ตอนที่ ๔

หลังออกจากคฤหาสน์สกุลโจวขบวนกลับจวนจวิ้นอันโจวได้แวะตลาดตะวันตกตามประสงค์สวีฮูหยิน นางอยากซื้อผ้าไหมกับเกาลัดหวานไว้ถวายบูชาในเทศกาลหน้าร้อนกับซื้อผลไม้เชื่อมไปฝากบิดาและมารดาของสามีเช่นเคย

ตลาดตะวันตกวันนี้คึกคักเป็นพิเศษกลิ่นเกาลัดคั่วหอมฟุ้งคลุ้งปนกับเสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเชิญชวน

“สาลี่สดๆ จากสวนเจ้าค่ะ เชิญมาเลือกมาชิมดูกันก่อน”

“ซาลาเปาร้อนๆ ขอรับลูกละสองอีแปะเท่านั้น”

“ผลไม้เชื่อม หวานฉ่ำเพิ่งทำเสร็จเลยจ้า!”

ขบวนของสตรีสกุลสวีมิได้โดดเด่นนัก นอกจากสาวน้อยที่เดินเคียงผู้อาวุโสอย่างสง่างาม สวีฮูหยินเดินนำหน้า มีสวีเจียงหลอยูยู่ฝุ่งขวามือเยื้องไปด้านหลังเล็กน้อย ส่วนสวีเจียงหลีนั้นกลับถอยไปเดินรั้งท้ายอยู่ด้านซ้ายมือโดยมีเหล่าสาวใช้คู่ใจของทั้งสามแม่ลูกคอยถือห่อข้าวของจำนวนแปดนาง

ส่วนสวีเฉียวเฟิ่งแยกไปกับคนสนิทของเขาตามประชาเด็กผู้ชายที่ชอบดูกัดปลาตีไก่และการแข่งขันจิ้งหรีดมากกว่าจะเดินดูของสวยงาม

“ดูสิต้าหลัว ผ้าพับนี้เหมาะกับเจ้าจริง ๆ”

หลังก้าวเข้ามาในร้านขายผ้าเจ้าประจำ สวีฮูหยินหยิบผ้าสีฟ้าสดใสออกมาหนึ่งพับแล้วคลี่ออกโชว์เนื้อไหมละเอียดมันแวววาว เงาสะท้อนแดดกับเส้นไหมที่ถูกถักทอมาอย่างประณีตจนละลานตา

เจียงหลัวปรายตาดูผ้า รอยยิ้มบางประดับบนริมฝีปาก “ท่านแม่ช่างตาถึงยิ่งนักเจ้าค่ะ ผืนนี้งามมากจริงๆ” เจ้าของร้านรีบเสริมทันที

“คุณหนูใหญ่สวีเหมาะกับผ้าสีสดในนี้มากหากปักลายโบตั๋นสีแดงลงไปบนผืนผ้าจะยิ่งงดงามเจ้าค่ะ ดูสิเทียบแล้วช่างเข้ากับผิวและรูปโฉมของคุณหนูยิ่ง”

สวีฮูหยินหัวเราะเบา ๆ อย่างภาคภูมิใจ “ถ้าเช่นนั้นก็เอาผืนนี้เถอะต้าหลัว”

“เจ้าค่ะท่านแม่” เจียงหลัวรับคำอย่างสงบ ในใจของนางแม้ไม่ใคร่ชอบความโอ่อ่า แต่รู้ว่ามารดาเลือกสิ่งดีที่สุดเสมอจึงรับมาโดยไร้ขัดขืน

“เอ้อร์หลี เจ้าก็มาดูด้วยกันสิ” สวีฮูหยินหันไปชวนบุตรสาวคนรองที่ยืนเงียบขรึมอยู่ด้านหลัง

“เจ้าค่ะ ท่านแม่” เจียงหลีฝืนยิ้มเดินเข้ามา แววตาดูอ่อนหวาน แต่ภายในใจของเด็กสาวนั้นเต็มไปด้วยความไม่พึงใจและริษยา

‘มีอะไรงดงามก็ยกให้ต้าหลัวเจี่ยก่อนเสมอ แล้วข้าเล่า?’ เงาแห่งความริษยาดำมืดเพิ่มขึ้นในหัวใจนางมากขึ้นทุกขณะ

ในขณะนั้นเองอาจิ้งสาวใช้คนสนิทของสวีเจียงหลีก็ขยับมากระซิบชิดใบหูผู้เป็นนายสาวหวังเติมเชื้อไฟ

“คุณหนูรอง ท่านก็เหมาะกับผ้าสีฟ้าสดใสเช่นกันนะเจ้าคะ แต่เหตุใดฮูหยินมักเลือกแต่ของดีให้คุณหนูใหญ่ไปก่อนทุกครั้งเลยเจ้าค่ะ”

ยิ่งพอได้ฟังคำพูดยั่วยุเป่าหูนั้นของสาวใช้คนสนิทลอยมาไม่เลิก เจียงหลีขบฟันแน่น ภายในใจร้อนระอุ ทว่าภายนอกยังยิ้มหวานอ่อนให้กับมารดาเมื่ออีกฝ่ายถาม