ตอนที่ 5 โถงโอสถเทียนอันเหมิน1

ตอนที่ 5 โถงโอสถเทียนอันเหมิน1

การเดินทางไปในตัวอำเภอจากหมู่บ้านเอ้อฉางนั้นไม่ยาก แต่ที่ยากลำบากในตอนนี้คือการจัดการกับปากของคน ตลอดการเดินทางบนเกวียนวัวประจำหมู่บ้าน เจียงหว่านหนิงต้องทนกับสายตาและคำพูดของชาวบ้านที่จ้องแต่จะถากถางดูแคลนนาง แต่ก็จะทำสิ่งใดได้...เมื่อเจ้าของร่างเดิมก็ทำเรื่องเอาไว้ไม่น้อย แต่คนที่มารับกรรมกลับเป็นนางคนนี้เสียได้

‘เมื่อไหร่จะถึงตัวอำเภอกัน น่ารำคาญเป็นบ้าเลย’ นางทำได้เพียงอดทนอดกลั้น แต่เหมือนบางคนจะไม่ชอบให้นางนิ่งเงียบไปเช่นนี้

“เจียงหว่านหนิง...เจ้านี่ช่างตายยากตายเย็นเหลือเกินนะ บ้านสกุลหนานตัดขาดกับเจ้าไปแล้วยังอุตส่าห์รอดตายมาได้” เสียงแหลมเล็กของสตรีนางหนึ่งดังขึ้นจากท้ายเกวียน ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นคู่กัดเก่ากับเจ้าของร่างเดิม

เจียงหว่านหนิงยกมือขึ้นปิดหูบุตรชายเอาไว้ทั้งสองข้าง ด้วยเด็กน้อยไม่ควรฟังคำพูดส่อเสียดของผู้ใหญ่แบบนี้ เสี่ยวเป่าอยู่ในวัยกำลังเรียนรู้เดี๋ยวเขาจะจำผิดๆไปใช้จะส่งผลร้าย

“ข้าจะรีบตายได้อย่างไรกันเล่า เดี๋ยวสามี! ของข้ากลับมาเตียงเย็นๆจะได้อุ่นขึ้น” และแน่นอนจุดเดือดของจางซูอวี้ก็คือหนานหนิงเฉิง บุรุษที่สตรีบ้านจางหมายปองแต่กลับไม่ได้ครอบครอง

“อ๊าย!!! สตรีไร้ยางอาย กล้าพูดออกมาได้ไม่อายปาก ท่านป้า ท่านน้า ท่านอาทั้งหลายฟังดูเถิด เจียงหว่านหนิงกล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้าผู้คนไม่รู้ลับหลังตอนที่พี่หนิงเฉิงไม่อยู่จะลักลอบทำเรื่องไม่ดีหรือไม่” จางซูอวี้เป็นพวกสตรีชาเขียวช่างเสี้ยมและเสแสร้งเก่ง ดังนั้นเจ้าของร่างเดิมจึงแพ้ทางตลอด แต่ต่อไปจะไม่เป็นเช่นนั้นอีก

จางซูอวี้ที่มองเจียงหว่านหนิงตั้งแต่ขึ้นเกวียน ไม่คิดว่านางสตรีชั่วร้ายจะเปลี่ยนไปเช่นนี้ มิใช่ว่านางใกล้ตายผอมแห้งหาความงามไม่ได้แล้วเหรอ เหตุใดจึงยังหน้าตางดงามเช่นนี้อยู่กัน

“ท่านป้า ท่านน้า ท่านอาทั้งหลาย ข้าเจียงหว่านหนิงเป็นสตรีที่ไม่ได้ดีนักแต่ก็เป็นสตรีที่ออกเรือนแล้ว คำกล่าวหาของจางซูอวี้ที่เป็นแม่นางให้ห้องหอคนหนึ่ง ข้าไม่กล้ารับไว้จริงๆ ไม่รู้ว่านางมีจุดประสงค์ใดกันแน่ หากแต่เป็นเมื่อก่อนตอนสามีข้ายังอยู่ นางก็เทียวไล่เทียวขื่อเข้าหาสามีข้าเป็นประจำ เช่นนี้แล้ว...”

เจียงหว่านหนิงที่เคยพูดจาตรงไปตรงมา เมื่อแปรเปลี่ยนเป็นคำพูดนุ่มนวลขึ้นแต่ยังคงตีตรงจุดเน้นความจริง ต่อให้เป็นแม่ชาเขียวอย่างจางซูอวี้ก็เถอะ

สตรีออกเรือนแล้วมานานหลายปีบนเกวียนต่างมองซ้ายมองขวา แต่เมื่อพิจารณาจากคำพูดแล้ว เจียงหว่านหนิงที่ปกติพุ่งชนอย่างเดียว วันนี้กลับสงบคำแต่ก็ยังตรงไปตรงมาจนพวกนางต้องมองจางซูอวี้ให้ดีอีกครั้ง ตั้งแต่ขึ้นเกวียนมาก็เป็นสตรีบ้านจางที่พูดปาวๆหาเรื่องตลอด

“สาวบ้านจาง เจ้าก็สงบปากสงบคำหน่อยเถอะ เจ้าก็เลยวัยปักปิ่นมาสองสามปีแล้วยังไม่ออกเรือน หากยังพูดจาเช่นนี้อยู่อีก เกรงว่าจะขายไม่ออกเข้าสักวัน”