บทที่ 4 ผู้ชายคนนี้เก่งมากเลย

ในใจครุ่นคิด เดินไปที่เตียง ยกเฉินโหยวซวนขึ้นบ่า เดินออกจากบ้านไป

โจวกุ้ยหลานพาเจ้าก้อนน้อยเดินออกมาจากห้อง มองดูสวีฉางหลินลงเขา อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว เฮ้อ ผู้ชายคนนี้ร่างกายแข็งแรงจริงๆ

ในขณะที่กำลังคิดอยู่ ก็หันไปเห็นสัตว์ที่ล่ามาได้อย่างไม่ได้ตั้งใจ

นี่คือ.....กวางซิก้า?

นางเดินเข้าไปใกล้ ค่อยพบว่าเป็นกวางซิก้าจริงๆด้วย

ดูรูปร่างกวางซิก้า น้ำหนักน่าจะประมาณร้อยกว่ากิโล และกวางซิก้าแบบนี้ทั้งตื่นตัวทั้งวิ่งรวดเร็วอย่างมาก สวีฉางหลินกลับสามารถล่ามาได้?

โอ้พระเจ้า ผู้ชายคนนี้เก่งมากเลย

โจวกุ้ยหลานหมุนรอบตัวกวางซิก้า คิดอยู่ว่าจะแบ่งยังไง

เขากวางอ่อน เขากวาง หางกวาง เลือดกวาง หนังกวาง.....

เงินทั้งนั้น เงินทั้งนั้น

เจ้าก้อนน้อยก็ก้าวเท้าน้อยๆเดินมา ตามมองดูอยู่ด้านหลังโจวกุ้ยหลาน ไม่เข้าใจว่าท่านแม่กำลังทำอะไรอยู่ แต่เขารู้ว่าท่านแม่มีความสุขมาก

ท่านแม่มีความสุข เขาก็มี

“ลูกรัก วันนี้เรากินของอร่อยแล้ว”

โจวกุ้ยหลานหันมายิ้มหวานให้กับเจ้าก้อนน้อย พร้อมพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น

ทานแต่ข้าวต้มมาสองมื้อแล้ว จนนางรู้สึกว่าท้องของตนเองไม่มีน้ำย่อยแล้ว ตอนนี้มองเห็นเนื้อ นางแทบน้ำลายไหล

เจ้าก้อนน้อยกลืนน้ำลายลง พร้อมพูดขึ้นอย่างลังเลว่า “พอบอกว่าต้องเอาไปแลกอาหาร......”

“ไม่เป็นไร เก็บเนื้อไว้กิน เรายังสามารถแลกอาหารได้”

นี่คือกวางซิก้าหนึ่งตัวเลยนะ เอาไปขายทั้งหมด จะได้ซื้ออาหารกลับมาตั้งเท่าไหร่?

เฮ้อ เสียดายนางจัดการไม่เป็น ต้องรอสวีฉางหลินกลับมาก่อน

โจวกุ้ยหลานเอาอ่างไม้กับกิ่งไม้ วิ่งมาขุดไส้เดือนอยู่ข้างกวางซิก้า

เหลือบมองดูกวางซิก้าอยู่เป็นครั้งคราว ในใจกำลังคิดคำนวณอยู่ว่าจะขายได้เท่าไหร่ แล้วจะซื้ออะไรเข้าบ้านบ้าง

โจวกุ้ยหลานที่กำลังดื่มด่ำอยู่กับความสุขในการที่จะมีเงิน มือจึงเคลื่อนไหวช้าลง เจ้าก้อนน้อยขุดได้เยอะกว่านางเสียอีก

รอเมื่อสวีฉางหลินกลับมาอีกครั้ง ก็หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

เขากลับมา โจวกุ้ยหลานก็เอามีดหั่นผักมาวางตรงหน้าเขา คมมีดที่แวววาวทำให้สวีฉางหลินมองดูนางอย่างระมัดระวัง

ผู้หญิงคนนี้ คิดจะฆ่าสามีตนเองหรือ?

“สวีฉางหลินเจ้าเก่งมากเลย มามามา มาจัดการกวางซิก้าตัวนี้เร็ว เราจะได้ไปขายตอนช่วงบ่าย”