บทนำ||วิปโยคโศกศัลย์ (1

ลมฝนห่าใหญ่พัดเกรียวกราว เปลวคบเพลิงที่ทหารองครักษ์นับสิบถืออยู่ไหวเอนแทบจะมอดดับ ทว่าแม้ไฟจะอ่อนแรงริบหรี่ สายตาของผู้คนในบริเวณนี้ก็ยังเห็นโลงศพไม้เนื้อดีตั้งตระหง่านกลางลานกว้าง ของเขตสุสานไร้ญาตินอกเมืองหลวงของต้าหรงราวเจ็ดสิบลี้อันรกร้างอยู่ดี

นอกจากองครักษ์ยังมีทหารในเกราะดำเรียงแถวรอบข้าง พลางจับด้ามดาบแน่น แต่พวกเขาล้วนเงียบงันจนได้ยินเสียงหายใจสั่นระคนสะอื้นของสตรีสูงศักดิ์ผู้หนึ่ง

สตรีสูงศักดิ์นาม‘สวีเจียงหลัว’ถูกบังคับให้นั่งคุกเข่า ชุดอาภรณ์สีแดงดุจโลหิตถูกดึงทึ้งจนหลุดลุ่ย ผมยาวสลวยพันกันยุ่งเหยิง แต่กลับมิอาจกลบฝังความสง่างามที่นางมีติดกายมาแต่กำเนิด นางเงยหน้ามองบุรุษผู้เคยเป็นสวามีนาม ไป๋อี้เฉิน ที่ยืนตรงหน้าขณะนี้ สายตาของเขาที่ทอดมองลงมายังนางเย็นเยียบประดุจธารน้ำแข็ง

“เจียงหลัว...” เสียงของเขาเอื้อนเอ่ยอย่างแผ่วเบา หากแฝงความเด็ดขาดและอำมหิตยิ่งนัก

“เจ้าทำให้เจิ้นอับอายทั้งใต้หล้าไม่พอยังคิดลอบสังหารฮองเฮาที่กำลังอุ้มครรภ์มังกร เจ้าคิดว่าเจิ้นจะให้โอกาสเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่าอีกหรือ”

“ฝ่าบาทกล่าวอันใดเพคะ หม่อมฉันไม่เข้าใจ” สวีเจียงหลัวกล่าวออกมาอย่างไม่รู้จริงๆ ว่าสวามีของตนเองกล่าวเรื่องอันใด นางไม่เคยทำอันใดเช่นที่เขากล่าวหา แต่กลับถูกจับกุมและฉุดกระชากลากถูมายังสุสานไร้ญาติเช่นนี้ทั้งที่นางกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ

“เจ้ายังจะทำไขสืออีกหรือเจียงหลัว เจ้าคิดหรือว่าเจิ้นนี้โง่เขลาจนไม่มีหลักฐานที่ว่าเด็กในครรภ์ของเจ้ามิใช่สายเลือดที่เกิดจากเจิ้น แต่เป็นสายเลือดกบฏของไป๋อี้หานกระมัง!”

“มิใช่! มิใช่นะเพคะ ฝ่าบาทรู้ดีที่สุดว่าอันใดเป็นอันใด เหตุฝ่าบาทจึงกล่าวเช่นนี้”

เสียงของสวีเจียงหลัวแหบแห้งนัก ร่างงามสั่นเทา มือทั้งสองกำขอบกระโปรงแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นางไม่คิดเลย สวามีผู้เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอดสามปี สวามีที่นางยอมกระทั่งให้ตนเองต้องมือเปื้อนเลือดสังหารคนด้วยตัวเองและไหว้วานผู้อื่นด้วยเล่ห์อุบาย เพื่อผลักดันเขาขึ้นบัลลังก์มังกรได้เป็น จักรพรรดิหย่งเฉิง ผู้นี้จะทำกับนางเช่นนี้

แน่นอนว่าสวีเจียงหลัวย่อมเคยคิดว่าวันที่เขาสมหวังได้เป็นใหญ่ จะเป็นวันที่ตนได้ยืนเคียงข้างฐานะสตรีสูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้า หาใช่วันที่เขาลงมือวางแผนใส่ร้ายป้ายสีเพื่อจะสังหารนางเช่นนี้

ขณะนั้นเองสายฝนเริ่มตกลงมากระทบเกราะดำดังเปาะแปะ มันดังปนเสียงสะอื้นแผ่วเบาของเสี่ยวจิ่วกับเสี่ยวผิงนางกำนัลที่ติดตามสวีเจียงหลัวมาแต่ยังเยาว์ บรรยากาศหนักอึ้งจนไม่มีใครกล้าสบตาสตรีผู้ถูกกล่าวหาว่าโฉดชั่วนอกจากหย่งเฉิงฮ่องเต้และสวีฮองเฮา

“ฝ่าบาทย่อมรู้ดีที่สุดว่าเด็กในครรภ์ของหม่อมฉันคือลูกของผู้ใด และฝ่าบาทย่อมรู้ดีที่สุดว่าตลอดมาเป็นผู้ใดกันแน่ที่มีสัมพันธ์สวาทลึกซึ้งกับไป๋อี้หาน!”