บทที่ 8 เมื่อบ้านใหญ่ร้อนใจ (ตอนต้น)

บทที่ 8 เมื่อบ้านใหญ่ร้อนใจ

เงินจำนวนหกร้อยตำลึงจากการขายเห็ดหลินจือแดง เวลานี้นอนอุ่นอยู่ในมิติของมู่หนิงชิง

หลังออกจากหอโอสถเสียนเย่า หญิงสาวกระซิบบอกราคาที่ขายได้ให้บุพการีฟัง ทั้งคู่ตื่นตะลึงจนแทบลมจับ คาดไม่ถึงว่าราคาของหลินจือแดงจะมากมายถึงเพียงนี้ ครั้นมู่เฟิงได้สติกลับมา จึงแนะนำว่าควรนำเงินไปฝากไว้กับร้านแลกเงินจะปลอดภัยกว่าเก็บไว้ตัว

“ร้านแลกเงินที่ท่านพ่อพูดถึง เชื่อถือได้แน่ใช่หรือไม่เจ้าคะ” มู่หนิงชิงคิดถึงธนาคารในภพเดิมขึ้นมาทันที อาการคิดถึงค่อนไปทางเสียดายทรัพย์สิน ที่หามาได้เกิดขึ้นแวบหนึ่ง หากนางสามารถนำเงินทองเหล่านั้นมายังภพนี้ได้ล่ะก็ ครอบครัวสกุลมู่บ้านรองคงกลายเป็นมหาเศรษฐีของที่นี่ไปแล้ว…

แต่ในเมื่อเอามาไม่ได้ นางเพียงแค่หาใหม่เสียก็สิ้นเรื่อง มู่หนิงชิงซะอย่าง!

“เชื่อถือได้แน่นอนชิงเอ๋อร์ ผู้ที่เป็นเจ้าของร้านแลกเงินคือตระกูลจ้าวของหย่งหนานโหวเชียวนะ ตระกูลขุนนางเก่าแก่ของเมืองอี้เฉิง“ มู่เฟิงเอ่ยตอบข้อข้องใจของบุตรสาว

หลังจากเดินมาราวสองเค่อ ครอบครัวสกุลมู่บ้านรองก็มาถึงร้านแลกเงิน เฟิงฟู่เป่า

หมู่บ้านเต๋อถัง

วันนี้เป็นวันหยุดทำไร่เดือนละสองหนของสกุลมู่ สมาชิกบ้านใหญ่จึงนั่งรวมตัวกันอยู่ที่ลานบ้าน โดยมีมู่ซานนั่งจิบชาอยู่บนตั่ง หลัวซื่อที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังโบกพัดด้วยความร้อนใจ

มู่อวิ๋นนั่งตรงตำแหน่งเก้าอี้ทางขวามือของบิดา คิ้วของเขาขมวดเป็นปม หลังได้ยินสิ่งที่มารดากลับมาเล่าให้ฟังเมื่อวาน

หากมู่เฟิงขอแยกบ้านออกไปจริง ตัวเขาคงตกที่นั่งลำบาก ค่าใช้จ่ายในสถานศึกษาของมู่อวิ๋นเทาในแต่ละปีมิใช่น้อยๆ ถ้าขาดเงินในส่วนของมู่เฟิงไป เกรงว่าบ้านใหญ่คงชักหน้าไม่ถึงหลัง เพราะเงินส่วนหนึ่งหลัวซื่อเก็บไว้ให้มู่อวี๋โหรวใช้เป็นสินเดิมยามแต่งออกไป

“อาอวิ๋น นี่เมียของเจ้าหายหัวไปไหน จนป่านนี้แล้วยังไม่โผล่มาอีก ไม่รู้หรือว่าทุกคนกำลังรอนางอยู่! อาฉิง! ไปตามแม่ของเจ้ามาทีซิ มัวแต่ไปนวยนาดอยู่ไหนอีก! โหรวเอ๋อร์มาพัดให้ย่าที”