ตอนที่ 5 โถงโอสถเทียนอันเหมิน3

ตอนที่ 5 โถงโอสถเทียนอันเหมิน3

อำเภอหัวเป็นหนึ่งในสิบอำเภอของเมืองฉางชุน อำเภอหัวนับเป็นอำเภอที่เล็กที่สุดแต่การค้าก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าอำเภออื่นๆ อาจจะด้วยอำเภอหัวมีเหมืองแร่อยู่เหมืองหนึ่งจึงสามารถเชิดหน้าชูตาได้ เหมืองแร่ของอำเภอหัว แม้จะไม่ใช่แร่เหล็ก แร่ทองคำ แต่ก็เป็นแร่อัญมณีที่ล้ำค่า โดยเฉพาะหยกที่มีค่าควรเมืองซึ่งหาพบได้ในเมืองแร่อำเภอหัว

สินค้าจำพวกเครื่องประจำจึงได้รับความนิยมอย่างมาก และสามารถดึงดูดบรรดาพ่อค้าต่างถิ่นเข้ามาหากำไรได้

เจียงหว่านหนิงลงจากเกวียนวัวก็รีบพาเสี่ยวเป่าเข้าไปในตัวอำเภอผ่านร้านรวงต่างๆ ร้านที่พบมากก็คือร้านเครื่องประดับ แต่จากที่นางเห็น...เครื่องประดับแต่ละร้านล้วนแต่เป็นแบบที่ซ้ำกัน ไร้ความแตกต่างหลากหลาย มิหนำซ้ำยังไม่สวยเท่าที่ควร

“มีเหมืองอัญมณีแท้ๆ แต่สินค้าเครื่องประดับกลับส่งออกไปต่างแคว้นได้น้อยและราคายังถูกกดจนต่ำอีก เสียของจริงๆ” นางบ่นพึมพำไปตลอดทาง แต่ก็ยังไม่พบร้านรับซื้อสมุนไพรที่สอบถามมาจากโรงพักม้าด้านหน้าประตูอำเภอ

“ท่านแม่พูดอะไรนะขอรับ” เสี่ยวเป่าได้ยินเสียงมารดาก็ถามขึ้น

“เปล่าจ้ะ แม่แค่บ่นไปเรื่อย” เจียงหว่านหนิงยิ้มแหย และไม่พูดสิ่งใดอีกจนกระทั่งมาถึงร้านรับซื้อสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอหัว

“โถงโอสถเทียนอันเหมิน ชื่ออลังการจริงๆ” นางมองป้ายชื่อร้านที่ตัวอักษรนั้นแข็งแรงดุดันแต่ก็ยังแฝงไปด้วยความสูงศักดิ์ แต่ก็ว่าไม่ได้ในเมื่อร้านนี้เจ้าของมีตำแหน่งขุนนางที่ไม่อาจล่วงเกิน ซ้ำยังมีเอี่ยวกับราชสำนักอีกด้วย

เพียงเดินเข้ามาในร้านก็ได้กลิ่นสมุนไพรโชยออกมา นางมองตู้ไม้จัดเก็บสมุนไพรที่มีมากมายหลักร้อยตู้ และมีคนดูแลนับสิบคนในชุดสีขาวคอยวนเวียนดูแลลูกค้าที่นำเทียบยามาซื้อโอสถ อาจจะเพราะนางดูท่าทางแปลกประหลาดมองซ้ายมองขวา ไม่นานก็มีผู้ดูแลคนหนึ่งเดินตรงเข้ามา

“ไม่ทราบว่าฮูหยินต้องการมาซื้อหรือมาขายขอรับ” ผู้ดูแลเห็นด้านหลังมีตะกร้าสานจึงถามออกไปอย่างสุภาพ

“ข้ามาขายเจ้าค่ะ” เจียงหว่านหนิงตอบ ก่อนที่อีกฝ่ายจะผายมือไปทางโต๊ะหนึ่งที่มีชาวบ้านสองสามคนกำลังยืนรออยู่ ซึ่งก็น่าจะนำสมุนไพรมาขายเช่นเดียวกันกับนาง

“ฮูหยินยืนรอตรงนี้สักครู่ หลังจากสองสามท่านด้านหน้าได้รับการประเมินเรียบร้อย ท่านก็สามารถเข้าไปได้เลย” ผู้ดูแลกล่าวเสียงเรียบเรื่อย เขายิ้มแย้มบางเบาอธิบายเพียงไม่นานก็โค้งตัวจากไปรับลูกค้าที่กำลังเดินเข้ามาอีก

“เสี่ยวเป่าอยู่ข้างแม่ ในนี้คนมากเกินไป” นางก้มลงพูดกับบุตรชายที่กำชายเสื้อของนางแน่น ดูเหมือนจะมีความประหม่าเวลามีคนหมู่มาก

“ขอรับ เสี่ยวเป่าจะอยู่ข้างกายท่านแม่ตลอดเวลาเลย” เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองสบตามารดา ซึ่งดวงตาของมารดาสวยมากจนเขาไม่อาจละไปมองอย่างอื่นได้เลย