ตอนที่๓

ตอนที่ ๓

แสงตะวันอ่อนละมุนของต้นยามเฉินอาบไล้ทั่วนครเสวียนหยาง มหานครอันเป็นหัวใจของดินแดนต้าหรง วันนี้ท้องฟ้ากระจ่างใส ก็ถึงเวลาเคลื่อนขบวนรถม้าจากจวนจวิ้นอันโหว มุ่งหน้าไปยังจวนราชครูโจวเพื่อร่วมงานเลี้ยงน้ำชาที่จัดขึ้นในวันนี้

สวีฮูหยิน โจวหรูเจี๋ย ฮูหยินแห่งจวิ้นอันโหว สวีฉีฟ่าน อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวา ผู้บัญชาการทหารกว่าสามแสนนายของกองทัพเฮยหลงแห่งต้าหรง กำลังยืนอยู่ข้างรถม้าคันงามหน้าจวนโดยมีบุตรสาวคนโต สวีเจียงหลัว บุตรสาวคนรอง สวีเจียงหลี และบุตรชายคนเล็ก สวีเฉียวเฟิ่ง พร้อมกับสาวใช้และคนคุ้มกันอีกกลุ่มใหญ่ เตรียมออกเดินทาง

แต่ระหว่างที่กำลังจะขึ้นรถม้าคันโตที่นั่งได้ทั้งครอบครัวใหญ่อยู่นั้น เด็กชายวัยสิบสามหนาวกลับทำหน้าบึ้งตึงพลางเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง

“ท่านแม่ข้าไม่ไปได้หรือไม่”

สวีฮูหยินทอดถอนใจยาว เหลือบมองบุตรชายคนเล็กอย่างระอา เพราะเป็นทายาทผู้เดียวของตระกูลจึงถูกท่านปู่และท่านย่าของเขาตามใจและให้ท้ายจนเสียคนไปแล้วจริงๆ เจ้าเด็กคนนี้ หากนางยังตามใจเขาอีกคนต่อไปก็ยากจะแก้ไขนิสัยเสียนี้ได้แล้ว

“ไม่ได้หรอกเสี่ยวเฟิ่ง เจ้าหนีหน้าท่านตามาหลายครั้งแล้ว วันนี้แม้แต่เอ้อร์หลีเจี่ยของเจ้าที่ชอบหมกตัวในเรือนยังยอมออกจากเรือนเพื่อไปพบท่านตา เจ้าอย่าดื้อดึงเลย”

เฉียวเฟิ่งทำสีหน้าเบ้ปาก บ่นงึมงำในใจ ‘ท่านตาเอาแต่บังคับข้าคัดตำรา น่าเบื่อจะตายไป!’

“ข้าขี่ม้าไปเองมิได้หรือท่านแม่?” เฉียวเฟิ่งยังต่อรองด้วยความหวังเล็กๆ ว่ามารดาจะตามใจตนเองเช่นหลายครั้งที่เขาออดอ้อน

“ไม่ได้เด็ดขาด เจ้าก็รู้ว่าถนนในเมืองหลวงพลุกพล่านเพียงใด หากเจ้าทำผู้คนบาดเจ็บ ต่อให้บิดาของเจ้าเป็นสหายสนิทกับฮ่องเต้ ก็ยากจะช่วยเจ้าได้นะเสี่ยวเฟิ่ง” สวีฮูหยินกล่าวเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย

“แต่ท่านแม่...” เด็กชายแทบจะทิ้งกายลงไปชักดิ้นชักงอกับพื้นอยู่แล้ว และในขณะนั้นเอง...

“ขึ้นรถม้า อาเฟิ่ง!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้น ไม่หนัก ไม่เบา ทั้งสงบ และเยือกเย็น ทว่าเฉียบขาดและทรงอำนาจกว่าสวีฮูหยินอยู่เจ็ดส่วน!

สวีเฉียวเฟิ่งสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปสบตากับผู้เป็นพี่สาวคนโตที่อายุมากกว่าเขาอยู่สามหนาว สวีเจียงหลัว ผู้มีใบหน้าหวานละมุนงดงามราวเทพธิดา หากสายตาของนางกลับคมดุประหนึ่งนางพญาหงส์ในตำนาน

“ต้าหลัวเจี่ย...” เฉียวเฟิ่งเสียงอ่อยลงทันที ไม่กล้าต่อรองอีก รีบก้าวขึ้นรถม้าแต่โดยดีเพราะจากประสบการณ์ หากเขายังมัวชักช้าอาจถูกคนสนิทของพี่สาวใหญ่จับโยนขึ้นไปแทนการเดิน

สวีฮูหยินเห็นภาพนั้นก็คลี่ยิ้มอย่างพอใจ หันไปกล่าวกับบุตรสาวคนโตด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

“มีแต่เจ้านี่ล่ะ ต้าหลัว ที่ปราบเจ้าตัวแสบนี้ได้”

เจียงหลัวยิ้มบางเบาหากแต่ดูสง่างามนัก “รีบออกเดินทางเถอะเจ้าค่ะท่านแม่ หากสายไปจะไม่ทันเวลาน้ำชาของท่านตา”

“เอ้อร์หลี เจ้าก็ขึ้นรถเถอะ” เจียงหลัวหันไปบอกน้องสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนทว่าดูห่างเหิน