บทที่29 ใช้ชีวิตไม่เป็น

พ่อค้าจางลุกขึ้นมานั่งบนพื้น ไอคอกแคะหลายทีถึงจะหาย

ตอนนี้ท้องกับแผ่นหลังของเขาเจ็บมากจริงๆ คนผู้นี้กล้าเตะเขางั้นเหรอ! เขาจะก่อกวนจนไม่ให้เขาได้ขายของในตำบลอีกเลย!

พอคิดได้แบบนี้ เขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินกลับไปที่แผงขายของของตัวเอง

โจวกุ้ยหลานขายเนื้อหมดแล้ว มีแค่อวัยวะภายในและกระดูกหมูป่าที่ไม่มีคนซื้อ มองดูเวลาแล้ว นางก็ไม่อยากรออีก จึงเตรียมเก็บแผงกลับบ้าน

ของพวกนี้ค่อยเอากลับไปกินเองที่บ้านก็ได้

ต่อมา ก็ถึงเวลาซื้อของของโจวกุ้ยหลานแล้ว

ไปซื้อจอบกับเสียมมาก่อน ค่อยซื้อเสาไหล่ จากนั้นก็ซื้อถ้วยตะเกียบเพิ่ม

ถึงแม้ที่บ้านจะมีแบบที่ทำจากไม้ แต่นางก็ชินกับการใช้แบบเซรามิกไปแล้ว

ต่อมาก็เป็นข้าวสาร ซื้อมาอีกห้าสิบชั่ง แป้งอีกยี่สิบชั่ง เพิ่มน้ำตาลอีกสองชั่ง และช่างลูกอมหนึ่งชั่ง เห็นมีขายพริกป่น นางก็ตื่นเต้นอย่างมาก รีบเข้าไปซื้อมาอีกหนึ่งชั่ง นางก็ถึงยอมกลับบ้านกับสวีฉางหลินอย่างพึงพอใจ

ส่วนของพวกนี้ ก็ต้องให้สวีฉางหลินแบกไว้ในตะกร้าอยู่แล้ว

พอซื้อของไปแบบนี้ ก็ใช้จ่ายไปเกือบหนึ่งตำลึงแล้ว วันนี้เงินที่ขายเนื้อหมูได้ ใช้ไปแล้วเกินครึ่ง เหลือเงินอยู่แค่ครึ่งตำลึง

“เห้อ เงินหมดง่ายจริงๆ!” โจวกุ้ยหลานมองดูของในตะกร้าที่สวีฉางหลินแบกอยู่ มองดูกระเป๋าที่แบนเรียบอีกครั้ง อดไม่ได้ถอนหายใจออกมายาวๆ

สวีฉางหลินเงียบ

เงินไม่พอใช้จริงด้วย……

แต่ตอนนี้ที่บ้านก็มีกินมีใช้ เขารู้สึกว่าภรรยาตัวเองใช้เงินซื้อของในสิ่งที่จำเป็นจริงๆ

ต่อไปเขาแค่กินอิ่มก็พอแล้ว ตั้งแต่ที่แต่งงานกับภรรยาคนนี้ เขาก็ถึงรู้ว่า ที่แท้ชีวิตก็ใช้แบบนี้นี่เอง

ต่อไป เขาต้องล่าสัตว์ให้ได้เยอะกว่าเดิม

เห็นว่าใกล้จะเกินเวลากินข้าวกลางวันแล้ว โจวกุ้ยหลานก็จ่ายเงินซื้อซาลาเปาอีกสิบห้าลูก

ให้สวีฉางหลินห้าลูก ตัวเองสามลูก ที่เหลือใส่ไว้ในตะกร้า เอากลับบ้านไปด้วย

ตอนกลับบ้าน ภายใต้ความยึดมั่นของโจวกุ้ยหลาน ทั้งสองก็จ่ายเงินหกเหวินเพื่อนั่งรถเกวียนกลับบ้าน

มาถึงหมู่บ้านต้าสือ ทั้งสองก็ไปที่บ้านแม่พวกเขา

พอเข้าบ้านไป ก็เจอกับโจวต้าไห่พอดี

ปฏิกิริยาแรกของโจวต้าไห่คือ ตบไหล่ของสวีฉางหลินเบาๆ: “น้องเขยเก่งจริงๆ ต่อไปถ้าจะล่าสัตว์พาข้าไปด้วยนะ”

หลายครั้งที่โจวกุ้ยหลานมา พี่ใหญ่ก็ไปทำงานที่ไร่นาตลอด นานๆทีจะได้เจอกัน สุดท้ายพี่ใหญ่กลับคุยกับสวีฉางหลินก่อน นี่คงจะเป็นความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชาย

โจวกุ้ยหลานทักทายโจวต้าไห่ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องของโจวเหล่าไท่ไท่

พอเข้าไปในห้อง ก็เห็นโจวเหล่าไท่ไท่กำลังเย็บเสื้อ เจ้าก้อนน้อยก็เอียงหัวแล้วนั่งรอข้างๆเงียบๆ

หลังจากที่เห็นโจวกุ้ยหลานมา เขาก็รีบกระโดดลงจากเตียงแล้วเข้าไปกอดขาของโจวกุ้ยหลาน

โจวเหล่าไท่ไท่ไม่พอใจ: “ดูเจ้าเหมือนจะอยากฟ้องว่าข้ารังแกเจ้าเลยนะ?”

“ท่านแม่ เขายังเล็กน่า” โจวกุ้ยหลานว่าแล้วก็อุ้มเจ้าก้อนน้อยขึ้นไปนั่งบนเตียงเตา ยื่นมือไปจับเสื้อตัวนั้นดู

“ตอนเด็กก็รู้ตอนโตเป็นคนแบบไหน ต่อไปจะกลายเป็นเด็กไร้หัวใจ เจ้าก็ตามใจต่อไปแล้วกัน เดี๋ยวต่อไปเจ้าจะได้เสียใจทีหลัง!” ว่าแล้ว ก็ตบมือของโจวกุ้ยหลาน

ไม่ให้ดูก็ไม่ได้

โจวกุ้ยหลานนั่งข้างเจ้าก้อนน้อย มองดูท่าทีหวาดกลัวของเจ้าก้อนน้อย อดไม่ได้จุ๊บเขาทีหนึ่ง