บทที่ 94 เจ้าหาเงินได้เท่าไร

เหล่าไท่ไท่ชะงักไป คิดไม่ถึงกับเรื่องนี้

คราวนี้เสียงด่าจึงหยุดลง

คนที่แอบเรียนรู้ยังอยากเรียนต่อไป ทำได้แต่ต้องกลับไปทำงานของตัวเอง

“โอ้ยยัยเด็กนี่ทำไมไม่พูดให้เร็วกว่านี้ล่ะ ถ้าเรื่องนี้กระจายออกไป พี่ชายเจ้าจะหาคู่แต่งงานได้ยังไง!” พูดอย่างนั้นแล้วเหล่าไท่ไท่ก็ตีแขนโจวกุ้ยหลาน

โจวกุ้ยหลานรู้สึกว่านางถูกทารุณเสียยิ่งกว่านางเอกละครน้ำเน่าเสียอีก แต่เมื่อคิดถึงที่ว่าท่านแม่โกรธแทนนาง นางจึงไม่ใส่ใจ รีบชวนเหล่าไท่ไท่ให้ตามนางไปพักในบ้าน

เมื่อเข้าไปในบ้าน เหล่าไท่ไท่ไปเอาตะกร้าเย็บปักถักร้อยในห้องตัวเองมาเริ่มเย็บเสื้อผ้า

“พี่ใหญ่ของเจ้านี่ก็จริงๆ เลย เมื่อวานไปหาก็ไม่เห็นมีเรื่องนี้ กลับมาก็ไม่บอกข้า!”

พูดแล้วยังโกรธไม่หาย

โจวกุ้ยหลานรีบปกป้องพี่ชายตัวเอง “ข้าเองแหละที่ไม่ให้พี่ใหญ่บอกท่านแม่ ไม่อย่างนั้นท่านแม่ก็ต้องอารมณ์เสียไม่ใช่เหรอ ข้าอยากให้ท่านแม่รู้เรื่องวันนี้แต่ท่านแม่ด่าไปซะนานนี่นา!”

“แล้วทำไมจะไม่ด่าล่ะ ไม่งั้นคนอื่นจะคิดว่าเราอ่อนแอไร้ทางสู้น่ะสิ!”

โจวกุ้ยหลานช่วยคลายอารมณ์ให้เหล่าไท่ไท่ พูดพร้อมกับยิ้มตาหยี “ลูกสาวของท่านแม่จะไม่ให้ตัวเองต้องกล้ำกลืนยอมทน ไม่ช้าก็เร็วเราต้องแก้แค้น จริงสิ ของของพี่ใหญ่เตรียมไว้แล้วหรือยัง ต้องไปพรุ่งนี้แล้วนะ”

“เตรียมไว้แล้ว แป้งที่เจ้าเอามาเมื่อวานนั่นก็พอแล้ว” เหล่าไท่ไท่คลายอารมณ์ น้ำเสียงนั้นดีขึ้นไม่น้อย

เมื่อวานเอาแป้งมาไม่เท่าไรเอง ถ้าเอาไปหมดแล้วพวกเขาจะกินอะไร

“ท่านแม่เอาไข่ไปแล้วเก็บแป้งไว้กินเอง ท่านแม่กับพี่ใหญ่ต่างผอมเหมือนกัน จึงต้องกินดีๆ” โจวกุ้ยหลานเกลี้ยกล่อม

เหล่าไท่ไท่นำเสื้อผ้าไปเปรียบเทียบตรงหน้าโจวกุ้ยหลาน พิจารณาใกล้ๆ แล้วเย็บเสื้อผ้าต่อ

“พวกไข่เอาไว้ขายได้ เอาแป้งไปเถอะ ถ้าดูตัวได้ การแต่งงานยังต้องใช้เงินจำนวนมาก จริงสิ เจ้าบอกฉางหลินเรื่องยืมเงินหรือยัง”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เหล่าไท่ไท่จึงนึกถึงเรื่องเงินเรื่องทองขึ้นมาได้

โจวกุ้ยหลานถอดรองเท้าและนั่งไขว่ห้างบนเตียงเตา “บอกแล้ว เขาบอกว่าจะให้พี่ใหญ่ยืมสิบตำลึง”

“สิบตำลึง?!”

เหล่าไท่ไท่ร้องอุทานแล้วตามด้วยเจ็บที่มือ นางมองดู โอ๊ย เมื่อครู่เข็มแทงจนเลือดออก

นางรีบเอานิ้วเข้าปากดูดแล้วบ้วนเลือดทิ้ง

“ท่านแม่ ทำไมท่านไม่ระวังเลย มือเลือดออกหมดแล้วเนี่ย!”

โจวกุ้ยหลานปวดใจมาก ยื่นมือจะไปจับมือของเหล่าไท่ไท่

เหล่าไท่ไท่เบี่ยงมือทันทีไม่ให้นางจับ

จากนั้นรีบลุกขึ้นจากเตียงเตา วิ่งออกไปมองรอบๆ เมื่อไม่เห็นว่ามีคนก็รู้สึกโล่งใจ จึงรีบปิดประตูห้องโถงและลงกลอนประตูหลังอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเดินเข้ามาปิดประตูห้องตัวเอง

โจวกุ้ยหลานมองดูการกระทำของนางแล้วส่ายหน้าซ้ำๆ

เหล่าไท่ไท่ขี้ระแวงจริงๆ และอีกเดี๋ยวคงมาสอบสวนนาง

เป็นอย่างที่คาด หลังจากเหล่าไท่ไท่นั่งลงบนเตียงเตาอีกครั้ง ดวงตาคู่เล็กจับจ้องโจวกุ้ยหลาน “บ้านเจ้ามีเงินสิบตำลึงเลยเหรอ”

โจวกุ้ยหลานไม่คิดปิดบังเหล่าไท่ไท่ จึงพยักหน้าตอบรับ

“ไปเอามาจากไหน ไม่ใช่ว่าฉางหลินจะ...” นางพูดแล้วยกมือทำท่าเชือดคอตัวเอง

ยังคงมีสีหน้าระแวงระวัง

โจวกุ้ยหลานเหงื่อตก

เหล่าไท่ไท่คิดถึงสิ่งนี้ได้ยังไง

แต่เมื่อคิดถึงชื่อเสียงในหมู่บ้านของสวีฉางหลิน นางก็เข้าใจได้

“โอ๊ยไม่ได้นะ เจ้ารีบกลับมาอยู่ที่นี่เลย แล้วเลิกกับสวีฉางหลินซะ กลับมาๆ แม่จะเลี้ยงเจ้าเอง!”

เหล่าไท่ไท่เห็นโจวกุ้ยหลานไม่พูดอะไรก็เข้าใจผิดว่านางยอมรับ จึงตบต้นขาอย่างร้อนใจและจัดแจงอย่างตื่นตระหนก