ตอนที่ ๕

สวีเจียงหลัวกับสวีเจียงหลีรับคำมารดาแล้วจึงเดินออกจากร้านขายผ้าชื่อก้องของต้าหรง พอทั้งสองพี่น้องออกมาด้านนอกก็พอดีกับหัวขบวนรถม้าของชินอ๋องโผลพ้นโค้งถนน

ทุกสายตาบัดนี้ต่างหันไปมองยังถนนใหญ่ ต้นขบวนของชินอ๋องไป๋อี้หานปรากฏขึ้นอย่างสง่างามและองอาจยิ่งนัก รถม้าคันใหญ่โอ่อ่าสะท้อนแดดยามสายงามตาจนทุกผู้คนแทบลืมหายใจ

หลังสั่งคนบังคับรถม้าแล้ว สวีเจียงหลัวกับสองสาวใช้ เสี่ยวจิ่ว เสี่ยวผิง กับอีกหนึ่งคนคุ้มกันคือ หลันถิง สาวใช้ที่มีวรยุทธ์ ก็กลับมายืนอยู่ด้านหน้าร้านขายผ้ารอคอยน้องสาวกับน้องชายและสวีฮูหยินผู้เป็นมารดา

ขบวนรถม้าของชินอ๋องไป๋อี้หานเคลื่อนผ่านถนนสายใหญ่ตลาดตะวันตกอย่างสง่างามและทรงอำนาจ ทหารองครักษ์ในชุดเกราะสีดำควบม้านำหน้า ดวงตาทุกคู่ในตลาดต่างจับจ้องมองตามด้วยความตื่นตาตื่นใจและเกรงกลัวไปในเวลาเดียวกัน

ในจังหวะนั้นเองที่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น แมวน้อยสีขาวตัวหนึ่งวิ่งตัดหน้าขบวนรถม้าไปอย่างรวดเร็ว ตามติดด้วยเสียงหัวเราะใสแจ๋วของเด็กชายหญิงสองพี่น้องที่วิ่งตามแมวอย่างสนุกสนาน โดยไม่ทันรู้ตัวว่าพวกเขาได้พาตัวเองเข้าสู่สถานการณ์อันตรายเสียแล้ว

“หยุดนะ! อันตราย!” ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ต่างส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ แต่มารดาของเด็กทั้งสองกำลังยุ่งอยู่กับการขายของจึงมิได้ยินเสียงร้องนั้น

สวีเจียงหลัวที่ยืนอยู่ด้านหน้าร้านขายผ้าถึงกับตกใจจนใจหายวาบ แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ตัดสินใจใดๆ สวีเจียงหลีที่ยืนอยู่ข้างหลังก็พลันเกิดความคิดร้ายขึ้นมาชั่ววูบ

‘ที่ข้าเคยได้ยินมาเขาว่าชินอ๋องเกลียดนักสตรีที่พุ่งเข้าหาเขาก่อน หากต้าหลัวเจี่ยถูกเข้าใจผิดว่านางคิดจะเข้าหาเขาด้วยวิธีขวางขบวนเสด็จเล่า?’

แน่นอนว่าคนเช่นชินอ๋อง ย่อมโทษมากเช่นนี้พี่สาวของนางจะต้องถูกลงโทษเป็นแน่ คุณหนูใหญ่สวีผู้สง่างามยังจะเหลือชื่อเสียงที่ดีได้อย่างไร เท่านี้นางก็จะสามารถกำจัดคู่แข่งที่มีโอกาสช่วงชิงตำแหน่งพระชายาเอกขององค์ชายไป๋อี้เฉินเช่นพี่สาวคนโตออกไปได้แล้วมิใช่หรือ?!

คิดได้ดังนั้นสวีเจียงหลีก็แกล้งสะดุดล้ม มือของนางแอบผลักกลางหลังพี่สาวเต็มแรง ร่างของสวีเจียงหลัวเสียหลักพุ่งออกไปกลางถนนหน้าขบวนรถม้าทันที

“ต้าหลัว!” สวีฮูหยินที่ตามมาถึงยังหน้าร้านขายผ้ามาเห็นภาพดังกล่าวเข้าพอดีพลันร้องอุทานด้วยความตกใจ

ส่วนสวีเจียงหลัวที่กลัวว่าตนเองจะถูกจับได้ที่ผลักพี่สาว รีบลุกขึ้นแล้วขยับตัวกลับเข้ามายืนในแถวที่ทหารกั้นเอาไว้ทันที แต่ในช่วงเวลาดังกล่าวที่กำลังจะกลับมาเป็นปกติม้าศึกตัวโตขององครักษ์คนสนิทของชินอ๋องนามเว่ยจงกลับตกใจแมวน้อยที่วิ่งย้อนกลับมาทางเก่าจนม้าตัวโตร้องก้องแล้วพุ่งเตลิดวิ่งตรงมายังเด็กน้อยสองคนนั้นแม้แต่เว่ยจงที่บังคับม้าเก่งยังมิอาจควบคุมได้

‘หากข้าหลบกลับเข้าข้างทางตอนนี้ย่อมปลอดภัย...แต่เด็กสองคนนั้นเล่า?’

เพียงเสี้ยวลมหายใจเท่านั้นที่ความคิดลังเลใจของเจียงหลัววาบขึ้นมา แต่จิตใจที่เปี่ยมด้วยเมตตาของนางก็ชนะทุกสิ่ง นางกัดฟันแน่น พุ่งตัวเข้าไปผลักเด็กน้อยทั้งสองให้ล้มไปอีกทางจนปลอดภัย

แต่แล้ว…

โครม!

แรงมหาศาลของม้าศึกตัวโตพุ่งชนร่างบอบบางของสวีเจียงหลัวอย่างจัง ร่างอรชรงดงามลอยกระเด็นไปตามแรงปะทะ สายตาผู้คนทั้งหมดต่างจับจ้องมองภาพนั้นอย่างตกตะลึง

“ต้าหลัว!”

“ต้าหลัวเจี่ย”

เสียงร้องของสวีฮูหยินดังขึ้นอย่างโหยหวน ตามติดมาด้วยเสียงของสวีเฉียวเฟิ่งที่รีบวิ่งตามมารดามายืนตะลึงที่ข้างถนนทุกชีวิตในบริเวณนี้ล้วนเต็มไปด้วยความตระหนก