ตอนที่ 1 ฟื้นจากความตาย

ตอนที่ 1

ฟื้นจากความตาย

เสียงน้ำกระทบฝั่งอย่างเชื่องช้า สายลมเย็นเฉียบพัดผ่านใบหน้า ราวกับกำลังปลุกปลอบร่างที่ไร้เรี่ยวแรง

เฟิงเหม่ยหลินรู้สึกเหมือนลอยอยู่กลางความว่างเปล่าทั้งกายหนักอึ้ง ราวกับจมหายไปในความฝันที่ไม่มีทางตื่น ข้างในอกเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บ ความมืด และเสียงเรียกที่แผ่วเบาราวกระซิบ

“คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ”

เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นแผ่วเบา ก่อนจะแทรกซึมเข้ามาในหัว เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงกลิ่นยาสมุนไพรบางเบาที่โชยเข้าจมูก

“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”

เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้น แสงสลัวจากโคมไฟน้ำมันสะท้อนแผ่วเบากับม่านผ้าบาง ๆ สีขาวที่ไหวตามลม มีผ้าห่มปักลายหนานุ่มคลุมอยู่บนร่าง ร่างกายของเธอนอนอยู่บนเตียงไม้ที่แกะสลักอย่างสวยงาม

เฟิงเหม่ยหลินกระพริบตาปริบ ๆ ห้องนี้ ไม่ใช่โรงพยาบาล ไม่ใช่รถพยาบาล ไม่ใช่ โลกที่เธอจากมา

“ที่นี่มัน ที่ไหน” เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา ขณะที่มองไปรอบ ๆ ห้องด้วยความงุนงง หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกเจ็บหน้าอก

เพดานไม้ลายจีนโบราณ ผ้าม่านเนื้อหนา โต๊ะชาจีน แม้กระทั่งชุดนอนของเธอก็ไม่ใช่เสื้อผ้าสมัยใหม่ หากแต่เป็นชุดคลุมผ้าปักมือแบบโบราณ

ทันใดนั้น ร่างของสาวใช้คนหนึ่งก็รีบลุกขึ้นนั่งคุกเข่าข้างเตียง ดวงตาแดงช้ำอย่างชัดเจน

“คุณหนู ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพช่วยท่านไว้ หากช้าไปกว่านี้อีกเพียงก้าวเดียว ท่านคง”

คำพูดของอีกฝ่ายกลายเป็นเสียงเบลอในหู เฟิงเหม่ยหลินรู้สึกเหมือนทุกอย่างในหัวกำลังหมุนควงกลับไปยังภาพสุดท้าย รถตกสะพาน สายน้ำสีคล้ำ และความหนาวเย็นที่กัดกินร่างกาย

“ท่านแม่ทัพ”

เธอกระซิบทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงสั่นไหว ขณะเหลือบมองมือของตนเองที่วางอยู่บนผ้าห่ม นิ้วเรียวยาว ผิวขาวเนียน แต่นั่นไม่ใช่มือของเธอ

“มะ...ไม่จริง”

เธอยกมือขึ้นแตะใบหน้าตัวเองอย่างเงียบงัน รูปหน้าเรียวเล็ก จมูกโด่ง ดวงตากลมโตมีหางตาเชิดเล็กน้อย ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความแข็งกร้าว

นั่นไม่ใช่ใบหน้าของเธอในโลกเดิม แต่มันคือตัวละครที่เธอเพิ่งอ่านไปเมื่อคืน

“นี่มันเฟิงเหม่ยหลิน ในนิยาย”

เธอผงะถอยเล็กน้อย ความจริงกระแทกใจเหมือนถูกน้ำเย็นราดกลางอก

นิยายเรื่อง “รักใต้จันทรา” เฟิงเหม่ยหลิน นางร้ายตกน้ำตายจากอุบัติเหตุเพราะพยายามลักพาตัวนางเอก เธอตกน้ำ แล้วตื่นขึ้นมาในร่างของนางร้ายคนนั้นงั้นเหรอ

“เป็นไปไม่ได้ นี่มันแค่ฝัน”

เธอส่ายหน้าช้า ๆ ขณะพยายามลุกขึ้นจากเตียง แต่ทันใดนั้นความวิงเวียนก็แล่นวูบเข้ามา จนร่างกายเธอเอนไปข้างหน้า

“คุณหนู อย่าเพิ่งลุกนะเจ้าคะ ท่านยังอ่อนแรงมาก” สาวใช้รีบพยุงเธอกลับไปนอน ริมฝีปากซีดเผือดของเธอเม้มแน่น

“ท่านแม่ทัพซูหมิงเฉินเป็นผู้ช่วยชีวิตท่านจากแม่น้ำ ท่านแม่ทัพอุ้มท่านขึ้นหลังม้า แล้วรีบพากลับมาที่จวนโดยไม่ยอมให้ใครแตะต้องเลยเจ้าค่ะ”

“แม่ทัพซู…หมิง…เฉิน”

ชื่อที่เคยเป็นแค่ตัวอักษรในหน้ากระดาษ กลับกลายเป็นคนจริง ๆ ในโลกนี้

พระรองในนิยายที่เธอเคยอ่าน กลายเป็นผู้ช่วยชีวิตเธอในครั้งนี้ เธอเงียบไปนานมากจนสาวใช้ต้องเอ่ยเรียกเบา ๆ

“คุณหนู ท่านร้องไห้หรือเจ้าคะ”

เฟิงเหม่ยหลินเอื้อมมือแตะแก้มตัวเอง หยดน้ำตาไหลลงมาช้า ๆ โดยไม่รู้ตัว หัวใจเธอรู้สึกปั่นป่วนจนบอกไม่ถูกว่านี่คือความตกใจ หรือความอบอุ่นจากการรอดตาย หรือเพราะเธอไม่เข้าใจเลยว่านี่คือความฝัน หรือความจริงที่จะพลิกชีวิตเธอไปตลอดกาล

หลังจากเธอฟื้นได้ไม่นาน ประตูห้องนอนของเธอก็ถูกเปิดออกอย่างร้อนรน เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนดังขึ้นก่อนที่ม่านจะถูกรั้งออกอย่างรวดเร็ว

“หลินเอ๋อร์”

ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางก้าวเข้ามา ดวงตาคมที่เคยเฉียบขาดกลับแดงช้ำ ก่อนที่หญิงสาวบนเตียงจะตั้งสติได้ เขาก็ทรุดตัวลงข้างเตียงแล้วรวบตัวเธอเข้ากอดไว้แน่น

“ลูกพ่อ ขอบใจฟ้า ขอบใจสวรรค์ ในที่สุดเจ้าก็ฟื้น พ่อ พ่อคิดว่าจะไม่มีโอกาสได้เห็นเจ้าอีกแล้ว”

เสียงของเขาสั่นเครือ น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นเต็มไปด้วยความรัก ความโล่งใจ และความเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ในอก

แขนที่กอดเธอไว้ก็แน่นเสียจนเธอแทบหายใจไม่ออก

เฟิงเหม่ยหลินนิ่งงันไปชั่วขณะ พ่องั้นเหรอ

เธอเลื่อนสายตาช้า ๆ มองใบหน้าของชายตรงหน้าอย่างพินิจ เขาไม่ได้ดูร้ายกาจ ไม่ได้ดูเข้มงวด เขาดูเหมือนพ่อที่รักลูกอย่างสุดหัวใจ

เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดนั้นอย่างประหลาด กลิ่นของยาสมุนไพรจากชายเสื้อ กลิ่นเหงื่อของคนที่เฝ้าไม่หลับไม่นอน มันสมจริงเกินกว่าจะเป็นเพียงความฝัน

“ท่าน คือ”

เธอยังไม่ทันถามคำถามจบเลยด้วยซ้ำ เขาก็พูดขึ้นมาก่อน