บทที่ 5[ตอนปลาย]:นางร้ายเตรียมหนี

หลงจู๊วัยชรามองป้ายหยกที่พระชายาอ๋องนำขึ้นมาแสดงและตั๋วเงินแววตาสั่นระริก “พระชายา เงินจำนวนนี้หากท่านอ๋องมิได้รับทราบ หากเกิดการตรวจสอบ...”

จ้าวเหมยขัดคำพูดของหลงจู๊ทันที “ท่านอ๋องมอบอำนาจให้ข้าจัดการทรัพย์สินเพื่อเตรียมงานมงคล เจ้ามีหน้าที่ทำตามคำสั่ง หรืออยากจะให้กองทัพของท่านอ๋องมาล้อมที่นี่แทน”

“ขอรับ ๆ ข้าจะทำตามคำสั่งพระชายา”

หลังจัดการธุระเสร็จพระอาทิตย์ก็ตกดิน ความสว่างในยามกลางวันเปลี่ยนเป็นความมืดมิดยามกลางคืน จ้าวเหมยกลับเข้าจวนทางประตูลับ ทว่าไม่ได้ตรงไปยังเรือนท้ายจวน นางมุ่งหน้าไปหาจุดยึดเหนี่ยวเดียวที่เหลืออยู่

โจวหมินเซิน

อีกไม่นานเราแม่ลูกจะได้หนีออกจากที่นี่ ปล่อยให้พระเอกธงแดงมีความสุขกับนางเอกดอกบัวขาวไปเถอะ

หญิงสาวพบบุตรชายบุญธรรมนั่งกอดเข่ารออยู่ในห้องมืด ๆ นางเข้าไปใกล้ลูก “เซินเอ๋อร์ แม่เตรียมทางหนีไว้พร้อมแล้ว อีกไม่นานเราจะไปจากขุมนรกนี่กัน”

“ท่านแม่จะถูกขังที่คุกใต้ดินหรือ” เด็กน้อยถามด้วยเสียงสั่นเครือ

คำพูดของลูกทำให้จ้าวเหมยเดาออก เมื่อครู่จ้าวโม่คงเพิ่งมาหาโจวหมินเซินหลังจากได้ข่าวจากหลิวเจียว และบอกว่าโจวอ๋องจะสั่งลงโทษนาง โจวหมินเซินเพิ่งสี่ขวบปลาย ได้ฟังย่อมหวาดกลัว มิใช่เรื่องแปลก “นางโกหก ไม่มีใครทำอะไรแม่ได้ทั้งนั้น”

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักนับสิบก็ดังขึ้นที่หน้าเรือนพักของโจวหมินเซิน แสงจากคบเพลิงสว่างจ้าลอดผ่านซี่หน้าต่างเข้ามา ตามมาด้วยเสียงของโจวเหล่ยที่ดูโกรธจัดกว่าครั้งไหน ๆ

“จ้าวเหมย เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงใช้ป้ายหยกของข้าไปข่มขู่ท่านเสนาบดีฝ่ายซ้าย”

ประตูถูกผลักออกอย่างแรง โจวเหล่ยในชุดขุนนางสีเข้ม ใบหน้าคมคายแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ เขามองเห็นจ้าวเหมยที่กำลังกอดโจวหมินเซินไว้แน่น ภาพนั้นทำให้ชายหนุ่มชะงักครู่หนึ่งด้วยความสับสนลึก ๆ

“ข้าอุตส่าห์ยอมให้เจ้าใช้เงินเพื่อซื้อความสงบ แต่เจ้ากลับล้ำเส้นข้ามากเกินไปแล้ว เจ้าได้บอกหรือไม่ว่าหมินเซินคือลูกของโม่เอ๋อร์ เรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจากข้า เจ้า โม่เอ๋อร์ และหมินเซิน”

จ้าวเหมยหัวเราะ ที่แท้เขาก็ห่วงภาพลักษณ์จ้าวโม่ แม้กระทั่งเรื่องที่หนีไปหาบุรุษอื่นจนท้องก็ช่วยปิดบัง “หากข้าอยากจะบอก แล้วท่านจะทำไม”

โจวเหล่ยตะคอกพร้อมสั่งทหารเข้าควบคุมตัว “คุมตัวพระชายากลับไปขังที่เรือนท้ายจวน และเพิ่มเวรยามเป็นสี่เท่า ห้ามให้นางก้าวเท้าออกมาแม้แต่นิดเดียว”

กล่าวจบ โจวเหล่ยก็เตรียมเดินเข้าไปกระชากป้ายคืนจากนาง ทว่าจ้าวเหมยกลับสะบัดมือทิ้งป้ายหยกไปก่อน นางจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “เงินซื้อความสงบได้จริง แต่มันซื้อความรักและความภักดีของข้าคืนมาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว”

‘เงินซื้อความสงบได้จริง แต่มันซื้อความรักและความภักดีของข้าคืนมาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว’

โจวเหล่ยนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ประโยคนี้ดังก้องซ้ำ ๆ ในหู ร่างกายแกร่งชาวาบทุกส่วน ราวกับตนเจ็บเพราะถ้อยคำเหล่านั้น

ไม่นานเขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกเรียกสติกลับมา แล้วสั่งให้ทหารพาจ้าวเหมยกลับไปที่เรือนท้ายจวน รวมถึงเพิ่มกำลังสี่เท่า

ภายในเรือนท้ายจวน จ้าวเหมยนั่งนิ่งอยู่บนเตียง แผ่นหลังของนางเหยียดตรง เสียงฝีเท้าเดินตรวจตราของทหารองครักษ์เกินกว่าสิบนายที่ล้อมรอบเรือนดังประสานกัน