ตอนที่ 2 กระชับความสัมพันธ์1

กลางฤดูใบไม้ร่วงในเดือนสิบทั่วทั้งแคว้นต้าฉินกำลังเข้าสู่ภัยความอดอยาก ทั่วทุกเมืองล้วนแต่ขาดเสบียง ส่วนหนึ่งเกี่ยวเนื่องจากการศึกสงครามที่ลากยาวมาเกือบห้าปี เสบียงส่วนใหญ่จึงถูกส่งไปให้เหล่าทหารที่กำลังปกป้องบ้านเมือง ทำให้ชาวบ้านขาดเสบียงอย่างหนัก ยามนี้ในแต่ละเมืองจึงพยายามคิดหาวิธีเพื่อเพิ่มเสบียง ทางการจึงมีประกาศตกรางวัลให้กับผู้ที่สามารถบริจาคเสบียงได้

แต่ผู้ใดเล่าจะอาจหาญบริจาคเสบียงถึงหนึ่งหมื่นตัน!

เจียงหว่านหนิงมองตัวเองผ่านเงาสะท้อนของน้ำในลำธารก็เกือบจะกรีดร้องออกมา นางยกมือลูบใบหน้าแห้งตอบ ผิวกร้านเสียเต็มไปด้วยจุดด่างดำ ผมเผ้ายุ่งเหยิงฟูฟ่องไม่เป็นทรง และไหนจะเสื้อผ้าที่เหมือนไม่ได้ซักมาแรมปี ทั้งเหม็นทั้งสกปรก

“ไม่แปลกเลยที่พ่อพระเอกรูปงามจะรังเกียจเจ้าของร่างยิ่งกว่าไส้เดือนกิ้งกือ ข้ายังรังเกียจตัวเองเลย ฮึ่ย!” สภาพที่รับไม่ได้ของตัวเองทำเอาหญิงสาวถึงกับหมดแรง นางนั่งนิ่งอยู่ริมลำธารหลังบ้านคิดหาวิธีเปลี่ยนแปลงตัวเองโดยด่วน ก่อนที่นางจะกัดลิ้นตัวเองตาย!

“ปิ๊งป่อง! เห็ดลายเสือ ปัจจุบันสูญพันธุ์ไปแล้วกว่า 500 ปี” เสียงระบบดังขึ้น พร้อมกับกรอบหน้าต่างสถานะ นางมองไปยังที่ที่มีเห็ดลายเสือที่ว่า...นั่นมัน....

มือเล็กยกขึ้นขยี้ดวงตา แต่ภาพดงเห็ดลายเสือก็ยังคงอยู่ หญิงสาวลุกขึ้นกระโดดข้ามลำธารไปอีกฝั่ง นางแหวกพงหญ้าที่ไม่สูงมากเพื่อมองให้ชัดเจน แต่แล้วก็ยังคงเป็นดงเห็ดลายเสือที่น่าจะมีมากถึง 10 ชั่ง

“โฮสต์ต้องการขายทั้งหมดหรือไม่” เสียงเอไอของระบบถามขึ้น เจียงหว่านหนิงจึงกดขายทันที เพียงพริบตาเดียวดงเห็ดลายเสือก็หายวับไปกับตา ตามด้วยเสียงเหรียญสะสมเข้าระบบ

“นี่...มากถึง 500 เหรียญเชียวหรือ”

เมื่อเช้านางได้มา 100 เหรียญบวกกับตอนนี้อีก 500 เหรียญก็เป็น 600 เหรียญแล้ว ดังนั้นก็คงจะสามารถซื้อพวกข้าวสารและเนื้อมาทำอาหารได้บ้างแล้ว อย่างน้อยก็ให้นางกับเสี่ยวเป่าได้กินอิ่มสักมื้อ

มือบางยกขึ้นลูบท้องที่ร้องโครกครากประท้วงความอยากอาหาร ตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมาก็มีเพียงน้ำพุวิญญาณเท่านั้นที่ตกถึงท้อง ยังไม่มีอาหารหนักๆเลย หากเป็นเช่นนี้...ร่างนี้คงต้องแห้งตายก่อนฤดูหนาวมาเยือนแน่

“จะว่าไป...เสี่ยวเป่าหายไปไหนกัน” เจียงหว่านหนิงมองหาบุตรชายที่ยังไม่เห็นเลย ตั้งแต่นางเดินออกมานอกบ้าน ไม่รู้ว่าไปถึงไหน คงไม่ได้ไปเที่ยวเดินหาเก็บผักป่าที่ตีนเขาอีกหรอกนะ

ดวงตาดอกท้อมองไปยังตีนเขาที่อยู่ห่างไปไม่มาก ในใจก็อดเป็นห่วงบุตรชายของเจ้าของร่างเดิมไม่ได้ แม้จะไม่ใช่บุตรชายของตัวเอง แต่นางมายึดร่างของคนอื่นแล้วจะให้ทิ้งขว้างสายเลือดน้อยๆนั้นได้อย่างไร แล้วอีกอย่างหนึ่งในสาเหตุหลักที่ทำให้พระเอกสังหารเจียงหว่านหนิง ก็เพราะนางทอดทิ้งบุตรชายจนเด็กน้อยเกือบอดตาย พระเอกกลับมาเจอบุตรชายที่เพิ่งรู้ว่ามีตัวตนก็พบว่าเด็กน้อยใกล้สิ้นลมเต็มทีแล้ว

ความคิดเห็น