บทที่28 เมียเป็นไรหรือไม่?

คำว่าเจ้าจ๋า ทำเอาสวีฉางหลินรู้สึกจิตใจเบิกบานขึ้นเยอะมาก

“ต่ำกว่าสามสิบชั่งสิบเหวิน สามสิบชั่งขึ้นไปแปดเหวิน”

พูดจบก็หั่นเนื้อหมูป่าของตัวเองต่อ

โจวกุ้ยหลานคิดในใจ เทียบเท่ากับราคาของเนื้อหมูธรรมดาเลย

คิดแล้วก็ใช่ เนื้อหมูป่าอร่อยกว่าเนื้อหมูธรรมดามาก เนื้อของหมูป่าเหนียวแน่นกว่า

“แพงไปหรือเปล่า?”

ชายชุดขาวอดไม่ได้ไล่ถาม

น่าเสียดายที่สวีฉางหลินไม่เงยหน้าขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ ไม่ให้โอกาสเขาได้ต่อรองราคาเลย

ผู้ชายคนนี้ชักจะเย่อหยิ่งเกินไปแล้วนะ……

หรือว่าเขาจะไม่ใช่คนธรรมดา……

โจวกุ้ยหลานรู้นิสัยของสวีฉางหลิน นางรีบตอบว่า: “ท่านเปิดโรงเตี๊ยม ท่านน่าจะรู้ดีว่าเนื้อหมูป่าอร่อยกว่าเนื้อหมูธรรมดา และเนื้อหมูป่าก็ไม่ได้หาง่ายๆด้วย ซื้อกลับไปทำอาหารไม่ขาดทุนหรอก”

ชายชุดขาวมองไปที่โจวกุ้ยหลานอีกครั้ง เห็นนางมองเขาอย่างเรียบเฉยและใจกว้าง ทำเอาเขาแอบนับถือนางขึ้นมาในใจ

ถึงแม้ผู้หญิงคนนี้จะพูดกับเขาอย่างมีมารยาท แต่ท่าทีกลับไม่เหมือนจะยอมคนง่ายๆ ดูแล้วนางก็มีความสามารถอยู่เหมือนกัน

“เจ้าพูดถูก แต่หากข้าซื้อเนื้อหมูป่าห้าสิบชั่ง จะเป็นราคาไหนล่ะ?”

ตอนนี้โจวกุ้ยหลานไม่รอสวีฉางหลินพูด นางก็รีบตอบว่า “งั้นก็ขายเจ้าเจ็ดเหวินแล้วกัน”

ไม่รู้ว่าทำไม เขารู้สึกว่าถ้าต่อราคาอีก ผู้หญิงคนนี้คงไม่ลดให้เขาแล้ว และผู้ชายคนนั้นไม่มีทางลดให้เขาเหมือนกัน

เขาเคาะพัดในมือ “งั้นข้าเอาห้าสิบชั่ง”

โจวกุ้ยหลานตอบรับแล้วเอาตาชั่งออกมา สวีฉางหลินหั่นเนื้อหมูป่าออกมาหนึ่งก้อนใหญ่ๆ ช่างได้ห้าสิบชั่งเป๊ะๆพอดี

แม่นเกินไปแล้ว ไม่ขาดไม่เกินเลยสักชั่งเลยเหรอ?

สวีฉางหลินให้ชายเสื้อขาวดูชั่ง พอชายเสื้อขาวพยักหน้าแล้ว เขาก็เอาเนื้อใส่ลงไปในตะกร้าของข้ารับใช้ ก็ถึงถอยกลับไปจัดการเนื้อหมูป่าต่อ

ชายเสื้อขาวยื่นเงินให้โจวกุ้ยหลาน แล้วพูดกับโจวกุ้ยหลานว่า: “ข้าชื่อไป๋ยี่เซวียนเป็นเถ้าแก่โรงเตี๊ยมเทียนเซียง หากครั้งหน้ามีของป่าอีก มาส่งให้โรงเตี๊ยมเทียนเซียงได้เลยนะ”

โชคดีจริงๆ วันนี้โชคดีมาก!

มาถึงก็ขายได้เยอะขนาดนี้แล้ว!

โจวกุ้ยหลานยิ้มแล้วตอบรับ รับเงินมาจากชายเสื้อขาวแล้วใส่เข้ากระเป๋าตังตัวเอง เก็บไว้ติดตัวจะดีกว่า

“เถ้าแก่ไป๋กลับดีๆนะเจ้าคะ ขอให้ขายดีเฮงๆ ต่อไปมีโอกาสก็ร่วมงานกันเยอะๆนะเจ้าคะ”

ไป๋ยี่เซวียนตอบด้วยรอยยิ้ม “ได้เลย”

พูดจบ เขาก็พาข้ารับใช้สองคนไปซื้อผักที่อื่น

โจวกุ้ยหลานกดกระเป๋าตังอย่างพึงพอใจ

หาได้สามร้อยห้าสิบเหวินแล้ว!

ไม่นาน ที่ว่างข้างๆก็มีคนมาวางแผงขายของกัน หนึ่งในนั้นยังมียายแก่มาขายวอลนัตด้วย โจวกุ้ยหลานซื้อมาสามชั่ง จ่ายไปสิบสองเหวิน

มีคนเข้ามาซื้อเนื้อตลอดไม่ขาดสาย บางคนมาถึงก็มาถามซื้อกับสวีฉางหลิน แต่สวีฉางหลินไม่สนใจพวกเขา และเอาแต่หั่นเนื้อไม่หยุด โจวกุ้ยหลานรีบพูดต่อรองราคากับพวกเขา และช่างเนื้อให้พวกเขา

คงเป็นเพราะเนื้อหมูป่าของพวกเขาสดใหม่ ไม่ถึงเที่ยง พวกเขาก็ขายได้ร้อยกว่าชั่งแล้ว

คนยิ่งเยอะ ลูกค้าก็เยอะมากขึ้น พวกเขาขายเนื้อได้เร็วมากขึ้นเรื่อยๆ

คนมาซื้อเนื้อหมูป่ากันเยอะ คนซื้อเนื้อหมูธรรมดาก็น้อยลง