บทที่ 7 หอโอสถเสียนเย่า (ตอนปลาย)

บทที่ 7 หอโอสถเสียนเย่า

‘โอ๋ว! มีอาหารตาให้ดูเล่นด้วยแฮะ หล่อยิ่งกว่าพระเอกหมายเลขหนึ่งของวงการบันเทิงอีก ว่าแต่ทำไมเขาต้องไปแอบตรงนั้นด้วยเล่า เล่นซ่อนหากับใครอยู่หรือ? เอ๊ะ! หรือว่าจะเป็นคนร้ายแอบมาดักปล้นสมุนไพรราคาแพงที่มีคนนำมาขายกัน!! ไม่ได้การ ต้องหาอาวุธป้องกันตัวเสียหน่อยแล้ว'

อาการหวาดระแวงผุดขึ้นในหัวจารชนสายอาหารอย่างมู่หนิงชิง เจ้าตัวแวบหายเข้าไปในมิติ พุ่งตรงไปยังตู้เซฟหลังกำแพง หยิบปืนเลเซอร์ออกมากระบอกหนึ่งไว้ป้องกันตัว ร่างกายของนางตอนนี้อ่อนแอเกินไป มิอาจต่อสู้ด้วยมือเปล่าได้เลยต้องใช้เครื่องทุ่นแรง

ด้วยประสิทธิภาพของปืนกระบอกนี้ ต่อให้เป็นยอดฝีมือหากโดนยิงเข้าไปอย่างไรก็เจ็บหนัก!

หลังกลับออกมาจากมิติ ร่างบางแสร้งลุกขึ้นยืน หันหน้ามองไปรอบๆห้อง ค่อยๆย่างเท้าเข้าไปหาตู้วางของตกแต่งใบนั้น กระชับปืนเลเซอร์ในมือใต้แขนเสื้อแน่นเตรียมพร้อมใช้งาน

เวลานี้นางยืนอยู่ในตำแหน่งตรงข้ามกับเขา โดยมีเพียงตู้ใบนั้นกั้นไว้ ที่นางทำเช่นนี้เพราะสังเกตเห็นว่า หน้าต่างภายในห้องทุกบานยังคงถูกลงกลอนจากภายใน นั่นแสดงว่าบุรุษชุดดำคงอยู่ที่นี่ตั้งแต่ก่อนที่หลงจู๊จะพานางเข้ามา…แล้วจะไปแอบเพื่อ? ร้อนก็ร้อน หนุ่มหล่อในยุคโบราณนี่นิสัยแปลกประหลาดดีแท้

เสียงไพเราะเป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาวดังขึ้น ประหนึ่งกำลังพูดอยู่คนเดียว

"แหม ตู้ไม้จันทร์ใบนี้เนื้อดีจริงๆ แจกันใบนี้งดงามมากเลย ราคาคงไม่ถูกแน่ๆ อุ้ย! คฑาหยกหรูอี้อันนี้ก็ด้วย ภาพเขียนอันนั้นก็อีก ในห้องนี้มีแต่ของล้ำค่าทั้งนั้นเลย หากถูกขโมยไปเจ้าของคงเสียใจแย่” กล่าวจบนางก็เดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้รับรองตามเดิม

องครักษ์หน้าห้องลอบมองหน้ากัน แม่นางน้อยผู้นั้นกำลังพูดอยู่กับใคร หรือว่า…

บุรุษชุดดำหลังตู้มุ่นคิ้วกระบี่สีหน้างวยงง ยามได้ยินวาจาพิลึกพิลั่นจากปากหญิงสาว นี่นางรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้อย่างนั้นรึ และกำลังคิดว่าเขาเป็นขโมยสินะ! ใครมันจะบ้าขโมยทรัพย์สินของตัวเองกัน!!

ราวจิบชาผู้ประเมินซึ่งเป็นชายวัยกลางคนอายุราวห้าสิบก็มาถึง ดวงตาสีนิลคู่นั้นฉายแววฉลาดล้ำรอบคอบชัดเจน

“แม่นางน้อยขอโทษที่ให้รอ ข้ามีนามว่า จวงฉือ แต่คนของหอโอสถต่างเรียกข้าว่า เหล่าจวง เป็นผู้ประเมินสมุนไพรของหอโอสถเสียนเย่า หลงจู๊บอกว่าแม่นางมีหลินเจือแดงมาขายอย่างนั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ” มู่หนิงชิงยกห่อผ้าขึ้นมาวางบนโต๊ะอย่างเบามือ และเมื่อเปิดห่อผ้าออก สิ่งที่อยู่ภายในก็ปรากฏแก่สายตาของผู้ประเมิน สีหน้าของเขาดูตื่นเต้นดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ยามได้เห็นหลินจือแดงขนาดใหญ่ ซึ่งมีสภาพสมบูรณ์ทั้งสองดอกตรงหน้า

“ขอข้าจับดูหน่อยนะแม่นาง”