้ของเจ้าเงินไปเท่าไหร่หรือ？

เจ้าก้อนน้อยได้ยินก็ดีใจ เลยรีบพยักหน้า

สวีฉางหลินพยักหน้า นึกถึงอาหารที่ภรรยาของตัวเองจะทำ ก็เฝ้ารออย่างมาก

พวกเขากินหม้อไฟร้อนๆ พูดคุยกัน ครึกครื้นเป็นอย่างมาก

ขณะที่กำลังกิน ได้ยินด้านนอกมีเสียงเคาะประตูดังมา

“วันฉลองตรุษจีน ใครมาเรือนพวกเราหรือ?”โจวกุ้ยหลานกล่าวพูดแล้วลุกขึ้นยืน

สวีฉางหลินวางถ้วยไว้ด้านข้างโต๊ะ ลุกขึ้นยืน กล่าวกับโจวกุ้ยหลานว่า“ข้าจะไปดูเอง เจ้ากินเลย”

โจวกุ้ยหลานตอบรับว่า“เช่นนั้นท่านรีบไปรีบกลับมานะ”

สวีฉางหลินพยักหน้า หยิบเสื้อนวมและหมวกของตัวเองมา สวมใส่เรียบร้อยแล้ว ก็เดินออกไปด้านนอก

เมื่อออกไป ยังได้ปิดประตูไว้ด้วย

โจวกุ้ยหลานพากันกินกับเจ้าก้อนน้อยสองคน ไม่นาน สวีฉางหลินก็กลับมา ที่ตามมาด้วยนั้นยังมีผู้หญิงอายุสามสิบกว่าปี พอมองดูแล้ว ก็คือโจวซ่านเย่ที่ไม่กลับบ้านมาเป็นปีนี่เอง

“ไอ๋หยากุ้ยหลาน เจ้านี่ไม่ธรรมดาเลย! เรือนหลังนี้ใหญ่มาก ใหญ่กว่าคนมีสตางค์ที่อยู่ในเมืองมากโข!”โจวซ่านเย่ร้องขึ้นด้วยความตื่นตะลึง และมองพิจารณาโดยรอบ

โจวกุ้ยหลานฉีกยิ้ม ถามโจวซ่านเย่ว่า“พี่สาวรอง ท่านกินข้าวหรือยังเจ้าคะ? กินกับพวกเราหน่อยไหมเจ้าคะ?”

โจวซ่านเย่เดินตรงมา เมื่อเห็นสิ่งของที่วางอยู่ในห้องโถง ภายในใจรู้สึกตื่นตะลึง

เพิ่งจะได้ยินกุ้ยหลานรวยแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะรวยขนาดนี้!

“เรือนหลังนี้สร้างขึ้นมาต้องใช้เงินไม่น้อยเลย? ความใหญ่นี้ ได้อยู่ ดูแล้วจะต้องจ่ายหลายร้อยตำลึงเลยนะ！”โจวซ่านเย่กล่าวพูด ก็เดินไปตรงกองสิ่งของในห้องโถง เพราะอยากจะดูว่าของเหล่านั้นมีอะไรบ้าง

โจวกุ้ยหลานไม่อยากวุ่นวาย เลยเดินไปดึงแขนของนาง แล้วเดินมาทางกระถางเผาถ่าน

“พี่สาวรองท่านไม่ได้กลับมาเป็นปีแล้ว นานทีจะกลับมา กินข้าวที่เรือนก่อนนะเจ้าคะ”โจวกุ้ยหลานกล่าวพูดแล้ว มองไปทางสวีฉางหลิน“รีบเอาถ้วยชามตะเกียบมาให้พี่สาวรองหนึ่งชุดเร็วเข้า ให้พี่สาวรองอบอุ่นๆร่างกาย!”

สวีฉางหลินรับทราบ ก้าวเท้าเข้าไปในห้องครัว

เมื่อเห็นเนื้อในถาด โจวซ่านเย่ถึงกับตาค้าง ดีจริงๆ เวลานางจะฉลองตรุษจีนล้วนระมัดระวัง ส่วนโจวกุ้ยหลานฉลองตรุษจีนกินอาหารหนึ่งมื้อก็มีเนื้อเยอะเช่นนี้?

“กุ้ยหลาน ทำไมเจ้าถึงมีเงินเช่นนี้? ดูของกินนี่สิ ถ้ารู้มาก่อนว่าเจ้าจะมีอาหารดีเช่นนี้ ข้าก็ไม่กินอาหารที่เรือนท่านแม่แล้ว!”โจวซ่านเย่กล่าวพูด น้ำเสียงมีความเสียใจภายหลังแฝงอยู่

“ตอนนี้ก็กินได้ ใช่แล้ว เด็กๆกับพี่เขยรองล่ะเจ้าคะ?”

“ตอนนี้หิมะตก ข้าไม่ได้ให้พวกเขามาหรอก ข้ากลัวว่าระหว่างเดินทางเด็กน้อยจะลื่นล้ม”กล่าวพูดแล้ว ภายในใจของโจวซ่านเย่โจวซ่านเย่ก็รู้สึกเสียใจภายหลังมาก ถ้ารู้มาก่อนว่าที่เรือนมีเนื้อเยอะแยะ นางก็ให้พวกเขามาแล้ว

แต่นี่ก็ไม่โทษนาง เรือนพ่อแม่ในวันปกติกินข้าวยังไม่อิ่มเลย จะกินเนื้อได้ยังไง?

เจ้าก้อนน้อยเข้าประชิดโจวกุ้ยหลาน แล้วกินอาหารของตัวเองเงียบๆ

โจวกุ้ยหลานเลยช่วยเขาคีบเลือดหมู ให้ลูกของเขากิน

“กุ้ยหลาน เรือนใหม่ของเจ้าใหญ่มาก ใช้เงินซ่อมแซมเท่าไหร่หรือ?”โจวซ่านเย่เห็นสวีฉางหลินไปแล้ว เลยรีบถามโจวกุ้ยหลาน

น้องสาวเล็กเป็นคนซื่อตรง หลอกง่ายเป็นที่สุด

โจวกุ้ยหลานยิ้ม กล่าวว่า “ไม่เท่าไหร่หรอกเจ้าค่ะ เหตุใดพี่สาวรองถึงได้ขึ้นเขามาด้วยตัวเอง?”