บทที่ 9 สาเหตุแห่งความเกลียดชัง (ตอนต้น)

บทที่ 9 สาเหตุแห่งความเกลียดชัง

"ฮ่าๆๆๆๆ เอ่ยออกมาได้ไม่อายปากเลยนะเจ้าคะท่านปู่ เป็นคนครอบครัวเดียวกันอย่างนั้นหรือ! ผายลมล่ะซิไม่ว่า! ท่านกับภรรยาใช้งานบิดามารดาของข้าไม่ต่างจากทาส ยังกล้ามาเอ่ยคำว่าสายเลือดเดียวกัน และครอบครัวเดียวกันอีกหรือเจ้าคะ

ก่อนหน้านี้ไยถึงคิดไม่ได้ แต่พอจะเสียผลประโยชน์ขึ้นมาเลยคิดได้? ถึงขั้นบากหน้ามาเจรจาเกลี้ยกล่อมด้วยถ้อยคำสวยหรู มันไม่สายเกินไปหน่อยหรือเจ้าคะ!" มู่หนิงชิงทนฟังไม่ได้อีกต่อไป โผล่หน้าออกมาจากห้องครัว เอ่ยวาจาฉะฉานย้อนคำมู่ซานด้วยสีหน้าและแววตาเย้ยหยัน

มู่หนิงชิงคนเดิมมีนิสัยขี้อายพูดน้อย หัวอ่อนและเชื่อฟังมักหลุบตาต่ำเสมอ แทบไม่เคยออกความเห็นใดๆ เกี่ยวกับเรื่องภายในบ้าน อีกทั้งเป็นคนขยันขันแข็งไม่เกี่ยงงาน ใครใช้ให้ทำอะไรก็ทำ

ทว่ามู่หนิงชิงคนที่อยู่ตรงหน้ามู่ซานในเวลานี้ กลับดูแตกต่างราวกับมิใช่คนเดิม กิริยาท่าทางรวมถึงสายตาเด็ดเดี่ยวไม่ยอมคน วาจาฉะฉานเสียดแทง นี่ใช่หลานสาวของเขาจริงๆหรือ!

"มู่หนิงชิง! นี่เจ้า เดี๋ยวนี้หัดกำเริบเสิบสาน พูดจากับผู้หลักใหญ่เยี่ยงนี้ได้อย่างไร! ซูซื่อ! มาพาบุตรสาวของเจ้าออกไป เรื่องของข้ากับมู่เฟิงพวกเจ้าไม่มีสิทธิ์มาสอดปาก!"

"ทำไมพวกข้าจะไม่มีสิทธิ์! ในเมื่อคนที่ลำบาก และถูกใช้งานเยี่ยงทาสคือพวกข้า ไม่ใช่คนบ้านใหญ่!" มู่หนิงชิงไม่ยอมแพ้ ประกาศจุดยืนแทนทุกคนในบ้านชัดเจน ดวงตาของนางทอประกายกล้าจ้องตามู่ซานอย่างไม่หวาดหวั่น

‘ชิ เรื่องบทร้ายๆ เนี่ยข้าถนัดนักเชียว อาชีพบังหน้าจากมิติเดิม มาซิปู่ ต่อบทมา มารดากำลังอินกับเนื้อเรื่อง!’ เลือดนักแสดงของมู่หนิงชิงกำลังพุ่งพล่าน นางเตรียมพร้อมต่อบทเต็มที่

มู่ซานที่โดนหลานสาวยอกย้อน จนไปต่อไม่เป็นถึงกับหน้าม้าน เขาหันมาชี้หน้าตวาดใส่ซูซื่อ ที่ยืนอยู่ข้างมู่หนิงชิงเพื่อระบายโทสะแทน

"ซูเหม่ย! เจ้าสั่งสอนบุตรสาวอย่างไร ถึงได้มีนิสัยต่ำช้าเช่นนี้! ส่วนเรื่องแยกบ้าน เจ้าเลิกล้มความคิดเสียเถอะมู่เฟิง ข้าไม่ยินยอมเด็ดขาด!" ชายชรากล่าวกับบุตรชายทิ้งท้าย ก่อนสะบัดแขนเสื้อก้าวออกไปจากบ้านหลังนั้น

บรรยากาศตึงเครียดภายในบ้านผ่อนคลายลงทันที เมื่อแผ่นหลังของมู่ซานพ้นไปจากสายตา

มู่เฟิงทอดถอนใจให้กับนิสัยเห็นแก่ตัวของบิดา และก็เป็นอย่างที่คาดการณ์ไว้จริงๆ โชคดีที่มู่หนิงชิงเอ่ยขอให้เขา ไปเจรจากับหัวหน้าหมู่บ้าน เรื่องการขอแยกบ้านไว้ตั้งแต่เมื่อวานนี้