บทที่ 379 การแข่งขัน 2

นางน้อยจอมพลังของนายพลบ้านนา ตอนที่ 379 การแข่งขัน 2

ท่านเจิ่งกำลังจะนั่งลง หลิวห้าวหรานที่อยู่ไม่ไกลก็ประสานมือคำนับเขา “ท่านอาจารย์”

“เหอะ ขานเรียกว่าอาจารย์ข้ารับไว้ไม่ไหวหรอก！”

น้ำเสียงหยิ่งยโส ลักษณะท่าทีโอหัง ทางนี้เคยมีเรื่องกันมาก่อนรึ

โจวกุ้ยหลานจับจ้องอาจารย์เขม่ง

ตามปกติแล้วต้องเบือนหน้าไม่มอง อาจารย์หันหน้ามา ก็เห็นโจวกุ้ยหลานกำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตาประกาย

อาจารย์ “…”

หลิวห้าวหรานไม่ได้ถูกเขาโจมตีเลยสักนิด การแสดงออกยังคงสง่างาม “แม้ว่าอาจารย์จะไม่ยอมที่จะจดจำศิษย์ แต่ศิษย์กลับไม่อาจที่จะไม่จดจำอาจารย์ เป็นอาจารย์หนึ่งวัน นับว่าเป็นอาจารย์ตลอดชีวิต”

“ข้าเจิ่งซานยี่ไม่อาจสอนอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองหลวงได้หรอก!”

อาจารย์เปร่งเสียงเหอะออกมา และไม่เห็นคนตรงหน้าอยู่ในสายตา ทั้งยังไม่มีจิตไมตรีระหว่างศิษย์อาจารย์เลยสักนิด

ส่วนศิษย์คนอื่นๆ ของสำนักบัณฑิตหนานซาน นั่งก้มหน้า เงียบเป็นเป่าสาก

โจวกุ้ยหลานมองดูทางนั้น มองดูทางนี้ บรรยากาศสื่อให้นางรู้ได้อย่างหนึ่ง นั้นก็คือ เคยมีเรื่องระหว่างพวกเขามาก่อน

หลิวห้าวหรานคำนับเขาอีกครั้ง แล้วพยักหน้าให้โจวกุ้ยหลานที่กำลังมองเขาอยู่ จากนั้นหันกายเดินช้าๆ จากไป

แค่ท่วงท่านี้อย่างเดียว ก็คู่ควรกับฉายาคนงามนี้แล้ว

พอหลิวห้าวหรานเดินไปไกลแล้ว ไอเย็นรอบกายอาจารย์ถึงได้จางหายไปหลายส่วน

เมิ่งเจียงถอนหายใจ ลอบมองไปทางหลิวห้าวหราน ก็ได้ยินอาจารย์ไอออกมา เขาตกใจตัวสั่น จู่ๆ ก็รู้สึกเริ่มไม่สบายท้อง

เขากัดฟัน อยากจะอดกลั้น แต่มนุษย์มีสามฉุกเฉิน1 จะมาพูดว่าอดทนแล้วจะอดทนไหวได้อย่างไร

“ทะ…ท่านอาจารย์ ศิษย์อยากเข้าห้องน้ำ” เมิ่งเจียงกระซิบเสียงเบา

อาจารย์พยักหน้า แสดงออกว่าเขาไปได้

เมิ่งเจียงถอนหายใจ รีบลุกขึ้นยืน แล้วถามคนข้างๆ ว่าห้องน้ำอยู่ที่ไหน

ทันทีที่เขาไป คนอื่นๆ ก็นั่งไม่ติด ทยอยบอกว่าตนเองอยากเข้าห้องน้ำ สุดท้าย แม้แต่อาจารย์เองก็รู้สึกไม่สบายท้องมาก จึงตามพวกเขาไปที่ห้องส้วมด้วย

ชั่วขณะนั้น ที่นี่เหลือเพียงโจวกุ้ยหลานกับลูกชายสองคนของตนเองนั่งอยู่ด้านนอก

โจวกุ้ยหลานมองไปที่อื่นๆ พบว่าทุกคนล้วนนั่งอยู่กับที่ รอพวกเขาเข้ามา

ผ่านไปไม่นาน อาจารย์เหล่านั้นก็นั่งลงบนโต๊ะตัดสิน จากนั้นการแข่งขันก็เริ่มขึ้น

ในรอบแรก ทั้งสองสำนักบัณฑิตนั่งร่วมกันตอบคำถาม เกือบทั้งหมดเป็นพวกสี่หนังสือห้าคัมภีร์ หรือพวกบทกวีต่างๆ

รอบนี้ เป็นการใช้คำถามสิบข้อเป็นเกณฑ์ ให้แต่ละสำนักบัณฑิตแย่งกันตอบ ใครที่มีคะแนนสูงในตอนท้าย ก็จะได้เข้ารอบ

กฎเกณฑ์ง่ายมาก พวกเขาแย่งตอบอย่างฉับไว เวลาจึงผ่านไปเร็วมาก

ไม่นาน การแข่งขันรอบแรกก็จบลง พิธีกรชายเดินเข้ามา เรียกชื่อสำนักบัณฑิตที่แข่งขันในรอบที่สอง เมื่อเรียกชื่อลำดับที่สาม ก็คือสำนักบัณฑิตหนานซาน

โจวกุ้ยหลานมองความโหรงเหรงรอบตัวเอง อยากจะก่ายหน้าผากถอนหายใจ พิธีกรชายเรียกชื่อ ก็เรียกชื่อลำดับที่สี่แล้ว

ตัวแทนศิษย์ของสามสำนักบัณฑิตที่เหลือทยอยยืนขึ้นมา เดินไปที่โต๊ะของตัวเอง

โจวกุ้ยหลานกำชับให้เด็กทั้งสองนั่งครู่หนึ่งก่อน ตนเองจะเดินไป

นางเพิ่งเดินไป รอบข้างพิพาทกันเซ็งแซ่ เหตุใดสตรีผู้หนึ่งถึงออกมาได้ ไร้มารยาทจริงๆ

โจวกุ้ยหลานทำเป็นหูทวนลม พอถึงข้างกายพิธีกรถามเขาเสียงเบาว่าสามารถย้ายชื่อสำนักบัณฑิตหนานซานไปรอบหลังได้หรือไม่

พิธีกรคนนั้นส่ายหน้าไปมา “เรื่องพวกนี้ล้วนจัดไว้แล้ว จะเปลี่ยนแปลงได้อย่างไร”

“เจ้าช่วยหน่อยได้ไหม พวกสำนักบัณฑิตหนานซานคงกินของแสลงไป จะไม่ท้องเสียกันหมดหรือไร หากพวกเขาไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันของพวกเจ้าเพราะท้องเสีย แล้วผลชนะเลิศของพวกเจ้าออกมา คงจะเป็นเรื่องไม่น่าฟังไม่ใช่หรือไร”