ตอนที่ 7 แผนการฮุบที่ดินกับการเอาคืนสุดแสบ3

“ในเมื่อเจ้าหมายปองสามีผู้อื่นนัก ข้าก็ช่วยให้เจ้าสมใจอยาก!”

เจียงหว่านหนิงหมั่นไส้สตรีแซ่จางมานาน เจ้าของร่างเดิมก็ยิ่งเกลียดชัง ดังนั้นคราวนี้ถือเป็นบทเรียนชีวิตอันยิ่งใหญ่ที่นางมอบให้ก็แล้วกัน แม้ฤทธิ์ยาจะอยู่เพียงไม่กี่ถึงสองสัปดาห์แต่ก็มากพอให้นางออกเรือนไปกับบุรุษสักคนหนึ่ง

เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจทั้งบ้านหวังและบ้านจาง นางก็มุ่งหน้ากลับท้ายหมู่บ้าน ยามนี้ก็ล่วงเลยมาครึ่งค่อนคืนแล้ว ร่างกายของนางก็เมื่อยล้าอยากเอนหลังเข้านอนเต็มที และคืนนี้ก็คงเป็นคืนที่นางมีความสุขมากๆคืนหนึ่ง วันพรุ่งนี้ในหมู่บ้านก็คงครึกครื้นมีเรื่องให้พูดคุยกันไม่น้อยเลย

“ใบหน้าของข้ากลับมางดงามดังเดิมแล้ว ไม่เสียแรงที่เฝ้าบำรุงมาถึงหนึ่งเดือนเต็ม” มือบางยกขึ้นลูบไล้ผิวขาวเนียนนุ่มไร้ซึ่งริ้วรอยหรือจุดด่างดำ เงาสะท้อนจากกระจกบานใหญ่ทำให้เจียงหว่านหนิงรู้สึกพอใจมาก

“เจ้าของร่างเดิมไม่รู้จักดูแลใบหน้าที่ดีเช่นนี้ แต่ต่อจากนี้ไปก็ให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ” หญิงงามในใต้หล้าคงไม่เกินที่นางจะเอื้อมถึง แต่ก็น่าแปลกใจ...เจียงหว่านหนิงเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านจริงเหรอ

หญิงสาวเอนกายลงนอนข้างกายของบุตรชายที่ยามนี้หลับสนิทจนได้ยินเสียงกรนเบาๆ นางยิ้มกับเสียงนั้น และกระชับผ้าห่มคลุมจนถึงอกของเขา ดวงตาดอกท้อมองบุตรชายอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานความหนักอึ้งของเปลือกตาก็ไม่อาจฝืนทนได้อีกต่อไป จำต้องปิดลงจมสู่นิทราแห่งการหลับใหล

‘พรุ่งนี้ยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก พักเอาแรงไว้ก่อนนะเจียงหว่านหนิง’

เสียงธรรมชาติยามเช้าของแถบชนบทนั้นช่างไพเราะ ทั้งเสียงนกเสียงแมลงเสียงไก่ขับขัน พวกมันเป็นสัตว์ที่รู้หน้าที่ ไม่ต่างจากชาวบ้านในหมู่บ้านเอ้อฉางที่มักตื่นขึ้นแต่เช้าตรู่ แต่เหมือนวันนี้จะแตกต่างออกไป เมื่อเสียงเหล่านั้นมิอาจดังไปกว่าเสียงกรีดร้องของสตรีผู้หนึ่ง

“กรี๊ด!!!!! โอ๊ย!... เจ็บเหลือเกิน เจ็บเหลือเกิน” เสียงกรีดร้องตามด้วยเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังมาจากบ้านสกุลหวัง

เสียงนั้นปลุกคนทั้งบ้านให้ลุกตื่น พวกเขาวิ่งไปตามเสียงร้องก็พบว่านางหวังหรือหวังซุนหนี่กำลังนอนกลิ้งเกลือกโดยมีสามีกำลังมองด้วยความตกใจ

“จะ...เจ้าเป็นอะไร เหตุใดจึง...” น่าเกลียดน่ากลัวเช่นนี้ สามีของนางหวังมองภรรยาที่ขึ้นผื่นบวมปูดแดงก่ำ ทั่วทั้งร่างล้วนเป็นเช่นนั้น เขาถอยหลังกรูดด้วยความกลัว

ไม่นานประตูห้องก็ถูกเปิดออก ตามด้วยสมาชิกในครอบครัวที่มองเข้ามา พวกเขาเบิกตาโพลงมองสภาพคนที่นอนด้วยสายตาหวาดกลัว บางคนถึงกับเบือนหน้าหนี

“โอ๊ย!!! เจ็บจะตายอยู่แล้ว ยืนนิ่งทำไมไปตามหมอมา!” หวังซุนหนี่ตวาดกร้าวทั้งสามีทั้งคนในครอบครัว นางยกมือขึ้นลูบร่างกายที่ปวดแสบ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองสิ่งที่อยู่ใต้ฝ่ามือ

ความคิดเห็น