บทที่ 9 สาเหตุแห่งความเกลียดชัง (ตอนปลาย)

บทที่ 9 สาเหตุแห่งความเกลียดชัง

“นี่คือสมุดบัญชีที่ข้าและอาเหม่ย ลงบันทึกไว้ตลอดสิบห้าปีที่ผ่านมาขอรับ ส่วนเล่มนี้คือจำนวนเงินที่ข้าส่งกลับมาบ้าน ระหว่างทำงานอยู่ที่เมืองหลวงขอรับท่านลุงก่วงเทียน”

หัวหน้าหมู่บ้านรับสมุดบัญชีทั้งสองเล่มมาเปิดดูอย่างคร่าวๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็สามารถบอกได้ว่า เงินที่มู่ซานและหลัวอวี๋ได้รับจากมู่เฟิงไม่ใช่น้อยๆ ตนเองเป็นพ่อแม่แท้ๆ แต่กลับเอาเปรียบและประพฤติกับบุตรชายคนรองราวกับมู่เฟิงมิใช่บุตรของตน

หากพูดถึงเรื่องนี้ คงต้องย้อนไปตอนที่มู่เฟิงเกิด…

หลังคลอดบุตรชายคนรอง หลัวอวี๋ตกเลือดเป็นจำนวนมาก จนร่างกายอ่อนแออยู่ช่วงหนึ่ง และเมื่อหายดี นางกลับไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีก ความวาดหวังว่าจะมีบุตรสาวสักคนจึงพังทลายลง

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา หลัวซื่อจึงโทษว่าเป็นความผิดของมู่เฟิง ที่ทำให้นางกลายเป็นแม่ไก่ออกไข่ไม่ได้ จนมิสามารถมีบุตรสาวให้มู่ซานได้ชื่นชม!!

“ได้! ข้าจะออกหน้าให้เจ้าเองอาเฟิง ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าจะไม่ยอมให้ลูกบ้านของข้าใช้คำว่า กตัญญูต่อบุพการีหรือผู้มีพระคุณ เป็นเครื่องมือในการเอารัดเอาเปรียบบุตรหลานอีกต่อไป ความกตัญญูเป็นสิ่งที่สมควรทำ ทว่าก็ต้องมีขอบเขต หาไม่แล้วบุตรหลานจะมีชีวิตต่อไปได้อย่างไร พรุ่งนี้ข้าจะไปพบมู่ซานเองเจ้าเตรียมตัวแยกบ้านเถอะ" ก่วงเทียนหยัดกายขึ้นยื่นมือมาตบบ่ามู่เฟิงเพื่อให้เขาวางใจ

คนฟังรู้สึกอุ่นวาบในอก ซาบซึ้งในความกรุณาของก่วงเทียนไปจนถึงก้นบึ้งของหัวใจ ชายหนุ่มขอบตารื้นน้ำประสานมือค้อมเอวเต็มพิธีการ

“ข้าขอขอบคุณท่านลุงก่วงเทียนมากขอรับ ที่ท่านเมตตาข้ากับลูกเมียเสมอมา หลายครั้งหากไม่ได้ท่านช่วยเหลือพวกข้าคงลำบากกันมากกว่านี้”

“ข้าก็ขอขอบคุณท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านด้วยคนเจ้าค่ะ ที่ท่านกรุณายอมออกหน้าให้พวกเรา” มู่หนิงชิงประสานมือไว้ที่อก ยอบกายงดงามขอบคุณเต็มพิธีการเช่นกัน นางจดจำความเมตตาของชายชราได้ขึ้นใจ ภายภาคหน้าต้องตอบแทนน้ำใจของเขาอย่างดีที่สุด!

สองพ่อลูกก้าวออกจากบ้านของก่วงเทียนหลังเสร็จธุระ ระหว่างเดินกลับบ้าน มู่หนิงชิงหรี่ตามองบุรุษร่างสูง อายุราวสามสิบ ซึ่งกำลังยืนสนทนากับสหายของเขา อยู่ข้างต้นหูกวางด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ เพราะในช่วงเวลาที่มู่เฟิงกำลังสนทนากับก่วงเทียนอยู่นั้น บุรุษผู้นี้ได้มาด้อมๆมองๆอยู่นอกรั้วจนผิดสังเกต คล้ายต้องการรู้ว่า มู่เฟิงและบุตรสาว มาพบหัวหน้าหมู่บ้านด้วยเรื่องอันใด

ครั้นเมื่อเห็นว่านางกับบิดา กำลังจะเดินออกมาจากบ้านของก่วงเทียน เขาก็รีบรุดกลับมาหาสหายที่รออยู่ทันที อีกทั้งสายตาที่เหลียวมองนางก็ไม่ปกติ ความรู้สึกที่มู่หนิงชิงอ่านได้จากสายตาของเขาคือ ความสงสัยระคนมาดร้ายอยู่ในครา