บทที่ 7 หอโอสถเสียนเย่า (ตอนต้น)

บทที่ 7 หอโอสถเสียนเย่า

สองฝั่งฟากถนนของเมืองอี้เฉิง เต็มไปด้วยร้านรวงต่างๆ ตามหน้าร้านเหล่านั้นล้วนแขวนโคมประดับสีสันแตกต่างกันไป เพิ่มความสดใสมีชีวิตชีวาให้กับย่านการค้าของเมือง

ประชาชนมากมายเดินจับจ่ายใช้สอยกันขวักไขว่ เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจจากการพูดคุย ผสานกับเสียงร้องเรียกลูกค้า จากบรรดาลูกจ้างหรือพ่อค้าแม่ค้าแผงลอย กลิ่นอาหารปรุงสุกใหม่ลอยกรุ่น บันดาลให้บรรยากาศถนนฝั่งทิศเหนือของเมืองอี้เฉิงคึกคักเป็นพิเศษ

ดวงตาเมล็ดซิ่งของมู่หนิงชิงพราวระยับ สว่างไสวตื่นตาตื่นใจกับทัศนียภาพที่เห็น ตึกรามบ้านช่องรวมถึงผู้คนทั้งหมดล้วนเป็นของจริง มิใช่ฉากหรือตัวประกอบในซีรีย์อย่างที่เคยเห็น! นางคงต้องหาเวลามาเดินเล่นในเมืองอี้เฉิงแห่งนี้บ่อยๆแล้ว

มู่เฟิงบอกนางว่า ตลาดแห่งนี้คือตลาดทางทิศเหนือ ตั้งอยู่บนถนนที่มีชื่อว่า เสินเป่ย

นอกจากตลาดที่นางได้ประจักษ์กับตา บนถนนเสินเป่ยยังเป็นที่ตั้งของสถานที่ราชการ และสถานศึกษาของเมืองนี้ หอโอสถซึ่งใหญ่และดีที่สุดของเมืองอี้เฉิง ก็ตั้งอยู่บนถนนเสินเป่ยเช่นเดียวกัน

ส่วนทางด้านทิศตะวันออก ซึ่งเป็นเขตที่อยู่อาศัยของบรรดาขุนนางและคหบดีใหญ่ของเมือง ตลาดของที่นั่นจึงมีแต่ร้านค้าและสินค้าราคาแพง…

ตลาดทางทิศตะวันตกและทิศใต้ อยู่ติดกับท่าเรือและแหล่งที่อยู่อาศัยของประชาชนฐานะปานกลาง รวมถึงแหล่งชุมชนแออัด สินค้าที่ขายส่วนใหญ่จึงเป็นจำพวกอาหารทะเล และสินค้าจากโพ้นทะเลซึ่งบรรทุกมากับเรือสำเภา

มู่หนิงชิงวางแผนเรื่องการไปเยือนตลาดท่าเรือในคราวหน้า ภาพของอาหารทะเลสดล่องลอยอยู่ในความคิด ทุกอย่างน่ากินจนนางต้องลอบกลืนน้ำลาย

และเมื่อเดินถึงหน้าร้านขายสมุนไพรที่เป็นจุดหมาย ตั้งอยู่ใกล้กับร้านขายตำราขนาดใหญ่

"ถึงแล้วชิงเอ๋อร์ ที่นี่แหละ หอโอสถเสียนเย่า" เบื้องหน้าครอบครัวสกุลมู่บ้านรอง คืออาคารสูงห้าชั้นสร้างขึ้นอย่างพิถีพิถัน รูปแบบเรียบง่ายทว่าสง่างาม

พื้นที่ด้านหน้ากว้างราวสามสิบจั้ง ถือว่าเป็นอาคารขนาดใหญ่ที่สุดในย่านการค้าบนถนนเสินเป่ย

หน้าหอโอสถมีปี่เซียะแกะสลักจากหินสูงราวหนึ่งจั้งตั้งอยู่สองตัว ตัวอักษรชื่อร้านสีทองที่อยู่บนป้ายไม้สักทองงดงามอ่อนช้อยทว่าทรงพลังยิ่ง มู่หนิงชิงรู้สึกทึ่งในลายมือ เงยหน้ามองตัวอักษรสองตัวนั้นด้วยแววตาชื่นชมเต็มเปี่ยม นางอยากรู้เหลือเกินว่าใครกันคือเจ้าของฝีพู่กันงดงามนี้!

หญิงสาวซึ่งในเวลานี้สวมผ้าคาดปิดหน้าเพื่อปิดบังความโทรม! แผ่นหลังของนางเหยียดตรงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย มือทั้งสองประสานไว้ที่หน้าท้อง เหมือนอย่างในซีรีย์จีนที่เคยเห็น ขยับขาก้าวเข้าไปในหอโอสถเพียงลำพัง…

คราแรกมู่เฟิงไม่เห็นด้วย แต่เมื่อได้ฟังเหตุผลของบุตรสาว เขาจึงยอมพาซูเหม่ยและเจ้าหัวผักกาดน้อยทั้งสอง ไปนั่งรอที่ม้านั่งหินใต้ต้นซิ่งข้างหอโอสถ

“ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าอยากให้ท่านเชื่อใจข้า ถึงเวลาที่ข้าต้องเติบโตและต้องเริ่มทำหลายสิ่งด้วยตนเองบ้างแล้ว ไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะ หากหอโอสถแห่งนี้ ให้ราคายุติธรรมอย่างที่สหายของท่านพ่อกล่าวจริง พวกเราก็ไม่มีสิ่งใดต้องกังวล และข้าก็จะไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบแน่นอนเจ้าค่ะ!“