บทที่ 5 ของขวัญของสวีฉางหลิน

สวีฉางหลินเงียบ อดไม่ได้ที่จะหันไปมองดูผู้หญิงที่กำลังทำกับข้าวอยู่

ภรรยาคนนี้ของตน สมองมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?

เสียดายที่เจ้าก้อนน้อยไม่เข้าใจความรู้สึกพ่อของตน ยังเรียกสวีฉางหลินมาขุดด้วยกัน สวีฉางหลินไม่อยากปฏิเสธลูกตนเอง ก็คุกเข่าลง ขุดไส้เดือนพร้อมกับลูกชายของตนเอง

หลังจากโจวกุ้ยหลานต้มเนื้อกับข้าวต้มเสร็จแล้ว ก็เอามาวางบนโต๊ะ แล้วก็เรียกทั้งผู้ใหญ่กับเด็กมาทานข้าว

ทั้งสองพ่อลูกค่อยลุกขึ้น สวีฉางหลินหอบอ่างไม้อันนั้นเดินมา ข้างหลังมีเจ้าก้อนน้อยตัวขาวอ่อนโยนตามมาด้วย

หยิบถ้วยตะเกียบออกมา จึงเห็นว่าล้วนทำมาจากไม้ ดูเหมือนว่าสวีฉางหลินทำเอง

ถือถ้วยแล้วก็หันตัว อ่างไม้อันหนึ่งขวางอยู่ตรงหน้านาง ในอ่างนั่น มีไส้เดือนเต็มเกินครึ่งแล้ว

ไส้เดือนที่เคลื่อนไหวอยู่นั้น ทำให้โจวกุ้ยหลานเกือบใช้เท้าแตะอ่างทิ้ง

ข้างหูมีเสียงสวีฉางหลินดังขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “ได้ยินว่าเจ้าชอบไส้เดือน?”

โจวกุ้ยหลานหันคอไปอย่างแข็งทื่อ มองดูเจ้าก้อนน้อยที่แอบดูนางที่อยู่ข้างหลังสวีฉางหลิน แววตาเต็มไปด้วยความหวัง

นางจะชอบไส้เดือนได้ยังไง? นางไม่ได้บ้า

เห็นนางเงียบ สวีฉางหลินจึงยื่นอ่างไม้ให้นาง พร้อมพูดขึ้นอย่างจริงจังว่า “ส่งให้เจ้าแล้ว”

ดังนั้นของขวัญชิ้นแรกที่นางได้จากสามีรูปงามกับเจ้าก้อนน้อยที่น่ารักก็คือ ไส้เดือนเป็นกะละมัง?

เพื่อไม่ทำให้พวกเขาผิดหวัง โจวกุ้ยหลานฉีกยิ้ม พร้อมพูดขึ้นว่า “วางไว้ด้านข้างเถอะ พวกเจ้ารีบไปล้างมือ เราจะทานข้าวแล้ว”

เจ้าก้อนน้อยพยักหัวอย่างตื่นเต้น จ้องมองดูสวีฉางหลินเอาอ่างไส้เดือนนั่นวางบนเก้าอี้ด้านข้าง

โจวกุ้ยหลานยกของกินเข้ามาในบ้านอย่างเดินไม่นิ่ง วางไว้บนโต๊ะ ทั้งสองพ่อลูกล้างมือเสร็จเข้ามาพอดี

คีบเนื้อกวางต้มให้กับเจ้าก้อนน้อย แล้วโจวกุ้ยหลานก็คีบให้กับตนเอง กัดกินหนึ่งคำ แล้วความรู้สึกที่เร่าร้อนนั่นทำให้นางแทบจะร้องไห้

ร่างกายตัวนี้อ่อนแออย่างมาก ไม่มีน้ำไม่มีนวลเลย ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม นางไม่ได้ทานเนื้อมากว่าครึ่งปีแล้ว ต่อให้มีแค่เกลือปรุงรส นางก็รู้สึกว่าอร่อย ทานเข้าไปตั้งหลายชิ้นอย่างต่อเนื่อง