ตอนที่ 7 แผนการฮุบที่ดินกับการเอาคืนสุดแสบ1

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ยามนี้ก็ปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้วอีกไม่กี่วันก็เข้าฤดูเหมันต์อย่างเป็นทางการ เจียงหว่านหนิงมาอยู่ในร่างนี้ได้ราวหนึ่งเดือนแล้ว นางปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้ดี ทุกวันนอกจากทำอาหารแล้วก็เข้าป่าหาสมุนไพร เก็บฟืน โดยของที่หามาได้ในช่วงนี้นางเอาไปเก็บไว้ที่บ้านหลังใหม่ ซึ่งสร้างเสร็จเมื่อหลายวันก่อน และยังคงมีเพียงนางคนเดียวที่เห็นบ้านหลังนั้น เสี่ยวเป่ายังไม่เคยไปสักครั้ง แต่ก็คงอีกไม่นานเกินรอ

การเก็บเกี่ยวผลผลิตของบ้านใหญ่สกุลหนานเสร็จสิ้นแล้ว และมันก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่พวกเขาคาดหวัง ราคาพืชผลการเกษตรสูงขึ้นก็จริง แต่ผลผลิตจากไร่นาของสกุลหนานกลับน้อยนิด จะเก็บไว้กินยามหน้าหนาวก็ยังไม่เพียงพอเลย ยามนี้หนานกัวจึงเคร่งเครียดหนัก

“ท่านพี่จะทำเช่นไรกันดี ผลผลิตปีนี้น้อยกว่าปีที่แล้วเกือบครึ่ง ขายได้ไม่กี่ตำลึงเท่านั้น หากยังเป็นเช่นนี้เราจะมีเงินพอให้เจ้าใหญ่ไปสอบจวี่เหรินได้อย่างไร” หลี่กุ้ยฮวาที่กำลังนับเงินกับสามีเอ่ยขึ้น นางมองกล่องใส่เงินเก่าๆ แต่นับเท่าไหร่ก็ยังไม่เพียงพอ

‘หากก่อนหน้าเก็บเงินที่เจ้ารองส่งมาให้ดีหน่อย ประหยัดไม่ซื้อเนื้อมากินสุรุ่ยสุร่ายก็คงจะดี’ แต่เวลาก็ย้อนกลับไม่ได้ เงินที่เสียไปอย่างเปล่าประโยชน์จำนวนมากไม่อาจเรียกคืนมา

“หน้าหนาวปีนี้ก็กินประหยัดกันหน่อย เหลือวันละมื้อก็พอ ข้าวขาวก็เปลี่ยนเป็นข้าวฟ่าง แป้งสาลีก็เปลี่ยนเป็นแป้งหยาบ พอผ่านพ้นหน้าหนาวก็ดีขึ้นแล้ว” หนานกัวไม่ใช่คนเรื่องมาก ด้วยผ่านความลำบากมามาก แต่คนในครอบครัวที่ถูกเลี้ยงมาแบบตามใจมีหรือจะยินยอม

“ท่านพ่อไม่ได้นะเจ้าคะ! เลี่ยงรุ่ยกำลังโตจะมาอดมื้อกินมื้อได้ยังไง หากป่วยไข้ขึ้นมาในช่วงหน้าหนาวมิแย่เหรอ” เหลียงหลิงได้ยินเข้าก็ไม่พอใจ นางมาจากครอบครัวที่พอจะมีบ้าง ดังนั้นจึงไม่เคยต้องอดมาก่อน หากไม่เห็นว่าสกุลหนานมีซิ่วไฉ บ้านเดิมของนางก็คงไม่ยอมรับการสู่ขอนี้

“ไม่อดก็ต้องอด เจ้าใหญ่ต้องไปสอบใช้เงินมาก ตอนนี้บ้านเรามีเงินไม่พอ หากไม่อดแล้วจะให้ทำอย่างไร” หนานกัวมองสะใภ้ใหญ่ไม่พอใจ หากไม่เพราะเจ้าใหญ่โวยวายอยากจะแต่งกับนางให้ได้ เขาเองก็ไม่คิดจะสู่ขอหญิงสาวแซ่เหลียงผู้นี้หรอก

‘งานการในไร่นาก็เอาเปรียบผู้อื่น ทำสองสามทีก็บ่นเหนื่อย’

หลี่กุ้ยฮวามองสามีสลับกับลูกสะใภ้ที่เถียงกันไปมา นางเอนเอียงไปทางลูกสะใภ้ใหญ่ แต่กระนั้นก็ไม่รู้จะหาเงินจากที่ใดมาหาซื้อเสบียงโดยไม่กระทบกับเงินสอบของเจ้าใหญ่ ลูกชายกับหลานชายของนางต้องได้กินอิ่มนอนหลับ

‘หากพูดเรื่องที่ดินแปลงนั้นของเจ้ารอง ท่านพี่จะตกลงขายมั้ย’ หลี่กุ้ยฮวาเมื่อนึกถึงบุตรชายอีกคนก็บิดปากไม่ชอบใจ หากไม่ใช่เพราะตอนนั้นครอบครัวได้กินอิ่มเพราะสมบัตินั่น นางก็คงไม่ยอมทนเลี้ยงเด็กคนนั้นมาแน่

“ท่านพี่...ที่ดินของเจ้ารอง ท่านลองคิดอีกทีดีมั้ย เจ้ารองเองก็ไม่แน่ว่าจะได้กลับมาอีก ส่วนนางสตรีแซ่เจียงนั่นก็ไล่ออกไปซะ เสี่ยวเป่าเราก็เอากลับมาเลี้ยงที่บ้านใหญ่” หลี่กุ้ยฮวาคิดไว้เสร็จสรรพเพื่อหว่านล้อมสามีที่ยังคงยึดติดกับบุตรชายคนรองที่เป็นทหารอยู่ชายแดน

ความคิดเห็น