บทที่ 8 เมื่อบ้านใหญ่ร้อนใจ (ตอนปลาย)

บทที่ 8 เมื่อบ้านใหญ่ร้อนใจ

มู่อวี๋โหรวสีหน้าบึ้งตึงดวงตาฉายแววขุ่นเคือง ยามได้ยินวาจาประกาศิตของผู้เป็นปู่ ภายในใจรู้สึกไม่ยินยอมเป็นเท่าทวีคูณ มู่หนิงชิงมีดีอะไร เถ้าแก่ลิ่วเหอถึงอยากได้ไปเป็นสะใภ้ให้บุตรชายคนเล็ก!

หญิงสาวแอบมีใจให้ลิ่วห่าวซิน ครั้นได้ยินเรื่องการแต่งงานของเขา ในใจพลันรุ่มร้อนเหมือนมีไฟสุม

ผู้เป็นมารดามองบุตรสาวด้วยสายตาเห็นใจ นางพอรู้ว่ามู่อวี๋โหรวมีใจให้ฝ่ายชายอยู่

ผิดกับมู่อวี๋ฉิงที่ลอบเหยียดยิ้มเย้ยหยันอย่างสาแก่ใจ พี่สาวของนางมักชอบยกตน ข่มหญิงสาวในหมู่บ้านคนอื่นๆ ว่านางต้องได้สามีเป็นบัณฑิตซิ่วไฉอย่างแน่นอน

เมื่อมู่ซานลุกจากไป คนอื่นๆต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน

ภายในห้องของมู่อวี๋โหรว เวลานี้ข้าวของกระจัดกระจายไปทั่ว ใบหน้าหญิงสาวบิดเบี้ยวน่าเกลียดจากโทสะจนดูไม่ได้ ดวงตาแดงก่ำน้ำตารินไหลอาบแก้ม ยกหมอนปิดหน้ายามกรีดร้อง เพราะไม่ต้องการให้ผู้เป็นปู่ได้ยินเสียง

ราวสองเค่อต่อมาฉวนซื่อก็รุดมาหาบุตรสาว

“ท่านแม่ ฮืออออ ท่านต้องช่วยข้านะเจ้าคะ ท่านปู่จะให้นังตัวขาดทุนนั่นแต่งกับพี่ห่าวซิน ฮึก ข้าไม่ยอมนะเจ้าคะท่านแม่ ข้ามีใจให้พี่ห่าวซินมาก่อน ข้าต่างหากที่คู่ควรกับเขา ท่านแม่ต้องช่วยข้านะเจ้าคะ” มู่อวี๋โหรวโผเข้าหาอ้อมอกมารดาทันทีที่ประตูห้องปิดลง

ฉวนซื่อยกมือขึ้นมาลูบผมของบุตรสาวเพื่อปลอบประโลม พยายามหาถ้อยคำปลอบใจอีกฝ่าย

“โหรวเอ๋อร์ ท่านปู่ก็แค่บอกว่า เถ้าแก่ลิ่วเหอเคยเปรยกับท่าน ไม่ได้พูดว่ายืนยันเสียหน่อย หากลูกมีใจให้คุณชายสามจริง ก็ต้องพยายามให้มากขึ้น เพื่อแสดงให้เถ้าแก่ลิ่วเห็นว่า โหรวเอ๋อร์ต่างหากคือหญิงสาวที่เหมาะสมกับบุตรชายของเขา“

”แล้วข้าต้องทำอย่างไรเจ้าคะท่านแม่ ฮึก“ สีหน้าของมู่อวี๋โหรวแลดูมีความหวังขึ้น เมื่อได้ยินคำปลอบใจการมารดา ฉวนซื่อคลี่ยิ้มบางกระซิบบอกบางอย่างกับบุตรสาว…

ปลายยามเว่ย (13:00-14:59) ครอบครัวสกุลมู่บ้านรองก็กลับมาจากตัวเมืองอี้เฉิง พวกเขาสะพายตะกร้าบรรจุข้าวสารอาหารแห้งตามปกติ โดยมีข้าวสารและธัญพืชเนื้อหยาบวางอยู่ด้านบน เหมือนยังใช้ชีวิตอัตคัดขัดสนดังเช่นที่ผ่านมา

เพียงแต่มีผ้าพับหนึ่งเพิ่มมาด้วยในคราวนี้ แต่เป็นเพียงผ้าฝ้ายเนื้อหยาบราคาไม่แพง ชาวบ้านที่นั่งเกวียนกลับมาด้วยกันจึงมิได้สงสัยสิ่งใด

ในขณะที่กำลังช่วยกันเอาของออกจากตะกร้าอยู่นั้น เสียงของมู่ซานก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน

“เจ้ารองอยู่บ้านหรือเปล่า พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย“

เมื่อได้ยินคำกล่าวของมู่ซาน มู่เฟิงคาดเดาได้ทันทีว่าเป็นเรื่องใด หากไม่ใช่เรื่องสำคัญ บิดาของเขาก็ไม่เคยคิดจะมาเหยียบที่นี่

แม้แต่ตอนที่มู่หนิงชิงได้รับบาดเจ็บ มู่ซานทำเพียงถามไถ่อาการของหลานสาว กับท่านหมอหูอยู่หน้าบ้าน แต่กลับไม่คิดจะเข้ามาเยี่ยมนางแม้แต่น้อย ยังดีที่มีน้ำใจช่วยออกค่ายาไปสองร้อยอีแปะ แต่หากเทียบกันกับจำนวนเงิน ที่บ้านใหญ่ฉกฉวยไปจากมู่เฟิงในระยะเวลาหลายปีนี้…เงินเพียงสองร้อยอีแปะนั้นเทียบกันไม่ได้เลย