ตอนที่ 4 นางร้ายก็ยังคงเป็นนางร้าย

ตอนที่ 4

นางร้ายก็ยังคงเป็นนางร้าย

เสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารยามเคลื่อนผ่านโถงหน้าจวนแม่ทัพ ยามวิกาลเพิ่งจะเริ่มต้น แต่เรือนหลักกลับสว่างไสวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพียงเพราะข่าวลือหนึ่งประโยค

“คุณหนูเฟิงนั่งสนทนาอย่างสนิทสนมกับคุณหนูซูเยี่ยนตลอดทั้งงานเลี้ยง”

ก็กลายเป็นคลื่นลูกใหญ่ที่กระแทกใจของสองบุรุษผู้คอยปกป้องนางมาตลอด

จวนแม่ทัพใหญ่ ภายในห้องโถงไม้สัก ซูเยี่ยนนั่งเรียบร้อยบนเบาะนุ่ม ดวงตาใสไร้พิษภัย ขณะที่เบื้องหน้าของนาง มีชายสองคนยืนด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

หลี่อวี้เหิง หรือองค์ชายสามเขาอยู่ในชุดคลุมยาวสีเข้ม ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงแรงกดดัน

ซูหมิงเฉิน แม่ทัพหนุ่มผู้สงบนิ่ง แต่ดวงตาเยือกเย็นกว่าคืนที่ไร้ดาว

“เจ้าไปนั่งข้างเฟิงเหม่ยหลิน ด้วยความเต็มใจ หรือถูกนางบังคับ”

หลี่อวี้เหิงเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน น้ำเสียงเขากดต่ำจนแทบสะท้อนพื้นไม้

ซูเยี่ยนพยักหน้าช้า ๆ “ข้านั่งข้างนางเอง และไม่มีผู้ใดบังคับ”

“เจ้าไม่กลัวนางหรือ” ซูหมิงเฉินถามต่อ ดวงตาคมเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

“เจ้าลืมแล้วหรือ ว่าเหตุการณ์ตกน้ำคราวนั้น นางเป็นคนวางแผน”

ซูเยี่ยนส่ายหน้าอย่างยิ้ม ๆ ก่อนจะหันไปตอบซูหมิงเฉิน

“ข้ามิได้ลืมท่านพี่ แต่ข้าไม่กลัวนางแล้ว”

คำตอบนั้นทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดในพริบตา

“ข้าอยากสนิทกับนางมานานแล้ว” ซูเยี่ยนพูดเสียงเบา ดวงตาเปล่งประกายบางอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

“นางกล้าทำ กล้าพูด เป็นตัวของตัวเองอย่างที่ข้าไม่เคยกล้าเลยสักครั้ง อีกอย่างเมื่อคืนนี้นางสงบ เรียบง่าย และเปิดใจคุยกับข้าโดยไม่ประชดหรือแสร้งอะไรเลย และตอนที่จะจากกัน นางยังเอ่ยชวนข้าด้วย ว่าหากข้าเหงา ให้ข้าไปหานางที่จวนได้”

“ห้ามเด็ดขาด” เสียงของหลี่อวี้เหิงดังขึ้นทันที “เจ้าอย่าได้คิดไปเยือนจวนสกุลเฟิงเพียงลำพัง”

“ใช่” ซูหมิงเฉินเสริมทันควัน “แม้เจ้าจะคิดว่านางจะเปลี่ยนไปเพียงใด เจ้าก็อย่าลืมว่านางคือคนที่เคยผลักเจ้าให้ตกสระ เคยใส่ร้าย เคยกลั่นแกล้งเจ้าไม่เว้นแต่ละวัน”

ซูเยี่ยนเม้มริมฝีปาก ไม่ใช่ว่านางลืมเรื่องพวกนั้นที่เฟิงเหม่ยหลินเคยทำกับนาง แต่ในคืนนี้ นางกลับรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่แตกต่างในแววตาของเฟิงเหม่ยหลิน บางสิ่งที่นางเองก็ไม่อาจอธิบายได้

“แต่ข้าเชื่อว่านางเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ” ซูเยี่ยนกล่าวเสียงเบา “อย่างน้อย ข้าก็อยากจะเชื่อและอยากให้โอกาสนางอีกครั้ง”

หลี่อวี้เหิงหรี่ตา มองซูเยี่ยนอย่างใช้ความคิด ซูหมิงเฉินหันไปมององค์ชายสาม ราวกับกำลังถามความเห็น

“ไม่ นางอาจจะเปลี่ยนสีหน้า เปลี่ยนถ้อยคำได้ แต่จิตใจของเฟิงเหม่ยหลิน ข้าไม่เชื่อว่านางเปลี่ยนง่าย ๆ หรอก” องค์ชายสามกล่าวอย่างหนักแน่น