ตอนที่ 3 งานเลี้ยงงานแรก

ตอนที่ 3

งานเลี้ยงงานแรก

เสียงพิณแผ่วเบาคลออยู่ในงานเลี้ยงยามเย็น แสงโคมทอดตัวเหนือศาลาริมน้ำ กลิ่นดอกไม้หอมจางลอยเคล้ากับไอเย็นของฤดูใบไม้ผลิ

ขุนนางชั้นสูงและคุณหนูตระกูลใหญ่ต่างจับกลุ่มสนทนา หัวเราะเบา ๆ ด้วยท่วงท่าสง่างาม

จนกระทั่ง เสียงเหล่านั้นเงียบลงแทบจะในทันที เพียงเพราะแค่เธอก้าวเท้าข้ามประตูงานเข้ามา

เฟิงเหม่ยหลิน หญิงสาวในชุดสีขาวปักลายดอกไม้เนื้อบาง ผมดำยาวรวบไว้ด้วยปิ่นหยกเรียบหรู ท่วงท่าการเดินของเธฮสงบนิ่ง ไม่เร่งร้อน แต่มีแรงกดดันอันประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ

เธอยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่สายตานับสิบคู่กลับเลือบมามองราวกับต้องมนต์หรืออาจจะเป็นเพราะความกลัว

“นั่นคุณหนูเฟิง”

“นางฟื้นจากการตกน้ำแล้วจริง ๆ งั้นหรือ”

“ข้าคิดว่านางคงไม่มีวันกล้าออกจากเรือนอีกแล้วเสียอีก หลังจากทำเรื่องนั้น”

เสียงซุบซิบแผ่วเบาดังมาจากทุกทิศทาง แต่เมื่อดวงตาคมเรียวของเธอเหลือบมองไปทางกลุ่มใด กลุ่มนั้นก็รีบเงียบเสียง แล้วหลบตาทันที

เส้นทางเบื้องหน้าที่เคยแออัดแหวกออกโดยไม่ต้องใช้คำสั่ง ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก ไม่มีใครกล้าทัก มีเพียงสายตาที่มองเธออย่างหวาดหวั่น แฝงรังเกียจ และอยากรู้อยากเห็น

เฟิงเหม่ยหลินเดินอย่างสงบ เธอนั่งลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลักในมุมหนึ่งของศาลา ท่วงท่าการนั่งของเธอสง่างามอย่างเป็นธรรมชาติ

“ก็แน่ล่ะ ชีวิตก่อนฉันก็เป็นคุณหนู แค่เปลี่ยนฉากหลังมาอยู่ในนิยาย แต่ฉันยังคงรู้วิธีอยู่เหนือสายตาพวกคนเหล่านี้ได้อยู่ดี”

เธอทอดสายตาออกไปยังสระบัวที่เริ่มผลิใบใหม่ แต่เสียงกระซิบกระซาบรอบด้านก็ยังตามมาไม่หยุด

“นางไม่พูดอะไรเลย”

“หรือกำลังวางแผนอะไรอีกแล้ว”

“บางทีที่ตกน้ำคราวก่อน อาจจะไม่ใช่อุบัติเหตก็ได้นะ อาจจะเป็นแผนของนาง”

คำพูดที่ไม่ตั้งใจจะให้เธอได้ยิน กลับไหลเข้าหูเธออย่างชัดเจน เฟิงเหม่ยหลินถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ

“ปากของคนในงานนี่แหลมกว่ามีดในห้องครัวเสียอีก”

เธอเอื้อมมือไปหยิบถ้วยน้ำชาที่วางอยู่ แต่ยังไม่ทันได้จิบ ก็มีเสียงฝีเท้าค่อย ๆ ดังเข้ามาใกล้

หญิงสาวในชุดผ้าสีฟ้าอ่อน ปักดอกเหมยสีขาวเดินเข้ามาอย่างนุ่มนวล ดวงตาใสซื่อเปล่งประกาย ริมฝีปากยิ้มน้อย ๆ อย่างอบอุ่น ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงบนม้านั่งข้างเธอ โดยไม่ขออนุญาต และไม่ลังเล นางคือ ซูเยี่ยน

เฟิงเหม่ยหลินชะงักไปเพียงครู่ ก่อนจะหันหน้าไปมองคนที่กล้าฝ่าดงสายตาทั้งหมดเพื่อเข้ามานั่งข้างเธอ

นางเอกของเรื่องในบทเดิม เธอคงหลบหน้าฉัน หรือไม่ก็มีแม่ทัพซูมาคอยกันแต่ตอนนี้กลับกล้าเข้ามาหาเธอแบบไม่เกรงกลัว

ซูเยี่ยนหันมายิ้มให้เธออย่างใจเย็น ก่อนจะขึ้นกล่าวเบา ๆ

“ข้าดีใจที่ท่านฟื้นแล้ว”

น้ำเสียงไม่มีรอยเสแสร้ง ไม่มีความดูแคลน มีเพียงความจริงใจที่เธอสัมผัสได้

เฟิงเหม่ยหลินหลุบตาลงเล็กน้อย มุมปากของนางขยับขึ้นเบา ๆ ราวกับรอยยิ้มที่ไม่คาดคิดมาก่อน

“อย่างน้อยก็มีคนหนึ่ง ที่ไม่มองฉันเป็นตัวประหลาด”

สายลมยามเย็นพัดผ่านช้า ๆ ใบเหมยปลิวร่วงลงบนพื้นกระเบื้องหิน เสียงพิณจากมุมศาลาค่อย ๆ เบาลง

เฟิงเหม่ยหลินยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่หันมองคนที่นั่งข้างๆ

“เจ้ามานั่งกับข้า ไม่กลัวหรือ”

น้ำเสียงเธอไม่ได้ดุดัน หากแต่เยือกเย็นราวกับผิวน้ำยามค่ำคืน สายตาของเธอยังทอดมองสระบัวเบื้องหน้า ไม่แสดงความรู้สึกใด

ซูเยี่ยนหันมามองใบหน้าด้านข้างของเฟิงเหม่ยหลิน นางยิ้มบาง ๆ ดวงตาใสแจ่ม

“ไม่กลัว และข้าเชื่อว่าเหตุการณ์ครั้งนั้น เจ้าคงมิได้ตั้งใจ”

เฟิงเหม่ยหลินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตาคู่นั้นโดยตรง ดวงตาของเธอนิ่งสนิท ไร้ความหวั่นไหว

“ไม่ ข้าตั้งใจ”

ซูเยี่ยนเบิกตาขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้ถอยหนี ไม่มีความตกใจ ไม่มีความรังเกียจ

เฟิงเหม่ยหลินจึงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ข้าเคยตั้งใจทำเรื่องโง่เขลาเหล่านั้นจริง ๆ ข้าอิจฉาเจ้า อยากผลักเจ้าออกจากชายที่ข้ารัก อยากทำลายทุกสิ่งที่เจ้าได้รับมา”

เธอหันหน้ากลับไปมองสระบัวอีกครั้ง ปลายนิ้วลูบถ้วยชาเบา ๆ

“แต่ตอนนี้ ข้าเบื่อแล้ว ข้าไม่อยากแย่ง ไม่อยากแสดง ไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น”