ตอนที่ 1 เกิดใหม่3

ตอนที่ 1 เกิดใหม่3

“ข้า...เอ่อ...แม่ไม่เป็นไรแล้ว” เจียงหว่านหนิงที่ได้รับความทรงจำของร่างเดิมปรือตามองเด็กชาย ‘เสี่ยวเป่า’ บุตรชายของเจ้าของร่างเดิมซึ่งมีชื่อเดียวกันกับเธอ

เจ้าของร่างเดิม ‘เจียงหว่านหนิง’ เป็นนางร้ายในนิยายเรื่องสุดท้ายที่เธอซื้อให้กับคุณย่า

นางร้ายคนนี้เป็นภรรยาคนแรกของพระเอก เพื่อที่จะได้แต่งงานกับชายที่แอบชอบก็วางแผนชั่วใช้ยาปลุกกำหนัด จนพระเอกจำใจต้องแต่งงานด้วย แต่หลังแต่งงานไม่ทันจะเข้าหอ เขาก็สมัครเป็นทหารมุ่งหน้าสู่สนามรบและไม่กลับมาอีกเลย

หลังจากสามีจากไปนางร้ายก็รู้ตัวว่า...ตั้งครรภ์

เมื่อคลอดบุตรชายออกมานางก็ไม่ใส่ใจนัก และมักจะใช้เสี่ยวเป่าเพื่อรีดไถข้าวของจากบ้านใหญ่สกุลหนาน แม้จะได้เสบียงเพียงน้อยนิดแต่ก็พอประทังชีวิตไปได้ บ้านใหญ่สกุลหนานไม่ได้ใส่ใจลูกสะใภ้คนรองกับหลานชายนัก แต่ก็ไม่อาจเป็นขี้ปากชาวบ้านจึงแสร้งโยนเศษอาหารมาให้

ความผิดหวังมากมายจากสามียิ่งทำให้นางร้ายโกรธเคืองทุกวัน นางเริ่มลงมือดุด่าบุตรชายที่มีใบหน้าคล้ายสามี จนเวลาล่วงเลยมาถึงสามปีเศษ ความอดอยากทุกหย่อมหญ้ามีความรุนแรงมากขึ้น บ้านใหญ่สกุลหนานก็แร้นแค้นขาดเสบียง นางร้ายจึงตัดช่องน้อยแต่พอตัวทอดทิ้งบุตรชายเข้าจวนขุนนางใหญ่เป็นสาวใช้

เจียงหว่านหนิงใช้ความสาวความสวยจนล่อลวงทายาทสายตรงตระกูลเว่ยได้ สุดท้ายไต่เต้าจนได้เป็นฮูหยินขุนนาง นางลืมสิ้นสามีและบุตรชาย

แต่แล้ววันหนึ่งนางกลับได้พบสามีเก่าอีกครั้ง ไม่เพียงเขายังไม่ตายแต่กลับยิ่งใหญ่ล้นฟ้าได้เป็นแม่ทัพใหญ่ บุตรชายที่เคยทอดทิ้งกลับกุมมืออยู่กับสตรีน้อยนางหนึ่ง สนิทสนมรักใคร่กันราวเป็นครอบครัวสุขสันต์ ความอิจฉาริษยาเพิ่มพูนเป็นเท่าทวี จึงวางแผนร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า

นางร้ายก็เป็นได้เพียงนางร้าย จุดจบสุดท้ายของเจียงหว่านหนิงกลับต้องตายด้วยคมดาบของพระเอกอย่างอนาถ!

“อ๊า! เสียวต้นคอชะมัด” เจียงหว่านหนิงหลุดจากภวังค์เอามือกุมต้นคอของตัวเองและกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อนึกถึงจุดจบของเจ้าของร่างในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า

“ท่านแม่...ท่านเป็นอะไรไป หรือท่านจะหิวแล้ว เดี๋ยวเสี่ยวเป่าไปก่อไฟต้มผักป่าให้ท่านแม่สักชาม” เสี่ยวเป่าที่ได้รับความอบอุ่นเล็กจากมือของมารดาก็ราวกับต้นไม้ได้รับน้ำ เขามองมืออุ่นนั้นอย่างเสียดายแต่ก็ไม่อาจปล่อยให้มารดาหิวได้ มิเช่นนั้นเขาอาจจะถูกมารดาดุด่าอีก

“เสี่ยวเป่าของแม่ช่างรู้ความ แต่ไม่ต้องหรอก...เจ้าออกไปเล่นแถวนี้เถอะ แม่พักสักครู่จะออกไปทำกับข้าวเอง” เจียงหว่านหนิงโบกมือไล่เจ้าตัวเล็กที่คิดจะก่อไฟทำอาหารอย่างเคย ไม่รู้เจ้าของร่างนี้คิดอะไรจึงให้เด็กเล็กเพียงนี้มาหาอาหารให้กิน ช่างน่าตายนัก!

‘วันนี้ท่านแม่เป็นอะไรไป ไม่ดุไม่ด่าข้า แล้วยัง...ลูบหัวข้าอีกด้วย หรือท่านแม่จะหลอกข้าไปขายอีกแล้ว’ เสี่ยวเป่าก้มหน้าสลดออกจากห้องไป เขาเหลือบมองมารดาอีกครั้งก่อนจะหันหลังจากไป ในใจยังคงเสียใจที่เคยโดนความใจดีของมารดาหลอกไปแล้วครั้งหนึ่ง

“ในเมื่อสวรรค์ให้ฉันมาอยู่ในร่างนางร้ายอย่างเธอ ฉันจะไม่ยอมตายอนาถแน่ ในเมื่อตอนนี้เจ้าของร่างยังไม่ได้ตัดสินใจไปเป็นสาวใช้จวนขุนนาง ฉันจะเริ่มเปลี่ยนทุกอย่างจากตอนนี้ก็แล้วกัน ก็ให้มันรู้ไปว่าแพทย์หญิงนักวิจัยเลื่องชื่ออย่างฉันจะไม่สามารถใช้ชีวิตในยุคที่อดอยากเช่นนี้ได้!”