ตอนที่ 8 ละครฉากใหญ่2

ตอนที่ 8 ละครฉากใหญ่2

“ฮัดชิ่ว!” มือเล็กถูจมูกเมื่อรู้สึกคันๆขึ้นมา นางมองออกไปด้านนอกบ้านที่ใกล้ค่ำเต็มที ก่อนจะยกชามอาหารไปวางบนโต๊ะและมีเสี่ยวเป่าน้อยคอยช่วยเหลือ

“ท่านแม่ไม่สบายเหรอขอรับ” เด็กชายถามขึ้นสีหน้ามีความห่วงใย พลางรีบเข้ามาแตะตัวนางเพื่อดูว่าร้อนกว่าปกติหรือไม่

“ไม่จ้ะ แม่สบายดี คงเพราะมีลมหนาวพัดมาแล้วจึงได้จามออกมา” เจียงหว่านหนิงไม่เคยมีอาการแพ้อากาศมาก่อน แต่ก็พูดไปเช่นนั้นให้บุตรชายสบายใจ อีกอย่างนางดื่มน้ำพุวิญญาณทุกวันจะป่วยไข้ง่ายๆได้ยังไง

‘คงมีคนกำลังวางแผนชั่วใส่ข้าเสียมากกว่า หรือพวกมันจะลงมือคืนนี้’ ดวงตาดอกท้อวาวโรจน์ดุดันขึ้น แต่ก็ไม่แสดงท่าทีแปลกประหลาดให้บุตรชายสงสัย

“เช่นนั้นคืนนี้เสี่ยวเป่าจะนอนกอดท่านแม่แน่นๆเลย” เด็กชายขี้ประจบนั่งลงข้างมารดา พลางรีบตักเนื้อใส่ชามคนข้างกายและส่งสายตาออดอ้อนน่าเอ็นดู

“ได้จ้ะ เราจะนอนกอดกันจนเช้าเลย กินข้าวเถอะจะได้รีบเข้านอนกันแต่หัวค่ำ” เจียงหว่านหนิงตอบรับ ในใจเตรียมวางแผนตั้งรับการมาถึงของเหล่าอันธพาลจากตระกูลเหลียง โดยเฉพาะตัวการอย่างบ้านใหญ่สกุลหนานที่คราวนี้นางจะให้พวกมันชดใช้คืนบ้าง

สองแม่ลูกทานมื้อเย็นกันอย่างมีความสุข ข้าวปลาอาหารล้วนสมบูรณ์ไม่เคยมีมื้อไหนที่ต้องอดและกินไม่อิ่ม ตอนนี้เสี่ยวเป่าจึงร่างกายขาวผ่องสมส่วนและสูงขึ้นเล็กน้อย ความน่ารักสมวัยของเด็กวัยสามหนาวเศษจึงเปล่งประกาย หากใครเห็นก็ต้องหลงรักเด็กน้อยคนนี้

‘เหมือนข้าที่หลงรักเจ้าตัวเล็กเสี่ยวเป่าเข้าเต็มเปาเลย’

เจียงหว่านหนิงส่งเสี่ยวเป่าเข้านอนแต่หัวค่ำและพาเด็กชายที่หลับสนิทไปไว้ที่บ้านใหม่ เพราะบ้านหลังเก่าจะกลายเป็นโรงละครฉากใหญ่ในอีกไม่ช้า นางเคลื่อนไหวรวดเร็วไปทางบ้านใหญ่สกุลหนาน อย่างแรกเพื่อสืบข่าวดูว่าพวกมันจะลงมือค่ำคืนนี้หรือไม่ หากพวกมันจะลงมือจริงๆ คงไม่เข้านอนอย่างสงบสุขแน่ แต่ต้องมาดูผลงานด้วยตัวเอง โดยเฉพาะเหลียงหลิงที่อยากเห็นนางย่อยยับกับตา

ร่างบางในชุดดำรัดรูปปิดบังใบหน้าเหลือเพียงดวงตาดอกท้อคู่สวย นางแนบกายนั่งนิ่งอยู่ริมผนังบ้านสกุลหนาน ซึ่งยามนี้ยังไม่ได้ทานมื้อเย็น เพราะในครัวยังคงเห็นร่างของหลี่กุ้ยฮวากำลังเตรียมอาหารอยู่ ส่วนเหลียงหลิงนั้นคงไม่ได้อยู่ในบ้าน

‘โอกาสช่างเหมาะเสียจริง’ เจียงหว่านหนิงแนบกายอยู่หลังห้องครัว เมื่อหลี่กุ้ยฮวาหันหลังก็เทผงบางอย่างลงในกระทะที่กำลังผัดผักควันฉุย เพียงเสี้ยวลมหายใจก็วูบหายไปและรออย่างเงียบสงบ

ประตูรั้วบ้านใหญ่สกุลหนานเปิดออก เหลียงหลิงเดินกระหืดกระหอบเข้ามาใบหน้ามีความพึงพอใจบางอย่าง และอยากจะเล่าให้ครอบครัวฟังเต็มที

หลี่กุ้ยฮวาตั้งโต๊ะอาหารเสร็จก็เห็นลูกสะใภ้เข้ามา ใบหน้าท่าทางนั้นทำให้นางสนใจอยากจะถามไถ่แต่เมื่อเห็นสามี บุตรชาย และหลานชายก็หุบปากลง ทำได้เพียงส่งสายตามองกันเท่านั้น