บทที่ 5[ตอนต้น]:นางร้ายเตรียมหนี

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดหน้าต่างเข้ามาในเรือนเหมยเขียว จ้าวเหมยนั่งบนตั่ง นางมองสำรวจรอบห้องด้วยแววตาว่างเปล่า หลายปีที่จ้าวเหมยคนเก่าทุ่มเทแรงกายแรงใจดูแลจวนอ๋อง ผลตอบแทนที่ได้รับกลับกลายเป็นต้องมาอยู่ที่ซอมซ่อเช่นนี้หรือ

เดิมทีตามเนื้อหานิยาย นางร้ายไม่ได้ถูกไล่มาอยู่ที่นี่ ดูเหมือนพอนางตั้งใจเปลี่ยนเส้นเรื่อง เหตุการณ์บางอย่างก็เปลี่ยนตาม

แม้วันนี้นางยังถูกขังในเรือนท้ายจวน ทว่าเรื่องรวบรวมเงินมิอาจรอช้า เพราะพร้อมเท่าใด ก็ยิ่งหนีได้เร็วเท่านั้น

ยามนี้โจวอ๋องคงไปสะสางงานที่ค่ายแล้ว เขาไม่มีเวลามาจับผิดตน หากถูกจับได้ค่อยหาหนทางเอาตัวรอด

จ้าวเหมยเอ่ยเสียงเรียบพลางส่งถุงผ้าที่มีเงินจำนวนหนึ่งอยู่ข้างในให้สาวใช้คนสนิท “จูหง เจ้าเอาถุงเงินนี่ไป บอกทหารยามหน้าเรือนว่าข้าสำนึกผิด อยากจะออกไปถือศีลสวดมนต์ล้างซวยที่อารามท้ายเมืองสักสองชั่วยาม ข้าจะขอพรให้ท่านอ๋องกับน้องรองครองรักกันชั่วนิรันดร์ อย่าลืมบอกพวกเขาด้วยว่าหากใครปากสว่าง ข้าจะใช้อำนาจในการถือครองป้ายหยกของท่านอ๋องสั่งลงโทษอย่างหนัก”

จูหงรับถุงเงินมาด้วยมือที่สั่นเทา แต่นางก็รีบออกไปจัดการตามคำสั่ง ไม่นานนัก เสียงโซ่ที่ล่ามประตูเรือนก็ถูกปลดออก ทหารยามสองนายพยักหน้าให้กันอย่างรู้งานเมื่อเห็นป้ายหยกของโจวอ๋องในมือพระชายา

จ้าวเหมยสวมผ้าคลุมศีรษะเพื่อพรางใบหน้างาม นางขึ้นรถม้ามุ่งหน้าสู่จวนเสนาบดีจ้าว บ้านเกิดที่ไม่เคยคิดอยากจะกลับไปเหยียบแม้ครั้งเดียว

เมื่อรถม้าหยุดลงหน้าประตูจวนตระกูลจ้าว บ่าวไพร่ที่กำลังกวาดพื้นอยู่ต่างพากันหยุดชะงัก พวกเขาจำท่าทางสง่างามที่ก้าวลงมาได้แม่นยำ

จ้าวเหมยไม่รอให้ใครเชิญ นางก้าวเท้าเข้าไปด้านใน มุ่งตรงสู่เรือนหลัก เมื่อเปิดประตูออกก็พบเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้ยิ่งใหญ่กำลังนั่งจิบชารสเลิศรสกับหลินเจียว อนุภรรยา

อนุภรรยาอย่างไรก็คืออนุภรรยา ไม่มีทางขึ้นมาเทียบเคียงมารดานาง แม้บิดายอมรับอย่างออกหน้าออกตา ทว่าตามกฎหมายแคว้นตงเซี่ย หากเข้าจวนในฐานะอนุภรรยา ไม่มีทางก้าวขึ้นไปยังตำแหน่งฮูหยินจวน

“เจ้ากลับมาทำไมไม่แจ้งข่าว ไร้กิริยาสตรีสูงศักดิ์ยิ่งนัก” จ้าวหานตวาดขึ้นทันทีที่เห็นหน้าบุตรสาวคนโตก้าวเข้ามาในจวนโดยไม่แจ้งก่อน

จ้าวเหมยไม่สะทกสะท้าน นางเดินไปหย่อนกายลงบนเก้าอี้ ปรายตามองบิดาสลับกับมารดาของจ้าวโม่ “ท่านพ่อ กิริยาสูงศักดิ์ข้าเก็บไว้ใช้กับคนที่มีเกียรติพอจะรับมัน”

“เจ้า!” จ้าวหานตวาดเสียงดัง ไม่กลับบ้านเดิมนาน มิคิดเลยว่าอากัปกิริยาจ้าวเหมยจะต่ำลงถึงเพียงนี้

“เข้าเรื่องเถิด วันนี้ข้ามาเพื่อทวงสินเดิมท่านแม่ ที่ผ่านมาข้าไม่เคยกล่าวถึง แต่คิดดูแล้ว ข้าควรจะทำให้ถูกต้องเสียที”