ตอนที่ 2 อยู่คนเดียวก็ไม่เห็นเป็นไร

ตอนที่ 2

อยู่คนเดียวก็ไม่เห็นเป็นไร

เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วกลางสวนหลังจวน ดอกเหมยสีชมพูอ่อนร่วงหล่นละลานตา แสงแดดยามสายสาดผ่านซุ้มไม้เลื้อยอย่างอ่อนโยน ลมพัดใบไม้ไหวตามจังหวะธรรมชาติ

เฟิงเหม่ยหลินนั่งอยู่ใต้ศาลาในชุดสีขาว สะอาด เรียบง่าย ไม่ได้ปักลวดลายมากมายเหมือนก่อน อาการบาดเจ็บจากการตกน้ำจางหายไปจนแทบไม่เหลือร่องรอย ร่างกายฟื้นตัวเร็วราวกับไม่ได้ผ่านความตายมาเลยสักนิด

เธอจิบชาช้า ๆ สายตากวาดมองรอบจวนที่เงียบสงัด ร่มรื่น และว่างเปล่า

วันนี้เป็นวันที่แปดนับจากวันที่เธอฟื้น นอกจากสาวใช้ที่ผลัดเวรดูแลและท่านพ่อที่มาหาเธอวันละไม่เกินหนึ่งชั่วยาม

ก็ไม่เคยมีใครอื่นมาเยี่ยมเธออีกเลยแม้แต่คนเดียว

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน ขุนนางตระกูลใกล้ชิด หรือคุณหนูที่เคยอยู่สำนักเรียนด้วยกันก็ไม่มี เธอหลุบตามองแก้วชาในมือ ก่อนยกยิ้มแห้งในลำคอ

“นี่ฉันไม่มีเพื่อนเลยเหรอ”

คำถามนั้นลอยอยู่ในหัวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมีคำตอบแล่นขึ้นมาเองโดยไม่ต้องคิดให้ยุ่งยาก

ใช่ ไม่มี เพราะ “เฟิงเหม่ยหลิน” ในบทนิยายเดิมไม่เคยสนใจจะมีเพื่อน

หญิงสาวผู้เฝ้าคิดหมกมุ่นกับการครอบครององค์ชายสาม ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการหาเรื่องนางเอก หาข้ออ้างไปวังหลวง และสร้างความรำคาญให้ทุกคนรอบข้าง

เธอไม่ไว้ใจใคร ไม่ผูกมิตรกับใคร และรังเกียจคนที่ “ไม่คู่ควร” จึงไม่เคยเปิดใจให้ใครเลยสักคนเดียว

“กลัวคนจะเข้าหาพระเอกเลยกันคนทั้งหมดออกไป แล้วก็จบลงด้วยการตายอย่างโดดเดี่ยว ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ร้องไห้ให้”

เธอยกมือแตะหน้าผาก ถอนหายใจเบา ๆ อย่างเหนื่อยหน่าย

“ตัวร้ายอะไรจะน่าสงสารขนาดนี้ แถมยังนิสัยเสียแบบไม่รู้ตัวอีกต่างหาก”

แต่พอนึกไปอีกที การไม่มีใครก็อาจจะเป็นเรื่องดี

“ไม่มีเพื่อน ก็ไม่มีใครยุ่ง ไม่มีใครยุ่ง ก็ไม่มีใครลากฉันกลับเข้าเส้นเรื่องเดิม แบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว”

เธอวางถ้วยชาลงบนถาด ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดชายผ้าให้พลิ้วไหว ดวงตาของเธอคู่นั้นเปล่งประกายนิ่งสงบขึ้นเล็กน้อย

“ในเมื่อไม่มีใคร ฉันก็จะอยู่เงียบ ๆ ในจวน ไม่วุ่นวายกับใครทั้งนั้น”

เธอหันหลังกลับสู่เรือนพัก ปล่อยให้สายลมพัดกลีบดอกเหมยโปรยปรายตามหลังอย่างเงียบงัน เงียบเช่นเดียวกับชีวิตใหม่ที่เธอเลือกเอง

หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างเชื่องช้า

ฟ้าเปลี่ยนสีหลายครั้ง ใบเหมยผลัดดอกจนเกือบร่วงหมดต้น แต่ในจวนสกุลเฟิงยังคงเงียบงันเช่นเดิม โดยเฉพาะเรือนของคุณหนูใหญ่