ตอนที่ 6 จับจ่ายซื้อของ3

ตอนที่ 6 จับจ่ายซื้อของ3

“ฮูหยินรอสักครู่ ข้าน้อยจะรีบเตรียมของให้ แล้วท่านต้องการให้ทางร้านจัดส่งให้ที่ไหนขอรับ” เสี่ยวเอ้อถามอย่างสุภาพ ด้วยของนั้นมีจำนวนมากดังนั้นทางร้านจึงมีบริการจัดส่งให้

“อืม...ข้าเช่าเกวียนวัวจากโรงพักม้าที่ประตูอำเภอ จ่ายเงินเสร็จข้าจะไปรอที่นั่น” นางพูดเสร็จ เสี่ยวเอ้อก็โค้งเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวจากไปเพื่อยื่นรายการให้หลงจู๊ของร้านคำนวณค่าของทั้งหมด

หลงจู๊หันมามองลูกค้าคนสุดท้ายในวันนี้ก็ไม่พูดสิ่งใด ก้มหน้าลงดีดลูกคิดเสียงดังปั๊กๆต่อไป เพียงไม่นานราคาสินค้าก็ถูกยื่นให้เสี่ยวเอ้อคนเดิม เขาสาวเท้าเร็วรี่มาหาทางพร้อมกับใบราคาสินค้าทั้งหมด

“ทั้งหมด 3 ตำลึงเงิน 50 เหรียญทองแดงขอรับ” เสี่ยวเอ้อแจ้งราคาค่าของทั้งหมด

เสี่ยวเป่าฟังราคาก็อ้าปากหวอ มองถุงเงินของมารดาที่ร่อยหรอลงไปมากแล้วหลังจากซื้อที่ดิน หากจ่ายเงินจำนวนนี้ไปอีก ไม่รู้ว่ามารดาจะเหลือเงินที่มากน้อยเพียงใด แต่ก็อดเสียดายเงินที่เสียไปไม่น้อยเลย

‘ต่อไปข้าจะต้องตั้งใจเรียนเพื่อช่วยท่านแม่หาเงินเยอะๆ’ เด็กชายตั้งเป้าหมายเอาไว้ในใจ พลางมองเงินที่มารดายื่นให้กับเสี่ยวเอ้อร้านข้าวด้วยสายตาปวดใจ

เจียงหว่านหนิงหากรู้ความคิดของเด็กชายคงหัวเราะร่า เงินจำนวนนี้นับเป็นสิ่งใดได้ นางยังมีตั๋วเงินอีกจำนวนไม่น้อย ในระบบก็มีเหรียญสะสมที่มากพอจะให้พวกนางกินดีอยู่ดีไปนานนับปี

“อีกสองเค่อ ทางร้านจะส่งของไปที่โรงพักม้าขอรับ” เสี่ยวเอ้อบอกเวลาการส่งของซึ่งนางก็พยักหน้ารับ ก่อนจะพาเสี่ยวเป่าที่มีสีหน้าไม่ดี อาจจะเพราะวันนี้เหนื่อยจนเกินไป

‘เอาน้ำพุวิญญาณให้เสี่ยวเป่าสักหน่อยดีกว่า’ เจียงหว่านหนิงไม่รอช้าก็เปิดระบบเรียกน้ำพุวิญญาณออกมา ซึ่งนางเพิ่งรู้ว่าสามารถสั่งการไร้เสียงได้ด้วย เพียงนางคิดในใจเท่านั้น

น้ำพุวิญญาณขวดพอเหมาะปรากฏขึ้นในมือของเจียงหว่านหนิงที่ซ่อนเอาไว้ในชายแขนเสื้อ

“เสี่ยวเป่าดื่มน้ำสักหน่อย เดินมาทั้งวันแล้ว” นางยื่นขวดกระเบื้องให้บุตรชาย เขารับมันไว้อย่างงงๆ แต่เมื่อเปิดจุกก็ได้กลิ่นหอมหวานที่คุ้นเคย ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายอย่างชอบใจ ก่อนหน้าที่ร้านบะหมี่เขาทานน้ำในร้านซึ่งไม่สดชื่นเอาเสียเลย

‘อ่า...สดชื่นจัง ไม่รู้ท่านแม่ไปตักน้ำนี้มาจากที่ใดกัน หรือจะเป็นลำธารที่หลังบ้าน แต่เมื่อก่อนมันไม่อร่อยขนาดนี้นี่หน่า’ เด็กชายได้เพียงคิดสงสัย

“ท่านแม่ก็ดื่มด้วยซิขอรับ” เสี่ยวเป่ายื่นกลับมาให้มารดาหลังดื่มไปอึกใหญ่จนรู้สึกสบายตัวขึ้น

“ขอบใจจ้ะ เสี่ยวเป่าของแม่ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ” นางเอ่ยชมบุตรชายและลูบหัวเขาเบาๆ ซึ่งการพูดและสัมผัสเช่นนี้จะทำให้เด็กชายนั้นเคยชินกับนางมากขึ้น แล้วยังทำให้จิตใจเขาเปิดกว้างไม่บิดเบี้ยวจนเดินทางผิดในอนาคต