บทที่ 93 เหล่าไท่ไท่ด่าทอ2

เวลานี้ทุกคนต่างมีไม่พอกิน ยังจะกล้าทำลายสวนผักของคนอื่น การกระทำแบบนี้ถือว่าเอาชีวิตคนอื่นแล้ว

กุ้ยหลานเป็นคนมีเหตุมีผล และรู้การให้เกียรติพวกเขาด้วยการให้สิ่งของต่างๆ แต่ก็ยังมีคนไปรังแกนาง จะให้ไม่โกรธแทนนางได้ยังไง

หวังโหยวเกินก็รู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ชาวนานั้นไม่ใช่ว่ารอทั้งปีเพียงเพื่ออาหารแค่เล็กน้อยหรอกเหรอ ยังไม่ทันได้กินก็มาถูกทำลาย แบบนี้ต้องจัดการให้สิ้นซาก!

“ท่านดูแลหมู่บ้านยังไง ปล่อยให้คนมาทำเรื่องแย่ๆ ข้าดูสิ ต้องจับมากระทืบให้หนัก!”

ซิ่วเอ๋อร์กระทืบเท้าอย่างแรงเพราะโกรธมากเช่นกัน

“งั้นสวีเหมยฮวาเป็นฝ่ายรังแกได้ง่ายเหรอ ถ้ารังแกถึงบนหัวนางงั้นนางไม่ด่าคนนั้นจนตายเหรอ ข้าเกรงว่าพอสืบได้แล้วสวีเหมยฮวาจะเอาเรื่องจนวุ่นวาย...”

เป็นเรื่องดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นในหมู่บ้าน และเขาก็จะได้เป็นผู้ใหญ่บ้านไปตลอด

คำพูดนี้ซิ่วเอ๋อร์ไม่ชอบ ฟังจากคำด่าของสวีเหมยฮวาข้างนอก ตนจะจำเอาไว้ให้ขึ้นใจ ต่อไปไม่ต้องกลัวที่จะไปทะเลาะกับนางสู้ไม่ได้

บ้านหวังชุยฮวา

หวังชุยฮวาถือเก้าอี้มานั่งที่ประตู ฟังคำด่าด้วยความตื่นเต้นและแอบรู้สึกดี

ฟังไปๆ ใจก็เต้นแรงและอยากด่าตามบ้าง

บ้านเฉินโหยวซวน

เฉินโหยวซวนซึ่งนอนอยู่บนเตียงกำหมัดแน่น โกรธจนตาแดงก่ำ

ไอ้ครอบครัวเวรนั่น!

เขาดึงผ้าห่มออกและลุกขึ้นเดินออกจากห้องตัวเอง เฉียนต้ายาที่กำลังปะชุนเสื้อผ้าอยู่ในห้องโถงรีบวิ่งเข้ามาจับเขาไว้ “เจ้าลุกขึ้นอะไร เข้าไปนอนเดี๋ยวนี้!”

เฉินโหยวซวนสะบัดมือนางออก ก่อนจะตะโกนลั่น “ข้าจะไปฆ่าอีแก่นั่น แล้วก็นังสารเลวโจวกุ้ยหลานนั่นด้วย!”

ทันทีที่ได้ยินเขาพูดแบบนี้เฉียนต้ายาก็ทนไม่ไหว “โอ้ยไอ้ลูกคนนี้ เจ้าจะโมโหทำไม พวกนางจะด่าก็ด่าไป ไม่ได้ด่าเราสักหน่อย เจ้าใจเย็นๆ เดี๋ยวตอนเที่ยงแม่ทำอาหารให้เจ้ากินดีไหม”

ลูกชายเป็นแบบนี้จะให้เขาออกไปได้ยังไง

แต่นางตำหนิสวีเหมยฮวาไม่ได้ ไปตบไปตีก็ไม่ได้ ออกไปก็มีแต่จะเสียเปรียบ!

“ใครว่านางไม่ได้ด่าข้า ท่านแม่ไม่ได้ยินเหรอว่านางด่าว่าข้าเป็นหมัน นั่นไม่ใช่ว่าด่าข้าหรอกหรือไง” เฉินโหยวซวนโกรธจนตวาดลั่น

นี่คือความเจ็บปวดในหัวใจเขา สวีเหมยฮวายังมาด่าตรงจุดเจ็บเขา เขาทนได้ก็บ้าแล้ว

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เฉียนต้ายาก็รู้สึกผิด แต่ตอนนี้ก็ให้ลูกชายรองออกไปไม่ได้ นางรีบห้ามปราม “ลูกเอ้ย เจ้าอดทนหน่อยสิ ตอนนี้นางไม่ได้ด่าพวกเรา นั่นด่าคนอื่น!”

“นางด่าข้า! หัวเราะเยาะข้า คนทั้งหมู่บ้านก็หัวเราะเยาะข้าที่เป็นหมัน” เฉินโหยวซวนโกรธจนเหวี่ยงเฉียนต้ายาออก

เขาไม่ได้ควบคุมกำลัง เฉียนต้ายาถูกแรงเยอะของเขาผลักจนล้มลงพื้น กระดูกก้นกบกระแทกลงกับพื้น นางเจ็บปวดจนพูดไม่ออกไปนานมาก

“อย่าห้ามข้า! ตอนนี้คิดว่าข้าเป็นลูกแล้วเหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะห่วงเรื่องเงินข้าคงรักษาหายไปนานแล้ว! ลากยาวมาจนถึงตอนนี้ จนข้าไม่ใช่ผู้ชายแล้ว!” เฉินโหยวซวนมองเฉียนต้ายาด้วยสายตาเกลียดชัง

หมอบอกว่าไม่เป็นไร แม่ก็ห่วงแต่เรื่องเงิน แล้วปรากฏเป็นยังไง เขาต้องเป็นหมัน! ใช้งานไม่ได้ไปแล้ว! เดือนที่แล้วหมอบอกว่าถ้าไม่ตัดนกเขาจะต้องตาย!

ตอนนี้เขารอดแต่ก็ไม่ใช่ผู้ชายอีกแล้ว!

ฮ่าฮ่า!

เขาเฉินโหยวซวนกลายเป็นขันทีแล้ว เขาเป็นหมันแล้ว!

“ทุกอย่างเป็นเพราะท่านนาย! เป็นเพราะยายแก่อย่างนาย!”

เฉินโหยวซวนเป็นบ้าแล้ว ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าเฉียนต้ายาเป็นศัตรู เขายกขาเตะเฉียนต้ายาที่อยู่บนพื้นอย่างแรง

เฉียนต้ายากลัวว่าตัวเองจะถูกทำร้ายตรงศีรษะ จึงรีบกุมศีรษะและหลบไปข้างๆ “ข้าเป็นแม่นะ! โหยวซวน เจ้าทำร้ายแม่ไม่ได้!”

ตอนนี้เฉินโหยวซวนบ้าไปแล้ว จะสนใจเรื่องพวกนั้นได้ยังไง เตะต้นขาแม่ของเขาอย่างหนักจนเกิดเสียงดัง “ป้าบ”