ตอนที่ 4 ตามล่าหาเหรียญ3

ตอนที่ 4 ตามล่าหาเหรียญ3

นางจับมือบุตรชายสะพายตะกร้าสานขึ้นหลัง มืออีกข้างถือหน้าไม้เอาไว้ วันนี้นางตั้งใจจะขึ้นเขาหลังหมู่บ้านเพื่อหาของที่ระบบต้องการ แต่หากไม่มีสิ่งใดที่ระบบต้องการ อย่างน้อยบนเขาก็น่าจะมีสมุนไพรที่สามารถเก็บไปขายในตัวอำเภอได้

การออกเดินทางแต่เช้าตรู่ นอกจากจะไม่เจอกับเหล่าชาวบ้านที่ไม่ชอบนางแล้ว ยังลดปัญหาความขัดแย้งอีกด้วย นางจึงเลือกช่วงเวลานี้ในการขึ้นเขา

สองข้างทางยังคงเป็นป่าที่ไร้ใบไม้ด้วยเป็นฤดูใบไม้ร่วงที่ล่วงเลยเกือบจะเข้าปลายฤดูกาลแล้ว ความแห้งแล้งยังคงเห็นได้ตลอดเส้นทาง นางสอดส่ายสายตาหาสิ่งที่สามารถเก็บได้ และแล้ว....

“ปิ๊งป่อง! ระบบตรวจพบว่านเพลิง สมุนไพรหายากราคาสูง” เสียงเอไอพร้อมหน้าจอสีฟ้าปรากฏขึ้นกลางอากาศ

‘ว่านเพลิง...ในอีกหลายพันปีข้างหน้าเป็นสมุนไพรหายากล้ำค่า ส่วนประกอบสำคัญของยาอายุวัฒนะ!’ เจียงหว่านหนิงตาโตรีบเดินไปตามแผนที่บนหน้าต่างของระบบ นางจับจูงมือบุตรชายที่มองซ้ายขวาอย่างตื่นตาไปตลอดทาง

“ว่านเพลิงจริงๆด้วย” เบื้องหน้าของนางตอนนี้คือ...ดงว่านเพลิงสีแดงฉานที่มีนับร้อยต้น ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างมองสมุนไพรล้ำค่าที่เมื่อก่อนนางเคยสัมผัสมันเพียงต้นเดียว แต่ก็มีมูลค่าสูงถึงล้านเหรียญต่อต้น

“เสี่ยวเป่ารอแม่อยู่ตรงนี้นะ แม่จะเก็บสมุนไพรไปขายในตัวอำเภอ” เสี่ยวเป่าพยักหน้ารับ เขาไม่รู้ว่าสมุนไพรที่ว่าเป็นสมุนไพรอะไร แต่เขาเชื่อมารดา

เจียงหว่านหนิงไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปในดงว่านเพลิงเพื่อเก็บมัน นางนั่งยองลงเพื่อเก็บมันใส่ลงในตะกร้าสานที่แบกมา นางคิดจะเก็บมันเฉพาะต้นที่โตเต็มที่และบางส่วนเท่านั้น

ว่านเพลิงราวยี่สิบต้นถูกใส่ลงในตะกร้าสาน เมื่อได้ตามจำนวนที่ต้องการนางก็ลุกขึ้นปัดเศษดินบนมือ มองไปยังบุตรชายที่นั่งรอเงียบๆอยู่ไม่ไกล นางส่งยิ้มให้เจ้าตัวเล็กที่จ้องมองตาไม่กะพริบ

“ตรงนี้เก็บเสร็จแล้ว เราเดินไปข้างหน้าอีกหน่อยเถอะ” เจียงหว่านหนิงเช็ดมือเสร็จก็จับมือเสี่ยวเป่าอีกครั้ง เพียงหันหลังให้ดงว่านเพลิง นางก็วาดมือในอากาศไม่ให้เด็กชายได้สังเกตเห็น

“ระบบเก็บว่านเพลิงเรียบร้อยแล้ว” เสียงเอไอพร้อมกับเสียงเหรียญสะสมดังขึ้น เมื่อมองหน้าต่างสีฟ้าก็พบยอดสะสมเหรียญจากการขายว่านเพลิง

‘หนึ่งแสนเหรียญ! มากถึงเพียงนี้เชียว’ หน้าหนาวนี้นางกับเสี่ยวเป่าก็มีเสบียงมากพอแล้ว และยังมีเนื้อให้กินทุกวันอีกด้วย

เจียงหว่านหนิงยิ้มสุขใจและรีบพาบุตรชายออกเดินทางต่อ นางเชื่อว่าข้างหน้าจะต้องมีของระบบต้องการอีกแน่

การเดินในป่าเส้นทางค่อนข้างขรุขระบ้าง เขาแห่งนี้เป็นเขาหินปนดินจึงไม่ใช่เส้นทางที่ราบเรียบ นางอุ้มเสี่ยวเป่าในบางครั้ง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเหน็ดเหนื่อย นั่นก็เป็นเพราะความวิเศษของน้ำพุวิญญาณ ซึ่งตอนนี้เสี่ยวเป่าจะชื่นชอบในการดื่มมันเป็นพิเศษ ความหวานอ่อนชวนสดชื่นนั้นเป็นสิ่งที่เด็กชอบอยู่แล้ว

“ปิ๊งป่อง! ด้านหน้าที่ราวครึ่งลี้ ระบบตรวจพบหญ้าแสงจันทร์” เดินมาเกือบสองลี้ในที่สุดระบบก็มีเสียงแจ้งเตือนขึ้นมา